Al jaren probeer ik te leren in het Hier en Nu te leven. Bij voorkeur doe ik dat via meditatie, zittend op een kussen of liggend. Het lukt mij niet. Ik ben voortdurend bezig met wat me te wachten staat of wat er met mij is gebeurd. Ik leef dus in de toekomst en in het verleden. En te weinig naar mijn zijn in het heden. Ik pieker me rot hoe ik dat kan veranderen, ik probeer het maar weer eens. En weer gaat het mis. Ik probeer te vergeten hoe ik in het hier en nu beland. Maar het lukt me niet. Het zijn van die boeddhistische principes die ik maar niet onder de knie krijg, hoe vaak ik ook mediteer.
Waarom ben ik in verwarring?
Wat gebeurt er met mij? Ik ben in verwarring over wat mij overkomt. Is het echt of is het gewoon een vreemde toestand in mijn hoofd? Door wat dan ook veroorzaakt. Wat ik de vorige keer in mijn column schreef was sowieso anders dan ik gewend was over een voetbalwedstrijd te schrijven. Ik zag de wedstrijd (het spel) niet meer zoals ik dat in mijn beroepsleven als sportjournalist deed. Ik zag bewegingen en zogenaamd tactische ingrepen niet meer dan ik vroeger dacht te zien. Verklaringen van betrokkenen waren niet aan mij besteed. Ik vond het onzin.
Guus – Chaos in het voetbal
Het ging om winnen, hoe de ploeg dat ook deed. Nou ja, als het maar afkomstig was vanuit het credo Goed Samenspel, zoals de trainer het had gezegd. Winnen, daar ging het om. Niet om de vreugde van het spel, winnen daar ging het om. Niet zoals een boeddhist het zou willen, voetballen met plezier, zoals met een mooie, een oogstrelende actie, of een individuele actie dus.



