Prachtig de nacht, krachtig de onmacht die het licht weerkaatst

De harde waarheid

Veel mensen claimen de Waarheid, maar geen enkele claim wordt alom erkend, en de meeste mensen ontkennen de meeste claims.

Noem dat desnoods de Waarheid.

Een zachte waarheid

Ik weet niet wat de Waarheid is. Ik weet niet eens wat waarheid is. Ik weet het niet en ik heb het nooit geweten (al dacht ik soms van wel), en ik hoef het ook niet meer te weten.

Werkelijk, ik heb geen idee, en daar heb ik vrede mee. Grote Vrede met het Grote Tja. Nee-noch-ja is zoete mede.

Juist in een radicaal niet-weten heb ik rust gevonden. In het niet kennen, in het niet kunnen kennen, in het niet kunnen. Waarom wachten op het licht?

Licht verschijnt in de duisternis, licht verdwijnt in de duisternis. Wie lacht hier het laatst? Prachtig de nacht, krachtig de onmacht die het licht weerkaatst.

Niet-weten is mijn waarheid. Een zachte waarheid. Een grote klaarheid. De lichte zwaarheid van de tuimelaar. Draagbaar maar niet overdraagbaar. Ook niet van hart tot hart buiten de geschriften om. Waarom niet?

(lees verder onder de afbeelding)

De lichte zwaarheid van de tuimelaar

Geen transmissie, niet van een lege leer. Geen transcendentie, niet in een lege leer. Geen zelf en geen heer, geen doel en geen weg en geen middelen meer. Wat wil je nog minder?

Het Grote Tja is een waarheid die geen waarheid is. Een waarheid van niks. Een lege waarheid. De Lege Waarheid van de Lege Rede. Lege Woorden in een Lege Bede. Het zij zo, amen.

Niet-weten is het einde van de hoofdletters. Het einde van de kleine letters. Geen dieptepunt, geen hoogtepunt / Een hoogtelijn, de hoogtelijn / Van niet meer op de hoogte zijn / Van niet meer uit de hoogte doen / Van niet meer in den hoge zijn / De lineage van de dwijze.

De waarheid van niet-weten is de apotheose van agnose. Mindloze, waaromloze, pretentieloze agnose. Moeiteloze, spanningsloze, grenzeloze agnose.

Geen Welles en geen Nietes, zei de weteloze en hief het glas

En doorzag het Bodemloze

Dit doorzien heet dia-gnose

Di-agnose, dubbeltja

Zelfs niet hechten aan onthechting

Zelfs niet denken zonder denken

Zelfs niet weten van niet-weten

Het vergeten nog vergeten

En nog meer van die decreten

Schone schijt of tien pond scheten

Diarree is niet te vreten

Hierom seghic sachte, proost

Was getekend, Weetniet Joost

Onwankelbaar de tuimelaar

 

 

 

 

 

 

 

Deze tekst maakt deel uit van Zondagskindjes, een serie teksten over niet-weten die geen deel uitmaken van een serie. Illustraties Lucienne van Dam.

mede is honingwijn

 

Categorieën: Hans van Dam
Tags: , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk

Menu