In Azië en Europa hebben gisteren duizenden Tibetaanse ballingen en supporters de 54e verjaardag van de Tibetaanse Volksopstand tegen de Chinese bezetter van Tibet in maart 1959 herdacht. In Brussel demonstreerden duizenden mensen uit een aantal Europese landen om druk te zetten op de Europese Unie, om een eind te maken aan de Chinese repressie in hun vaderland.
In Nepal was de politie in staat van opperste paraatheid om te verhinderen dat Tibetaanse bannelingen de straat op zouden gaan. Het land staat onder steeds toenemende druk van China om de bewegingsvrijheid van de Tibetaanse gemeenschap in dat land in te perken.
Demonstraties vonden ook plaats in India en Taiwan.
De minister-president van de Tibetaanse regering in ballingschap, dr. Lobsang Sangay, herdacht op 10 maart in Dharamsala (India) de Volksopstand.
‘Op deze dag in 1959 kwamen duizenden Tibetanen uit alle lagen van de bevolking en uit alle drie regio’s van Tibet (U-Tsang, Kham en Amdo) in Lhasa bij elkaar om zich te verzetten en te protesteren tegen de Chinese invasie en bezetting van Tibet. Wij zijn de kinderen van dit tragische maar historische moment in Tibets rijke, unieke, 2.000-jarige geschiedenis. Vandaag zijn we hier bijeen om onszelf opnieuw toe te wijden aan de moedige strijd die begonnen werd door de onbaatzuchtige oudere generatie. Het verlangen naar vrijheid dat hen ertoe aanzette om de baanbrekende gebeurtenissen van 10 maart 1959 te ondernemen, vormt een baken dat als leidraad dient voor onze huidige strijd om onze fundamentele vrijheid, waardigheid en identiteit veilig te stellen.
De doorgaande vicieuze cirkel van repressie en wrok in Tibet manifesteert zich in het verschrikkelijk grote aantal Tibetanen dat zichzelf in brand heeft gestoken. Sinds 2009 staken 107 Tibetanen zichzelf in brand, waaronder 28 in november 2012 vlak voor en tijdens het 18e Partijcongres van de Chinese Communistische Partij. Helaas zijn 90 van hen tot nog toe overleden. Een dergelijke hoge tol is wellicht ongekend in de recente wereldgeschiedenis. Hoewel de meeste van de zelfverbranders monniken zijn, bevinden zich onder hen Tibetanen uit alle lagen van de bevolking – nomaden, boeren, leraren en studenten – en ze komen uit alle drie de Tibetaanse regio’s, U-Tsang, Kham en Amdo, met inbegrip van de hoofdstad Lhasa.
De bezetting en de onderdrukking van Tibet door de Chinese regering vormen de primaire condities die Tibetanen tot zelfverbranding drijven. De Tibetanen zijn getuige van, en ervaren, China’s voortdurende aanval op de Tibetaanse boeddhistische beschaving, identiteit en waardigheid. Ze zijn zeer verontwaardigd over de demonisering van Zijne Heiligheid de Dalai Lama door China. Ze kijken gealarmeerd naar de instroom van Chinese kolonisten in Tibet, die Tibetaanse banen, land en hun toekomst innemen – en in dit proces Tibetaanse steden tot ‘Chinatowns’ transformeren. Zij verzetten zich tegen de gedwongen verplaatsing van honderden duizenden nomaden van de graslanden naar permanente ghetto’s, dat voorheen zelfvoorzienende gezinnen reduceert tot armoede. Zij zien de koloniaal-achtige ontwikkelingsactiviteiten waarbij de Tibetaanse natuurlijke hulpbronnen, die miljarden dollars waard zijn, naar het hulpbronnenhongerige China worden afgevoerd. Dit beleid kan daarom tot de conclusie leiden dat China Tibet nodig heeft, maar niet het Tibetaanse volk.
Toch, wanneer Tibetanen zelfs maar met het geringste vertoon van dissidentie op deze schendingen reageren, riskeren zij langdurige gevangenneming, foltering, publieke vernedering en verdwijning door toedoen van veiligheidstroepen. Het verbod op vreedzaam protest en de wrede straffen dwingen Tibetanen hun toevlucht te nemen tot zelfverbranding. Ze kiezen de dood in plaats van zwijgen en onderwerping aan de Chinese autoriteiten. Recente pogingen van de autoriteiten om de zelfverbranders te criminaliseren, en hun familieleden en vrienden via schijnprocessen te vervolgen, leiden waarschijnlijk tot een verlenging van de cyclus van zelfverbranding, vervolging en meer opoffering.
Via verschillende media heeft de Kashag de Tibetanen in Tibet consequent opgeroepen en categorisch ontmoedigd om zelfverbranding als vorm van protest toe te passen. Het leven is kostbaar en als menselijke wezens willen wij dat niemand op een dergelijke wijze sterft. Als boeddhisten bidden we voor de ziel van de overledene. Als Tibetanen is het onze heilige plicht om de aspiraties van de Tibetanen in Tibet te ondersteunen: de terugkeer van Zijne Heiligheid de grote Dalai Lama naar Tibet, vrijheid voor het Tibetaanse volk, en eenheid onder de Tibetanen.
