Maktub ofwel ‘Al-maktoeb’ is Arabisch. Het betekent: ‘Het staat geschreven …’
Het gaat volgens Islamieten om een tekst die God (Allah) bewaart op een soort plank (‘lawh al-mahfoed’ de ‘bewaarde plank’).
In de tekst staat alles wat er zal geschieden tot de Dag des Oordeels.
Dat lijkt wel wat op de predestinatieleer van meneer Gomarus, die in de 17de eeuw verkondigde dat alles door God was voorbestemd.
Dat er ergens een tekst op een fysieke of zelfs onstoffelijke plank ligt die verhaalt wat er is en nog staat te gebeuren, acht ik hoogst onwaarschijnlijk.
Wat dan?
Stel je voor dat je met energie-eenheden leestekens en letters kunt maken.
Met letters kun je woorden vormen.
Met woorden en leestekens kun je zinnen vormen en met zinnen vorm je alinea’s.
Alinea’s vormen samen paragrafen.
Paragrafen vormen hoofdstukken.
Hoofdstukken vormen boeken.
Boeken vullen boekenplanken.
Boekenplanken vullen boekenkasten.
Boekenkasten vullen hele bibliotheken.
Energie-eenheden zijn de letters en leestekens die woorden, zinnen, alinea’s – en ga zo maar door – vormen en vullen.
De realiteit is tot het einde der tijden beschreven in energie-eenheden (dus tot er helemaal niets meer verandert).
Als God bestaat, is Hij ongetwijfeld tot bijzondere dingen in staat, maar alles beschrijven tot het einde der tijden?
Dat zou betekenen dat Hij elke scheet die ik laat van tevoren al heeft aan zien komen, dus nog voordat ik … nee.
Maar als je met ‘Maktub’ bedoelt dat God aan ziet komen dat de zon een keer uit zal doven, geloof ik dat onmiddellijk.
Moderne wetenschappers voorspellen dat ook, en ze hebben dat op hun eigen manier opgeschreven.
Zo gek is dat dus niet.
Maktub is volgens mij een soort notitie verwijzend naar een continu proces.
