Er werd een forum gehouden in Shanghai, een stad die eigenlijk de bakermat was van de boeddhistische stroming – die echter nooit marxistisch was en zich later vooral in Taiwan ontwikkelde.
Op 21 en 22 september 2024 vond in de Jade Boeddha Tempel in Shanghai een nationaal forum plaats over “de theorie en praktijk van het humanistisch boeddhisme”. Bureaucraten van het United Front Work Department en de door de regering gecontroleerde China Buddhist Association spraken op het evenement.
Eerwaarde Changzang, die mede sprak namens de afwezige meester Yanjue, de voorzitter van de door de regering gecontroleerde Chinese Boeddhistische Associatie waarvan Changzang vicevoorzitter is, prees Shanghai als “de geboorteplaats van het humanistisch boeddhisme”. Hij legde ook uit dat “humanistisch boeddhisme” en “geïnsiniseerd boeddhisme” één en hetzelfde zijn.
“Humanistisch boeddhisme”, zei hij, betekende altijd een boeddhisme dat aangepast was aan de meest vooruitstrevende ideologieën van die tijd. Vandaag de dag is de meest vooruitstrevende ideologie het marxisme van de CCP met Chinese karakteristieken zoals gepresenteerd door Xi Jinping. Het is aan de Xi Jinping Gedachte dat een boeddhisme dat zowel gesiniseerd als humanistisch is, zich moet aanpassen, zei Changzang.
Dat Shanghai de geboorteplaats is van het humanistisch boeddhisme is niet verkeerd, want het is daar dat meester Taixu, een en misschien wel “de” sleutelfiguur in de ontwikkeling van de stroming, les gaf in de laatste periode van zijn leven. Taixu stierf in de Jade Boeddha Tempel in 1947.
Zoals een deelnemer aan het forum vertelde aan “Bitter Winter,” was het noemen van de belangrijke rol van Taixu de enige ware verklaring in Changzang’s toespraak en in feite in het hele forum. Al de rest was onwaar.
Taixu wilde het boeddhisme niet aanpassen aan moderne antireligieuze ideologieën. Wat hij voorstelde was een boeddhisme dat minder gericht was op ritueel en meer op het helpen van lijdende mensen, onder andere door actief sociaal en liefdadigheidswerk. Dit was het echte humanistische boeddhisme en het was onmogelijk om het te beoefenen onder de ijzeren dictatuur van de Chinese Communistische Partij.
In feite gingen degenen die trouw waren aan de leer van Taixu grotendeels naar Taiwan, waar waardige “humanistische” instellingen zoals Tzu Chi, Fo Guang Shan en de Dharma Trommelberg werden ontwikkeld. Sommige van deze instellingen onderhouden misschien bepaalde “politieke” relaties met het huidige China voor hun eigen doeleinden, maar hun ideeën en handelingen zijn zeker niet geïnspireerd door het marxisme of het socialisme van Xi Jinping. Zoals “Bittere Winter” al aan de kaak heeft gesteld, probeert de CCP gewoon het prestigieuze label “humanistisch boeddhisme” te kapen, er een synoniem van “gesiniseerd boeddhisme” van te maken, de naam te ontdoen van zijn oorspronkelijke inhoud en het te vervangen door Xi Jinpings merk van marxisme. Het is in feite fraude, gepleegd met de medeplichtigheid van de Chinese Boeddhistische Vereniging.
