Het is vandaag Werelddierendag en de dag dat de rooms-katholieke heilige Franciscus van Assisi na een processie door de stad op 4 oktober 1226 in die stad begraven werd. Pas in 1928 werd zijn naam officieel gekoppeld aan Werelddierendag.
Vandaag is ook de geboortedag van mijn vader, hij kreeg van zijn ouders, die in zonde leefden, ze waren niet getrouwd na de echtscheiding van mijn oma in 1905 met een verschrikkelijke drinkebroer, de geboortenamen Franciscus Cornelis. Ik weet niet of dat willekeur was van mijn grootouders of dat op 4 oktober1909, de dag dat mijn vader geboren werd, ook al bekend was dat Assisi zijn naam had gegeven aan Werelddierendag. De naam Cornelis komt in onze familie verder nauwelijks voor. En er komt slechts één rooms-katholiek in de lange lijst van familieleden voor, tante Cor.
Achteraf bleek het wel een goede keuze, mijn vader hield ontzettend veel van dieren. Honden, katten, egels, vogels, noem maar op. Maar ook van mensen.
Mijn vader was al jong een ondernemer. Na zijn middelbare schooltijd begon hij in een arbeiderswijk in Rotterdam een eigen bakkerij. Knechten, zo werden werknemers toen nog genoemd, ventten het brood in bakkerskarren die met de hand werden voortgeduwd, uit. In een boekje met harde kaft werd opgeschreven wat er aan klanten verkocht werd en aan het eind van de week, als het loon van de man binnenkwam, werd er afgerekend. Maar aan dat laatste kwam snel een eind, de armoede onder de gewone man was in de dertiger jaren van de vorige eeuw enorm. Toch bleef mijn vader het brood aan zijn klanten – gezinnen met veel kleine kinderen – leveren tot hij bij gebrek aan geld zelf geen bloem meer kon kopen en zijn knechten betalen. De zaak ging op de fles.
Na de oorlog ging mijn vader als opleider werken in de Rotterdamse haven. In de jaren zestig werkten daar ook al de zogeheten gastarbeiders. Ik was een kind toen mijn vader ze uitnodigde bij ons thuis en zo kwamen wij, zijn kinderen, al vroeg in aanraking met mensen uit andere culturen. We vonden dat een verrijking.
Nu ik hard op weg ben om zelf een oude senior te worden wordt het aantal mensen in mijn omgeving dat gestorven is steeds groter. De dood went nooit. Er is gemis maar ik ben ook blij ze gekend te hebben. Ze vormden mijn natuurlijke omgeving. Geen wij en nij.
Geef een reactie