Shakyamuni Boeddha beëindigde zijn zoveelste slaapverwekkende toespraak met de gebruikelijke woorden: ‘Dit is het wijsheidsoog, de geest van nirwana, de vorm zonder vorm, de poortloze poort van de leer. Niet over te dragen door woorden, maar alleen van hart tot hart.’
Mahakashyapa plukte een bloem, hield hem omhoog en rolde hem heen en weer tussen zijn duim en wijsvinger. Er viel een pijnlijke stilte waar geen eind aan leek te komen. Ten slotte begon de Boeddha te lachen. Eerst zuinig, toen steeds breder, tot hij zat te stralen als de morgenster.
De Boeddha stond hij op, boog diep voor Mahakashyapa en verklaarde:
‘Ik neem alles terug wat ik ooit gezegd heb. Ik verontschuldig mij voor de loze soetra’s en shastra’s, talrijk als de zandkorrels van de Ganges, die de komende millennia uit mijn naam zullen worden geschreven. Allemachtig, wat hebt u lang op dit moment moeten wachten, wat heb ik uw geduld op de proef gesteld. Voor eeuwig sta ik bij u in het krijt, als er iets is als eeuwigheid.’
Hij boog nogmaals en zei: ‘Dit zijn mijn laatste woorden.’ En waarachtig, het waren zijn laatste woorden.
Deze tekst maakt deel uit van de serie Niet om door te komen, de Poortloze Poort. Woord: Hans van Dam. Beeld: Lucienne van Dam. Alle teksten van deze serie. De Poortloze Poort op NietWeten.nl. Alle publicaties van Hans van Dam in het Boeddhistisch Dagblad.
