Al jaren probeer ik te leren in het Hier en Nu te leven. Bij voorkeur doe ik dat via meditatie, zittend op een kussen of liggend. Het lukt mij niet. Ik ben voortdurend bezig met wat me te wachten staat of wat er met mij is gebeurd. Ik leef dus in de toekomst en in het verleden. En te weinig naar mijn zijn in het heden. Ik pieker me rot hoe ik dat kan veranderen, ik probeer het maar weer eens. En weer gaat het mis. Ik probeer te vergeten hoe ik in het hier en nu beland. Maar het lukt me niet. Het zijn van die boeddhistische principes die ik maar niet onder de knie krijg, hoe vaak ik ook mediteer.
Waarom ik dat ook nastreef? Omdat ik vermoed (het is me geadviseerd door boeddhistische boeken en geschriften te lezen, te luisteren naar boeddhistische leraren en zoals gezegd door veel te mediteren) dat dat me goed zal doen. Dat ik me er beter door zou kunnen voelen. Mogelijk probeer ik te hard te bereiken waar ik mee bezig ben (veel denken, lezen en mediteren), moet ik het leren loslaten.
Alweer zo’n principe: loslaten, Hoe doe je dat, je niet meer fixeren op iets waar je van tevoren over nadenkt? Ik kan het (of wat ook?) niet loslaten. Ik blijf maar doormalen in mijn hoofd. Het laat me niet los. Terwijl anderen zeggen dat ze het verdringen of er niet meer aan denken.
Ben ik dan in principe te veel bezig? Zoals ik dat vanaf het begin, toen ik met boeddhisme begon, altijd heb gedaan. Ik was te streng voor mezelf, werd er dan gezegd. En: het hoeft niet. En zo verder. Blijf bij jezelf, zoiets
Of: zoek afleiding (zoals schrijven) en laat je niet gek maken. Mogelijk wacht ik er zelfs op dat ik er gek van word. Het lijkt alsof dat mijn streven is: Er gek van worden. Leer in het hier en nu te leven, leer los te laten. Dat is het advies aan mij van anderen, zoals sangha-genoten en leraren. Dus ga ik nu gewoon doen. Zoals anderen die het zonder meditatie doen, zitten of liggend, Toen ik een keer in Dechen Chöling was en ik vooraan ging zitten, klaagde ik bij de leraar over mijn rug. Hij antwoordde: ‘waarom ga je ook vooraan zitten? Om te laten zien dat je de beste van de groep bent? Ga achteraan zitten en doe waar je je lekker bij voelt’. En dat deed ik: achteraan voelde ik me op mijn gemak, zoals de leraar had gezegd.
Nog steeds vertel ik dat verhaal. Maar ik vertel het stoer en zakelijk, zonder dat ik er iets van wil leren. Dus ga ik vanaf nu mezelf vertellen dat ik ben zoals ik ben, met al mijn ‘tekortkomingen’ (wat die ook zijn). Ik ga het proberen.
Geef een reactie