Wat gebeurt er met mij? Ik ben in verwarring over wat mij overkomt. Is het echt of is het gewoon een vreemde toestand in mijn hoofd? Door wat dan ook veroorzaakt. Wat ik de vorige keer in mijn column schreef was sowieso anders dan ik gewend was over een voetbalwedstrijd te schrijven. Ik zag de wedstrijd (het spel) niet meer zoals ik dat in mijn beroepsleven als sportjournalist deed. Ik zag bewegingen en zogenaamd tactische ingrepen niet meer dan ik vroeger dacht te zien. Verklaringen van betrokkenen waren niet aan mij besteed. Ik vond het onzin.
Of was het mijn verandering die ik onderga? Dat mogelijk zorgt ervoor dat ik in verwarring ben over wat mij overkomt. Ik zie het allemaal anders. Mogelijk is dat het resultaat van jarenlang mediteren: het anders zien, het echt zien. Of zoals Han de Wit in zijn nieuwste boekje ‘Helder denken, helder zien’ onder andere uitlegt, zie ik het een en ander in zijn oorspronkelijk opzet, het is een spel dat moeilijker gemaakt wordt dan het is. Zoals wijlen Chögyam Trungpa Rinpoche, de leraar van De Wit, het zag. Het is nu eenmaal een moeilijk spel dat moeilijker wordt uitgelegd dan het in werkelijkheid is. Of zoals wijlen Johan Cruijff eens zei: ‘Voetbal is eigenlijk een simpel spel.’ En ‘Je ziet het pas als je het doorhebt.’ En hij was niet eens een boeddhist, zoals ik al jaren probeer te zijn.
Dankzij Trungpa’s boekje De weg van de Krijger en dat van Han de Wit, zie ik dat nu ook. Mogelijk. Ik weet het nu, maar het kan ook anders zijn. De Weg van de Krijger kende ik al, maar nu het boekje van De Wit, waaraan ik net begonnen ben, onder mijn neus ligt gaat het mij pas dagen. Denk ik. Het is allemaal anders dan ik meende te weten. Ik word niet langer bestookt met dingen die ik in de loop der jaren geleerd zou hebben. Ik zie het nu echt, zoals een kind zonder meningen van anderen (mijn vrienden uit de voetbaljournalistiek) dan beleeft.
Het kost mij moeite uniek te zijn, mijn eigen visie te volgen. Nu pas merk ik dat ik uniek ben, mijn eigen mening en visie toon; hoe raar die ook zijn. Het is mijn eigen manier om te laten zien wat ik ervan vind. Helemaal mijn eigen manier, niet gevormd door anderen. Ik kijk naar het voetbal op televisie, zie chaos, terwijl betrokkenen het met z’n allen anders willen (of moeten) zien.
De doorbraak van mijn eigen visie brengt mij in verwarring. ‘Er is moed voor nodig’, zei De Wit bij de presentatie van zijn boekje vorige week donderdag in het Shambhala Centrum in Amsterdam, ‘om jezelf te zijn. Ik voel mij met een mengeling van durf en moed daarom in verwarring. Wat overkomt mij nu? Denk ik. Daarom deze column, waarin ik probeer mijn verwarring uit te leggen. Waarom ben ik nu zoals ik me voel? Dat is nogal vreemd voor mij. Anders dan ik gewend ben.
Geef een reactie