Boeddhistisch Dagblad

Ontwart en ontwikkelt

Header Rechts

Vijftiende jaargang

Columns

Als een bende idioten

door

Het meest extreme voorbeeld van Amy Chua’s drieslag vind ik in de autobiografie van Rudolf Höss, de kampcommandant van Auschwitz. Ik ben het boek ooit in Auschwitz beginnen lezen om te begrijpen hoe iemand zo kan ontmenselijken dat hij tot zoiets in staat is. Het is bloedstollend. Aan het begin beschrijft hij dat hij, als SS-officier vol hooggespannen idealen, het gevoel had door zijn meerderen maar als tweederangs bekeken te worden en hoe zijn aanstelling in Auschwitz de kans was om zich te bewijzen. Wat je naar de keel grijpt is het bevlogen idealisme waarmee hij schrijft. Als het boek ging over het oprichten van een hospitaal ergens in het oerwoud, zouden we het vol bewondering lezen.

Weg van de stress

door

Een beetje stress is nodig om alert te zijn, maar teveel stress veroorzaakt een chronische overbelasting. Mijn lichaam maakt geen onderscheid tussen stress en angst. Zolang de overbelasting duurt, lijkt voor mijn lichaam ook het gevaar te duren. In onze samenleving kan ik niet simpelweg vechten of vluchten zoals mijn voorouders uit de oertijd. Ik doe mijn best om te ontspannen maar de stress blijft op een mysterieuze manier onder mijn vel kruipen.

In de war

door

Mijn broer lijkt erg op mij. Uiterlijk dan, want we denken vaak precies tegengesteld. Hij is een typische Bèta, ik ben meer een Alfa. Wij zijn het vaak oneens over belangrijke levensvragen. Soms zijn we het alleen maar oneens om het oneens te zijn, want er is niets leukers dan van standpunt ruilen.

Tijd

door

Voorbeelden: Mensen noemen één rondje om de zon een jaar. Ze noemen één keer om de aardas draaien een dag. Welke idioot die dag vervolgens verdeeld heeft in 24 uur van elk 60 minuten en elke minuut weer in 60 seconden weet ik niet, maar ik doe het ermee.

B’eter Blaadjes met gaatjes (dan met gif) en Japanse soep met paksoi

door

Wij mensen zijn erg visueel ingesteld – ook ik. In de supermarkt laten we imperfecte groente en fruit met een vlekje of met gaatjes in de blaadjes liggen, we gaan voor de smetteloze variant ernaast. Dat deze vaak vol zit met een cocktail van pesticiden en andere giftige chemicaliën nemen we voor lief. We zien het immers niet, en als visueel ingestelde soort vinden we een fris en fruitig – appetijtelijk – uiterlijk heel belangrijk.

Eigenwijsheid

door

Op school leren onze kinderen en kleinkinderen tegenwoordig vooral weetjes. Ze leren niet of – naar mijn mening – nauwelijks zelf nadenken. Omdat ik verhalen vertellen nu eenmaal leuk vind, en over een goed ontwikkelde fantasie beschik, schijf ik graag fantasieverhalen. In een van die verhalen zegt een teddybeer: “Om eigenwijs te zijn, moet je wijs genoeg zijn om je niets aan te trekken van de wijsheid van anderen, die hun wijsheid ook weer van anderen hebben gekregen. Mijn wijsheid komt nergens vandaan, dus alle wijsheid die ik heb, komt van mijzelf. Of dat wijs is, weet ik niet, maar ik ben er wel altijd heel blij mee.”  Een teddybeer van mijn hart!