Het Boeddhistisch Dagblad besteedt dit jaar veel aandacht aan de problemen in de zorg. Commerciële zorgverzekeraars, met eigen ziekenhuizen, artsen die onder druk worden gezet om voor hen en de patient nadelige contracten te tekenen, zorginstellingen Het Laatste Loodje of De Laatste Adem, waar om zeven uur ’s avonds het licht uit gaat en mensen de dupe worden van een harteloos beleid. Het BD heeft rapporteurs benoemd die verslag doen over hun situatie. Vandaag een klein verhaal van dit moment over een kleine situatie van een van onze rapporteurs. Hoe goedkoop duur kan worden.‘Ik zit aan de keukentafel, de grote lamp aan. Voor mij liggen de spullen die ik verzameld heb. De tas met tubes, spatels en een leeg zalfpotje van de apotheek, een schoon en fris papieren zakdoekje en een fles met zuivere ethanol van 96%.
Ik merk dat ik mij vervreemd voel en ik vraag mij af hoe ik hier terecht ben gekomen met al deze spullen en wat ik daarmee ga doen.
Ongeveer achttien weken geleden ontdekte ik aan mijn vingernagel een ontsteking. Zoals vaker pakte ik een scherp gesteriliseerd mesje en sneed hem open. Vervolgens uitspoelen, sodawater en jodiumzalf. Tot zover alles als normaal in zo’n situatie. Meestal duurt zoiets een dag of vijf en dan is het leed al min of meer geleden.
Ditmaal liep het anders. De ontsteking breidde zich uit en taste ook mijn nagel aan.
Ik ging naar de huisarts. Deze schreef orale antibiotica en een anti-schimmelzalf voor. Na drie weken verschillende orale antibiotica trad er geen verbetering op. Voor alle zekerheid werd een röntgenfoto gemaakt, maar de ontsteking bleek plaatselijk en een lokale voortzetting van de behandeling werd aanbevolen. Een andere antibioticazalf en een andere antischimmelzalf.
Waarom twee aparte zalfjes en vier keer dag de boel verversen? Het is een merkwaardige centenkwestie: tegenwoordig wordt één preparaat van beide stoffen in een ‘magistrale bereiding’ door een apotheker niet meer vergoed door de zorgverzekering.
Nadat in de week daarna ook een gat in mijn nagel ontstond werden opnieuw twee andere zalven gekozen. Ditmaal stabiliseerde de ontsteking en leek langzaam af te nemen. Maar nog steeds vier keer per dag opnieuw insmeren, afwisselend met de ene en de andere zalf.
Een hoop gedoe en een berg verband verder kwam de assistente met het voorstel dat ik zelf thuis de ‘magistrale bereiding’ zou vervaardigen. Ze gokte erop dat beide zalven wel gemengd konden worden. Zo kwam ik dus aan de keukentafel terecht. Op goed geluk en zonder ervaring ben ik aan de slag gegaan.
Ik heb twee hele dure kleine tubetjes met antibioticazalf en een halve tube antischimmelzalf voorzichtig leeggedrukt en door elkaar gehusseld. En twee keer per dag smeer en plak ik verband in de hoop dat het op een dag zo ver zal zijn dat de assistente gelijk krijgt. De halve tubes zalf die ik inmiddels over heb verdwijnen met het chemisch afval, omdat ze geopend niet lang genoeg houdbaar zijn.
Wie houdt wie nou voor de gek? Inmiddels ben ik een berg verband en een flink aantal kleine tubes verder, terwijl de zorgverzekering denkt dat ze nu goedkoper uit is. Zowel zij (kosten van de zalven) als ikzelf (kosten van het verband) zijn al met al veel duurder uit dan een eenmalige bereiding door een apotheker.
Ik kan het betalen omdat ik naast mijn AOW een fatsoenlijk pensioen ontvang, maar alleen met AOW …? Betere zorg? Ironisch en wrang.
