Waarom faalde Jiddu Krishnamurti?

‘Niemand heeft mij begrepen?’  – K.

Misschien waren het de luisteraars wel die faalden.
Als je alleen maar intellectueel bezig bent met zijn leringen.

Krishnamurti zelf deed aan lichaamsyoga, maakte dagelijks lange wandelingen om zijn brein fris te houden. De yoga beoefende hij om zijn lichaam soepel te houden. Ook gebruikte hij in het geheel geen drugs en alcohol. En was vegetariër.

Hij was dus ook heel bewust fysiek bezig als mens, nietwaar?
Hij leerde geen methode en presenteerde zichzelf niet als een spirituele leraar en wees daarbij ook nog eens volgelingen af.
Maar hij vergeleek zichzelf met de historische Boeddha. En deze verkondigde wel een methode en had wel leerlingen om zich heen die hem volgden. Ook al zei de Boeddha dat de mens een licht voor zichzelf dient te zijn. En alles wat hij, Boeddha, leerde te onderzoeken in de praktijk op waarheid.

Krishnamurti zei: ‘De Waarheid is een land zonder paden.’

Het is beslist opvallend dat Boeddha wel succes had, niet zei dat niemand hem had begrepen. Want al meteen bij het begin van zijn prediking: in het hertenkamp van Sarnath, India, waren er vijf asceten die tot verlichting kwamen.
In mijn ogen waren de luisteraars van Boeddha veel meer fysiek verbonden, denk maar aan het leven in het woud.

In deze tijd zit bijna iedereen in zijn ivoren toren tussen zijn oren.
Door het lezen van boeken, door het kijken naar documentaires, door deel te nemen aan online discussiegroepen, kijken naar video’s van een of andere spreker.

In de tijd van Krishnamurti lazen luisteraars volop zijn boeken. Later volgden de video’s van en over hem.

Boeddha in zijn tijd pakte de neiging tot verstrooiing keihard aan: als prins had hij zijn ouderlijk huis en zijn gezin achter zich gelaten. Scheerde zijn hoofd kaal en koos voor in lompen te lopen. Ook bedelde hij, liet hij zijn bedelnap vullen door eten. Geld accepteerde hij niet.

Ja, er is een groot verschil, als je een intellectuele luisteraar bent geworden. Er wordt beweerd dat één leven niet voldoende is alle boeddhistische geschriften te lezen.

In de zomer van 2017 ontdekte ik voor mezelf, zintuiglijk gewaarzijn als meditatie: voelen wat je voelt, horen wat je hoort, zien wat je ziet, ruiken wat je ruikt en proeven wat je proeft. Laat daarbij de waarnemer het waargenomene zijn. Je hoeft je eigen denkgeest niet eerst te analyseren en te beoordelen. Je verlegt simpelweg direct je volledige aandacht naar het lichaam, dat altijd hier en nu is.

Wat je denkt en gelooft staat niet centraal maar wat je lichaam hier en nu spontaan ervaart. Je onderkent volledig je eigen lichamelijke ervaring.

Het denken gaat alleen maar uit naar het verleden en de toekomst. Een mens treurt over wat gebeurd is en hunkert naar het vervullen van bepaalde verlangens. Met je denkgeest je eigen denkgeest proberen te veranderen is als roeren in een verse hondenrol, hopende dat de lucht daardoor minder wordt.

Natuurlijk kun je niet om je eigen denkgeest heen. Maar als je vastzit tussen je oren in je ivorentoren, is daarbij het lichaam de beste leermeester. Radicaal en goud eerlijk. Door zintuiglijk gewaarzijn creëer je meer stilte en ruimte in je leven.

Je geest zal beslist rustiger worden als je je weet te verbinden met je zintuigen hier en nu. Begrijp dat je al ervaart. Continu wordt er ervaren. Je hoeft dus niet op zoek te gaan. Onderken wat nu spontaan het allereerste bij je binnenkomt en wat dan en wat dan en wat dan? Enzovoort. Er is geen bepaalde volgorde of hiërarchie binnen dit ervaren.

Krishnamurti wist zijn lichaam te waarderen in het gehele plaatje, nietwaar? Hij was beslist fysiek verbonden. Tijdens zijn lange wandelingen moeten al zijn zintuigen volledig open zijn gegaan en ervaren.

Maar wat nu als je aan je bed gekluisterd bent? Dan kun je nog altijd door zintuiglijk gewaarzijn meditatie je denkgeest overstijgen, beslist.

Het verder aanpakken van de denkgeest ligt volgens mij in het beoefenen van vergeven.
Ook hier ontdekte ik iets voor mezelf, tijdens de avond van 5 januari 2026.
Boeddha en Christus leerden allebei liefde en vergeven.

Maar toch deed ik een belangrijke ontdekking.
Zelfcompassie is bijvoorbeeld binnen het boeddhisme niet vreemd.
En het vergeven van je vijanden is weer minder vreemd binnen de christelijke leer.

Je hebt diverse religieuze- en psychologische vergevingsmodellen maar zijn ze wel zo praktisch en geheel sluitend? En hoeveel geld en/of tijd ben je eraan kwijt?

Ik ontdekte voor mezelf een zeer praktisch en geheel sluitend vergevingsmodel. En snel en geheel gratis.

Driehoek van Vergeven:

1. Je vergeeft anderen, die jou iets hebben aangedaan.
2. Je vergeeft jezelf, wat je anderen hebt aangedaan.
3. Je vergeeft jezelf, wat je jezelf hebt aangedaan.

Je past deze driehoek in zijn geheel toe. Dus je gaat niet in een workshop zitten met enkel punt 3: Jezelf naar jezelf vergeven. Geen retraite van zelfcompassie. Of je gaat ook niet binnen een christelijke gemeente bidden om je wrok los te laten naar anderen. Ook ga je niet in een psychologische sessie eindeloos praten over je schuldgevoelens.

Nee, je past direct alle drie de hoeken toe: Je vergeeft iedereen. En je vergeeft jezelf naar iedereen. En je vergeef jezelf naar jezelf.

Je doet dit alleen. Je hoeft daarbij geen bepaalde gedachten en gevoelens op te gaan zoeken. Want die komen boven of niet, tijdens het doorlopen van de driehoek. En dan kijk je deze spontaan opkomende gedachten en gevoelens rechtstreeks in de ogen en past de DVV toe.

Smokkel niet. Zeg bijvoorbeeld niet, ik vergeef mezelf wel maar niet de ander of net andersom. Zeg ook niet, hoe kan ik mezelf iets hebben aangedaan? Begrijp dat zelfdestructie veel voorkomt. Sommige mensen gunnen bijvoorbeeld zichzelf helemaal niets. Zoiets beïnvloed dan je leven.

Ook de Boeddha onderdrukte zichzelf destructief tot dat hij de middenweg vond.

Ja, het onderwerp vergeven is niet nieuw en los van elkaar ook niet de drie punten.

Door ze echter met elkaar te beoefenen (je doorloopt altijd alle drie de punten) verdwijnen de energetische lekken in je leven. Kan totale innerlijke vergeving worden ervaren en daarbij ongekende innerlijke vrolijkheid.