Dukkha omvat de volledige kaleidoscoop van pijn en verdriet. Het is die totale mentale en lichamelijke onvrede die we als mens ervaren tijdens ons hele leven. Het is die onvrede die ons steeds weer in alle richtingen duwt om steeds opnieuw te ‘worden’ zonder ook maar enige voldoening te vinden. Bhavaraga.
Gedachten over een haiku 51 – Kikaku.
Kikaku beschouwt de laag sneeuw op zijn hoed als zijn sneeuw. Dat gebeurt als iemand iets vindt en het meeneemt naar huis. Als het tenminste niet als gevonden voorwerp moet worden ingeleverd.
Ardan – Pakjesavond
…
Kersverse Nederlandse bhikkhu Arjan Schrier reist door Thailand (3)
De Boeddha had genoeg aan zijn pijen en aardewerken nap… Ik heb nog veel los te laten.
Gedachten zijn zo voorbij, deze ook
Over de troost van vergankelijkheid en de vergankelijkheid van troost.
Dagopening
good morning world
Sodis – de virtuele denkster 557
…
Dubbele moraal in het Westen: als gerechtigheid een geografisch privilege wordt
Rita Baroud is een Palestijnse journalist en Safe Haven Fellow aan het NIAS. Ze komt uit Gaza en leeft momenteel in ballingschap in Amsterdam. In essays voor The Rights Forum reflecteert ze op hoe Europa omgaat met de genocide, en met haar als overlevende.
B’eter: pasta met broccolipesto
Ik beken: ik kook zelden nog uit mijn vele mooie kookboeken. Afgelopen zaterdag nam ik me voor dat wél te doen. Ik had alle tijd en nestelde me op de bank met een kop thee en een kookboek. Ik sloeg het mooie vegetarische Italiaanse kookboek ‘Vegeterranean’ open voor inspiratie. Helaas spatten de kazen van de pagina’s: ricotta, pecorino, parmeggiano. Toen ik na lang zoeken een recept zonder zuivel vond, begon ik te lezen. Ik moest 750 gram aubergines schillen (?), in dunne plakjes snijden, inweken in water met meel (?), uitknijpen, frituren, en op keukenpapier uit laten lekken. Dat leek me te ingewikkeld en ik hou niet van frituren.
Gesprekjes: Knuffeltjes-asiel
Het was een sombere novemberdag, maar het regende niet. Nog niet in ieder geval. Ik had voor de zekerheid wel een regenbroek in de fietstas gestopt. Langs het fietspad stonden twee jongetjes en een meisje achter een tafeltje. Op het tafeltje: twee teddyberen, allebei donkerbruin en de een ietsje groter dan de ander. De jongetjes keken nog somberder dan het weer. Het meisje speelde met haar vlechtjes. Ik remde en stond precies voor het stel stil.
Kersverse Nederlandse bhikkhu Arjan Schrier reist door Thailand (2)
‘Tot nu toe gaat de meditatie mondjesmaat bij me. Ik voel dat ik meer of opnieuw moet acclimatiseren, de temperatuur is erg hoog. En ik voel soms een vage druk, om dit of dat te moeten doen, of voor verwijten dat ik vast weer iets verkeerd doe.’
In het hele universum ligt geen grassprietje verkeerd of goed
Spiritualiteit voor tuiniers.
