En jawel hoor, daar sta ik weer over het aanrecht te plassen, heen en weer, van achteren naar voren, er mag geen droog plekje overblijven, plassen plassen plassen, ik lijk wel een kraan, er komt geen eind aan.
Plotseling schrik ik wakker en meteen weet ik dat ik in bed lig te plassen. Een klein beetje, meer druppelen dan plassen, maar toch, verdorie.
Plassen in je dromen schijnt veel mensen te overkomen. Een paar keer per jaar ontspant mijn sluitspier zich tijdens zo’n droom ook in werkelijkheid en dan vraag ik me altijd af of ik er later op terug zal kijken als het begin van mijn onzindelijkheid. Direct daarop de vraag: ben ik ooit helemaal zindelijk geweest? Heb ik ooit een jaar geen druppel laten lopen?
Omdat mijn blaas nog hartstikke vol zit, besluit ik naar de wc te gaan, alleen weet ik zo gauw niet aan welke kant ik mijn bed uit moet. Waar ben ik, hoe zit het ook alweer? Ik draai naar rechts, verkeerd gegokt, daar ligt Lucienne, ik moet er dus aan de andere kant uit. Benen buitenboord, voeten op de vloer, wacht even, er klopt iets niet, zit de gangdeur nu rechts van mij of links, ik heb geen idee, kan het niet bedenken, verschillende plattegronden schuiven over elkaar heen, waar en wanneer leven we, welk huis is dit, hoe is de slaapkamer op dit moment ingedeeld?
Nee, ik kom er niet uit, dan maar even het licht aandoen, waar zit het lichtknopje ook alweer, links van mij of juist rechts? Systematisch de vloer aftastend, mijn arm als een metaaldetector in steeds wijdere kringen om me heen zwaaiend, vind ik eindelijk een muur, daar zal wel een leeslamp op zitten, maar waar? Mijn hand glijd over het behang, steeds verder naar links, niets, de andere kant op dan, aha daar hangt een stroomdraad. Op de gok volg ik de draad omlaag, o, daar is de vloer al, terug omhoog… ha, een knippertje, ik druk het knopje in, het licht KNALT aan, even ben ik verblind, dan valt heel de kamer op zijn plek en ben ik weer thuis.
Zoiets heb ik ongeveer eens per maand en altijd vraag ik me af of ik er later op terug zal kijken als het begin van mijn seniliteit. Direct daarop de vraag: ben ik ooit helemaal bij de tijd geweest?
