Het lichaam is sterfelijk. Daar valt geen speld tussen te krijgen. Het lichaam is geen doel. Het kan geen doel zijn, want het sterft. Wel kunnen we het tijdelijke zijn zien als ervaringsweg, zoals vele religies en spirituele stromingen doen. Dat brengt de vraag ‘wat is de zin, de betekenis van ervaringen opdoen’?
eenzaamheid
Spiritueel leren: een halszaak
Ik heb in dit leven het nodige op mijn hals gehaald. Het kind in mij maakte zich al jong verantwoordelijk voor de strijd tussen twee ouders en werd in de steek gelaten. Het kind voedde zich met schuldgevoel over de situatie in het ouderlijk huis. En in de eenzame reis door ‘de grote wereld’ werden het kind en zijn wanhoop niet gezien. Het kind werd verstoten en vernederd, zoals in de situatie van het diepongelukkige joch dat werd weggestuurd van de middelbare school.
Boeddha in de Linie – terugblik op een verstilde periode
Vier boeddhistisch beeldende kunstenaars, Leen Kaldenberg, Airco Caravan, Raoul Deleo en Mark Schalken, namen in de maanden maart en april van 2014 deel aan het project Boeddha in de Linie en werkten en woonden ieder twee weken in een atelier en bomvrije ruimte op het terrein van Werk aan het Spoel in Culemborg. Hoe brachten ze het er vanaf?
‘Dit mens-zijn is een soort herberg’
Perioden van eenzaamheid horen bij het leven. Feitelijk begint het al vanaf het moment van het doorknippen van de navelstreng. In de baarmoeder leefden we in het hart van een mysterievolle eenheid, door onzichtbare draden verbonden met alle leven. Vanaf de geboorte zijn we uit die geborgenheid losgescheurd.
Het jaar 2022 – dag 320 -MH17
De daders en het grote verdriet.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De Boeddha, psychologische aspecten
Als Suddhodana, de raja van Kapilavatthu, had gehoopt dat zijn zoon, Siddhattha, zou opgroeien als een vastberaden, de wereld toegewende man van de daad met politieke ambities, dan werd hij teleurgesteld.
Alzheimer
…
Het jaar 2022 – dag 68 – nieuwhuis
Het verzorgingshuis, het eten en de eenzaamheid.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
De weg van de eenzaamheid
Als een individu gevangen zit in een geloofssysteem dan heeft hij de mogelijkheid om middels inzichtgevende therapie of meditatie zich dit geloof bewust te worden. Maar hoe doet een hele cultuur dat? Wat moet een cultuur doen als verbondenheid als secundair gezien wordt en alles draait om overleven, jezelf opwaarderen, succes en macht nastreven?
Boeken – hunkeren naar verbinding, een andere kijk op eenzaamheid
Vier miljoen Nederlanders gaan gebukt onder eenzaamheid, waarvan 1 miljoen in ernstige mate. Je eenzaam voelen is iets van alle leeftijden, maar het komt wel vaker voor onder ouderen.
Boeddha in de bajes – ‘gedetineerden hebben hier geen echte vrienden’
Cuong Lu: De gevangenis is een zeer uitdagende omgeving. Je eigen beoefening wordt continu enorm op de proef gesteld. Om als boeddhistisch geestelijk verzorger te werken moet je echt een goede, gevorderde beoefenaar zijn. Je moet echt zonder oordeel kunnen zijn. Je hoort en ziet de verschrikkelijkste dingen die door mensen zijn gedaan.
Waakvrijwilligers gevraagd
Stef Lauwers, voormalig boeddhistisch geestelijk verzorger bij justitie en een tijd lang als docent verbonden aan de opleiding voor boeddhistisch geestelijke verzorgers aan de VU, werkt nu in een groot consortium van verpleeghuizen met als hoofdlocatie Amstelveen. Hij wil hier graag een groep van waakvrijwilligers opzetten.
