Gedachteloos pak ik spullen op, gedachteloos doe ik er iets mee, gedachteloos leg ik ze neer waar ik op dat moment toevallig ben. Haarborstel, e-reader, handschoenen, oplader, oordoppen, ze zwerven als op eigen houtje door het huis. Alles, alles raak ik kwijt, keer op keer.
Er is natuurlijk best iets aan te doen, maar dat moet je dan niet vergeten. Ik weet dat ik mijn sleutels na thuiskomst aan het haakje moet hangen, toch laat ik ze regelmatig in een broek- of jaszak zitten. Omdat het me niet lukt altijd dezelfde zak te gebruiken, bijvoorbeeld rechtsvoor, of de sleutels alleen in een broekzak te doen en nooit in een jaszak, moet ik bij vertrek mijn halve garderobe doorzoeken tot ik ze gevonden heb, terwijl ik steeds zenuwachtiger wordt omdat ik ze misschien in de deur heb laten zitten en god-weet-wie ermee vandoor is.
Niet alleen raak ik van alles kwijt, zoeken kan ik ook niet. Ik kijk over dingen heen, al liggen ze pal voor mijn neus – al staan ze op mijn neus. Het is net of ik tijdens het zoeken vergeet wat ik zoek, terwijl ik het desgevraagd best weet. Ik zoek op onwaarschijnlijke plaatsen (in mijn geval zo’n gek idee nog niet), of herhaaldelijk op dezelfde plek alsof het verlorene zich als ik even niet oplet verstopt waar ik al geweest ben. Soms ‘vind’ ik iets wat ik helemaal niet zocht en hou ik voortijdig op met zoeken zonder het door te hebben.
Ook op internet ben ik vaak de weg kwijt. Loop ik weer eens vast met mijn al te voor de hand liggende zoektermen, vraag ik Lucienne om hulp. Meestal komt ze met het gevraagde, plus ongevraagde trouvailles die net het verschil maken.
Van kleine, goedkope, onmisbare dingen, zoals potloden, pennen, nagelknippers, vijlen en speeltjes, heb ik tegenwoordig meerdere exemplaren her en der in huis liggen, zodat er altijd wel een te vinden is – probleem opgelost.
Lezer, wat raak jij zoal kwijt?
