Jij wil dat je leraren jou zien en erkennen, zij willen dat je hen ziet en erkent. Verlangen is de moeder aller dwaasheid.
Wanneer je ervaringen alleen maar ziet als ervaringen en niet als vingers die naar de maan wijzen, dan dondert het niet wat anderen ervan vinden. Jij hebt je buikgevoel, dat is een fijn gevoel, het fijnste dat je kent, een thuiskomen, wat maakt het uit of anderen het herkennen of erkennen?
Waarom moeten je ouders het bevestigen? Waarom moeten je leraren het bevestigen? Waarom moeten de boekjes het bevestigen? Waarom moet ik het bevestigen?
Wat kan het schelen of de intimiteit van leraar A, de universele liefde van leraar B, de eenheidservaring van leraar C, de smaak van het Zijn van leraar D of het niet-weten van HvD in wezen of in grote lijnen identiek is aan of verschillend van jouw buikgevoel? Wat bewijst dat? Moet jouw gevoel dan per se herleidt worden tot iets bekends? Tot iets groots misschien, dat jou bijzonder maakt, boven je medemens uit tilt?
Nu we het er toch over hebben: waarom is het zo erg dat je ouders jou niet begrijpen? Jij kan of wil je ouders toch ook niet begrijpen? Jij deed en doet toch ook niet echt je best om hen te begrijpen in hun onbegrip voor jou, in hun gezond verstand, in hun overtuiging dat er een onoverbrugbare kloof bestaat tussen ouder en kind, tussen mensen onderling, tussen mens en wereld, of wat hun overtuiging ook mag wezen?
Probeer eerst zelf maar eens wat begrip op te brengen voor je ouders, zou ik zeggen, voor je aanspraak maakt op het hunne. Of zie het wederzijdse onbegrip onder ogen zonder je meteen in verwijten te verliezen. Of verlies je in verwijten zonder jezelf daarvoor verantwoordelijk te stellen. Of hou jezelf ervoor verantwoordelijk zonder jezelf dáárvoor verantwoordelijk te stellen, enzovoort.
Ook het onbegrip tussen jou en je leraren is wederzijds. Zij proberen jou in te passen in hun paradigma, jij hen in het jouwe. Jij wil dat ze jou zien en erkennen, zij willen dat je hen ziet en erkent. Verlangen is de moeder aller dwaasheid.
Ikzelf zou jouw buikgevoel kunnen gaan duiden in termen van niet-weten, maar het enige dat het oplevert is wéér een analogie, met de onvermijdelijke overeenkomsten en de al even onvermijdelijke verschillen. Zo blijf je aan de gang.
