Dat je het doek bent, niet de film, is gewoon de volgende film.
Hoe valt de piekervaring die jij je buikgevoel noemt, te rijmen met het non-dualisme? Door de ijzeren logica van de advaita vedanta tegen de advaita vedanta te gebruiken.
Het non-dualisme stelt dat alle ervaringen aan de gekende kant zitten. Dus ook je buikgevoel. Volgens de leer is alles aan de gekende kant vergankelijk en daarom, vanuit het perspectief van de eeuwigheid bezien, zonder waarde. Als dat al waar is, geldt het natuurlijk ook voor de advaitavada, want die behoort net zo goed tot de gekende kant. Dat je het doek bent, niet de film, is gewoon de volgende film. Weg ermee, probleem opgelost.
Je kan ook vraagtekens zetten bij het merkwaardige uitgangspunt dat het ware onveranderlijk moet zijn. Waarom eigenlijk? Wie zegt dat op wiens gezag? Waarom zou het tijdelijke onecht zijn in plaats van echt maar tijdelijk? Waarom zou het eeuwige waardevoller zijn dan het vergankelijke? Is een steen echter dan een mens omdat hij langer meegaat? Is de ruimte echter dan de zon?
Je kan ook vraagtekens zetten bij het onderscheid tussen de kenner en het gekende, tussen het bewustzijn en zijn inhouden, waarop advaita staat maakt. Wie heeft dat bedacht? Is er wel zoiets als een bewustzijn los van zijn inhouden? Hoe stel je dat vast, als het van zichzelf helemaal geen eigenschappen heeft?
Natuurkundigen uit de negentiende eeuw redeneerden dat lichtgolven net als geluidsgolven en watergolven een medium nodig hebben om zich in te kunnen verplaatsen, en noemden dat medium ether. Die ether is nooit gevonden. Waarom bewustzijn dan wel? Heb jij het al gevonden? Zeker weten dat het geen illusie is? Een vergankelijk ideetje in het vergankelijke denken van vergankelijke wezens?
