Nu ik 75 jaar ben en terugkijk op hoe ik met het leven ben omgegaan is er een groot thema dat steeds terugkeert en tot vandaag de dag problemen geeft. Het speelt mij ook momenteel parten in diverse levenssferen, waaronder het autonome zenuwstelsel, het mentale en het fysieke.
Als onderwerp van dit schrijven noemde ik dat ‘mijn dubbel-leven’.
(Doen we voor een deel waarschijnlijk, bewust of onbewust, allemaal, maar dat is een schrale troost.)
Tot mijn dertigste was er ogenschijnlijk niet zoveel aan de hand. Getrouwd, een kind, succesvol in mijn werk, veel sport. Eigenlijk leek alles wel goed te gaan. Maar toch, al of niet op de voorgrond, een gevoel van gemis aan echte levensvreugde en beleving van intimiteit. Aan Liefde met een hoofdletter; achteraf bezien.
Een eerste stap op het terrein van bewustzijnsontwikkeling was veel lezen over psychologie, sociologie en schrijvers die richtingen aanduiden hoe om te gaan met onze ,menselijke werkelijkheid. Vervolgens deed ik mijn uiterste best om mijn persoonlijkheid, stoelend op het ego-denksysteem (wijsheid achteraf), te verbeteren opdat ik beter in staat zou zijn om met mijzelf, maar vooral met de ander, om te gaan. Ik was ervan overtuigd dat, als ik mijn gedrag veranderde en mij op een goede manier aanpaste aan de wijze van bestaan van ‘de ander’ ik in staat moest zijn die ander echt te bereiken en daardoor te komen tot een betere relatie, zowel op het terrein van het persoonlijke, als het sociale en het professionele vlak. Ik voelde dat als mijn verantwoordelijkheid. Dat bleek een (te) ‘vermoeiende’ bezigheid te zijn. Vastgelopen op mijn 38ste. Toen was de duiding midlifecrisis crisis in de mode dus dat was de diagnose.
In die periode (duurde een jaar) verdiepte ik mij in van alles en nog wat en, richting spiritualiteit / geestelijke ontwikkeling, de cursus ‘Het geheim van de Beste’. Toen ik op een cursusdag zei, dat het naar mijn idee, slechts ging over herprogrammering van het denken, werd mij de mond gesnoerd. Ook had ik in die periode diverse ervaringen met een link naar verlichtingsverschijnselen, zonder te weten dat er zoiets als verlichting bestond. Het meest diepgaande vond plaats in de week voordat ik weer ‘aan het werk zou gaan’. Mijn denksysteem was volledig ingestort en ik had geen idee hoe ik mij zou gaan gedragen. Denkend aan mijn werk sloeg mij bij die gedachte de ‘schrik om het Hart’.
In ‘al mijn wijsheid’ heb ik toen mijn oude gedrags-jas maar weer aangedaan en ben daarmee mijn werkzame en sociale leven ingestapt. Achteraf gezien uiteraard De manier om weer een keer vast te gaan lopen. Tegennatuurlijk gedrag wreekt zich, in welke vorm dan ook, is een gevoel en overtuiging dat ik nu heb.
Die vastloper kwam toe ik 46 jaar was. Alles in mij kwam in opstand omdat ik in mijn werk, inmiddels werkzaam als intern adviseur richting beleid en bedrijfsvoering, bij een politieregio, niet integer mijn werk mocht doen en ik zag dat het gekozen beleid en de wijze van bedrijfsvoering ten koste ging van het uitvoerende personeel. Ik schreef daarover een brief aan de leiding, het bevoegde gezag en aan de pers, in de overtuiging dat ik daarmee een goede uitnodiging deed om met elkaar in gesprek te komen ((politieleiding, bevoegde gezag en justitie) de inmiddels wel bekende Driehoek)). Brief werd door de leiding onderschept richting bevoegde gezag en platgepraat richting pers met de boodschap dat het een werknemer betrof die psychisch in de problemen zat – burn-out was – een nieuwe populaire diagnose die daarbij werd gebezigd. Een stilgehouden klokkenluider was geboren. Daarmee liep het meestal niet goed af. Dumpen via ontslag of aan het einde van de betaalde ‘ziekteperiode’ werd het doel.
Ik had geluk; zowel de huisarts als de bedrijfsarts, deelden die diagnose niet en legden de oorzaak bij een ziekmakende werksituatie waarin iemand met een gezonde werkhouding niet goed kon functioneren.
Na 5 jaar betaald thuis zitten werd ik, op mijn 50ste, afgekocht, voorzien van een maandelijks inkomen tot mijn 65ste. Dit gebeurde onder invloed van integere bedrijfsartsen, een beroepsanalist, en een psychiater, die ik allen zeer dankbaar ben.
In die jaren heb ik twee Avatar trainingen gevolgd. Mijn eerste ervaringen met een spiritueel gerichte maar inhoudelijk best heel praktisch vormgegeven training. In feite is het gedachtegoed van de vormgever veel meer omvattend dan ik aanvankelijk geleerd en ervaren heb. Pas na mijn kennismaking met de training van de denkgeest die de Cursus in Wonderen als doel heeft zijn onderwerpen uit de Avatartraining mij ‘helder’ geworden.