De enige manier voor China om deze wrede en ernstige situatie te beëindigen is door het huidige harde lijn Tibet-beleid te wijzigen door de aspiraties van het Tibetaanse volk te eerbiedigen.
Om de Tibetaanse kwestie op te lossen, zet de Kashag zich volledig in voor de ‘Middenweg Aanpak’, die daadwerkelijke autonomie voor de Tibetanen nastreeft. Zijne Heiligheid de veertiende Dalai Lama heeft dit als de meest haalbare en duurzame aanpak aangewezen. Na zorgvuldige overwegingen heeft het Tibetaanse Parlement in ballingschap unaniem de ‘Middenweg Aanpak’ aangenomen. Dit wordt ondersteund door Tibetanen binnen en buiten Tibet, en krijgt de steun van belangrijke buitenlandse regeringen, wereldleiders en Nobellaureaten. Het heeft, in het bijzonder, weerklank gevonden onder een groeiend aantal Chinese intellectuelen, geleerden en schrijvers.
Op dit moment hoopt de Kashag dat het nieuwe Chinese leiderschap deze pragmatische politieke aanpak, die zowel Tibetaanse als Chinese belangen overbrugt, als een win-win oplossing zal zien. In 2002 gaf de hervatting van de dialoog tussen de Tibetaanse en Chinese leiders de Tibetanen hoop op een vreedzame oplossing voor de Tibetaanse kwestie. Helaas is die hoop aangetast door de huidige impasse in het dialoogproces. Wij hopen dat het lopende Nationale Volkscongres een positieve boodschap aan de Tibetanen en de internationale gemeenschap zal zenden. Van onze kant beschouwen wij de inhoud als primair en het proces als secundair, en wij zijn klaar om een zinvolle dialoog met de Chinese leiders aan te gaan, overal en op elk gewenst moment.
We betuigen onze diepste dankbaarheid aan het nobele volk en de regering van India. Wij zijn alle regeringen, internationale organisaties, Tibet Support Groepen en individuele supporters over de hele wereld ook immens dankbaar voor hun ondersteunende resoluties, verklaringen, en voor hun onverschrokken en genereuze steun. Tegelijkertijd zijn wij van mening dat het moment is aangebroken voor regeringen en de internationale gemeenschap om concrete maatregelen te nemen om druk op de Chinese regering uit te oefenen om een zinvolle dialoog aan te gaan met het Tibetaanse leiderschap.
Wij roepen de internationale gemeenschap op om druk uit te oefenen op de Chinese regering om de VN Hoge Commissaris voor de Rechten van de Mens toegang te verlenen tot Tibet, en ook toegang te geven aan diplomaten en de internationale media. Alleen op deze manier kan de waarheid over de ernstige situatie in Tibet worden onthuld en kunnen de zelfverbrandingen worden beëindigd.
De Kashag heeft 2013 aangekondigd als een jaar van ‘Solidariteit met Tibet Campagne’. Al onze talrijke evenementen worden op een vreedzame wijze, legaal en met waardigheid georganiseerd. Duizenden Tibetaanse en Indiase vrienden verzamelden zich op 30 januari in New Delhi voor een vierdaagse massale campagne, georganiseerd door de Central Tibetan Administration. Veel prominente Indiase leiders, die verschillende partijen vertegenwoordigen, waren aanwezig en beloofden actie voor Tibet. Tibetanen en vrienden in Europa houden vandaag de ‘European Solidarity Rally for Tibet’ in Brussel. Deze maand organiseren Tibetanen in Noord-Amerika en elders ‘Tibet Lobby Dagen’. De kernboodschap die wij iedereen vragen om te communiceren zijn de drie D’s: Decentralisatie, Democratie en Dialoog.
Tibetanen beleven momenteel de donkerste periode in onze geschiedenis. Het karakter van een volk wordt gevormd door hoe we deze tegenspoed tegemoet treden. Onder het verlichte leiderschap van Zijne Heiligheid, de grote Veertiende Dalai Lama, beantwoorden we deze uitdaging met uitzonderlijke eenheid, veerkracht en waardigheid. Ik bid vurig voor een lang leven voor Zijne Heiligheid de Dalai Lama.
Ik zou willen afsluiten door nogmaals hulde te betonen aan onze broeders en zusters in Tibet. De Kashag waardeert ten zeerste de steun en solidariteit die zij heeft ontvangen van Tibetanen binnen en buiten Tibet. Met eenheid, zelfredzaamheid en innovatie als de leidende beginselen zijn wij vastbesloten om te voldoen aan de aspiraties van alle Tibetanen, zodat we binnenkort kunnen genieten van de vrijheid en waardigheid, die wij verdienen en waar wij recht op hebben.’
Bron Voice of America.