Die 5 jarige periode was zeer stressvol en gun ik niemand toe. De ‘naweeën’ daarvan zijn nu merkbaar in mijn autonome zenuwstelsel. Er is, naar mijn idee, sprake van een stelsel dat continue in een soort ‘alarmfase’ staat. Dit heb ik pas de laatste paar jaar ervaren doordat er fysieke verschijnselen zijn ontstaan – een lichaam dat gaat tintelen op het moment dat ik op bed ga liggen. Soort signaal van nooit echt tot rust komen ? Ook een signaal van frequentie-verhogingen die onbewust nog geblokkeerd worden ? Schaduwen die nog niet tot het licht worden toegelaten?
Integriteit bleek toch te lonen. In relatie tot mijn werk had ik daar voldoende ‘lef’ voor. Ik wist dat ik goed in mijn werk was, een goede werkhouding had en dat het klopte wat ik in de openbaarheid bracht. Ik heb daaraan ook nooit getwijfeld.
Intern – in mijzelf-, in relaties en in het ‘openbare’ leven was en is dit soms, voor mij, een ander verhaal. In het algemeen had ik weinig zelfvertrouwen in wat ik wist en dacht te begrijpen van dat wat men duid met religieus besef en / of spiritualiteit. Aanvoelen en intuïtief begrijpen is voor mij wel duidelijk maar wat zegt dat voor een ander dacht ik dan. Bovendien vind ik mijzelf – daar heb je het lage zelfbeeld, gevormd op basis van indoctrinatie, conditionering en eigen getrokken conclusies weer – helemaal niet zo spiritueel, afgemeten aan mensen die praten over gidsen, beschermengelen etc.; niet zover ingewijd in die ‘materie’. Geestelijk Leven – graag, maar dan wel op het niveau van het dagdagelijkse menselijke bestaan.
Dat er een geestelijke dimensies in het universum en (dus) ook in ons zijn staat voor mij mijn hele leven al vast. Gezien mijn voortdurende wens om mijn denksysteem en mijn gedrag te verbeteren, minimaal te veranderen op een wijze dat ik acceptabel wordt gevonden door de ander is het fenomeen ontstaan dat ik hiervoor duidde met mijn dubbelleven.
Individueel, gelukkig ook altijd wel met een paar goede vrienden, ben ik intensief bezig met wat je de verticale as van het menselijk bestaan kunt noemen. Op het horizontale vlak van het dagelijkse bestaan als mens doe / deed ik daar, over het algemeen vrij weinig mee. Hoe ouder de relaties zijn, b.v. met zussen of andere familieleden / kennissen, hoe meer ik geneigd ben het sociale masker te dragen dat in die situaties het meest wenselijk worden geacht. Met nieuwe contacten heb ik daar geen enkel probleem mee. Dan is snel duidelijk waar ‘de ander’ wel of niet ontvankelijk voor is. Als het niet van hart tot hart gaat dan beperk ik mij tot het aanhoren en het ‘gezellig samenzijn’. Als het niet, voor mij, zo gezellig is dan vermijd ik, bij voorkeur, herhalingen.
In deze groep kies ik ervoor om open en eerlijk te communiceren en ook mijn diepere waarheden te delen. De meest vergaande is in dat licht bezien het inzicht; ‘Er is niets buiten Mij’, waarbij ik aangaf dat ik dat verder in woorden nog niet goed kon duiden, terwijl het voor mij wel als waarheid voelt en heel duidelijk is. Ik zie het voor een deel als oefening om ‘gewoon’ in het openbaar uiting te geven aan mijn diepere gedachten en geestelijk leven.
Toen de Cursus op mijn pad kwam kon ik het tekstboek redelijk makkelijk lezen, aanvoelen en plaatsen. De oefeningen waren een ander verhaal. Vooral de eerste oefeningen, waarin al mijn gedachten en aannames, voor de zoveelste keer ‘ter discussie werden gesteld’, riepen bij mij veel weerstand op. Niet zozeer inhoudelijk als wel wanneer ik de betekenis dieper in mijn belevingswereld liet komen.
Momenteel worden er steeds meer on(der)bewuste tot nu toe grotendeels verdrongen c.q. half bewuste delen, waaraan ik gebruikelijk liever voorbij loop, schaduwstukken boven. Grotendeels gebeurd dit ‘s nachts omdat ik overdag toch vaak weer op het horizontale vlak actief ben. Het proces van integratie van het Buikcentrum (Zijn, voelen en doen), het Hoofdcentrum (spreken zien en Weten) en het Hartcentrum ((Liefde – )Eenheid en Relatie)) is heel actueel.
Dit schrijven is een poging om het verloop van ‘mijn levensschool’ wat weer te geven in de hoop dat het ook dienstbaar kan zijn aan ‘de ander’ en aan een heldere vorm van communiceren.
Vergeven, de leiding over dit leven over te geven aan De Heilige Geest en continuïteit van gevoelens van Liefde, Vrede, Vrijheid, Overvloed en een geheelde Denkgeest vind ik ‘nog best lastig’, maar ja, met 75 ben je niet te jong om te leren, alhoewel Cursus van Liefde een perspectief schetst dat voorbij leren gaat.
Liefde, Licht en Kracht gewenst.
Geef een reactie