De mat mee op vakantie

Wij zijn twee weken op vakantie aan de kust in de Franse Vendée, in hetzelfde huisje waar we twee jaar geleden verbleven.

Tijdens de lange autorit draag ik een vliegtuigkussentje om mijn nek zodat ik tussendoor kan slapen.

Een Amerikaanse auteur, zelf chronisch ziek, beschreef onlangs in een artikel hoe welwillende vrienden tegen haar zeggen: “Fijn, vakantie, dan kun je er eens lekker uit en bijkomen.” Zij zegt maar niets meer terug. Het leven gaat ‘gewoon’ door.

Getijdebeweging
Ik kan hier, zoals thuis, een beetje keuteren. Lezen, soms schrijven. Mijn meditatiemat en het bijbehorende krukje zijn mee. Een paar keer per dag ga ik rusten. ‘s Avonds vroeg naar bed. Niet vergeten op tijd mijn medicijnen in te nemen, soms een probleem bij verandering van omgeving, lukt tot dusver wonderwel.

Ons huisje is ruim, een bungalow met grote kamers en dikke muren die voor koelte zorgen als buiten de temperatuur oploopt. Er is een heerlijke overdekte veranda met uitzicht op een tuin vol kleurige, geurige bloemen en een aantal palmbomen. Voor de kinderen is er een klein zwembad.

De weg bij ons huisje loopt achthonderd meter verder dood in de zee en geeft afhankelijk van de getijdebeweging maar enkele uren per dag toegang tot het eiland voor de kust. Dat beperkt het verkeer hier.

Bewegingsvrijheid
Als mijn vrouw de kinderen meeneemt op dagtripjes, ga ik vaak niet mee. Mijn beperkingen beperken hen in hun bewegingsvrijheid. Van lopen word ik algauw moe en duizelig. Er moet altijd een rustplaats voor mij worden gezocht en dan nog kan ik daar meestal niet slapen.

Ik geniet van de kinderen wanneer ze terugkomen vol verhalen over wat ze hebben meegemaakt. Wanneer ze samen Monopoly spelen of verdiept zitten in een stripboek. En wanneer we met elkaar eten. Ik geniet ervan de andere gezinsleden te zien bijkomen.

Wankele balans
Ik geniet ook van de korte uitstapjes die ik wel meemaak, bijvoorbeeld naar een nabijgelegen restaurant, en van de rust thuis, in een andere omgeving. Maar verder gaat het ‘gewone’ leven hier door. Goede dagen met veel rusten en slechte dagen met alleen maar rusten.

Toch hoor je mij niet klagen. Ik ben langzaam de aanvaarding in gegroeid, mede dankzij het zenboeddhisme dat me in de loop der jaren zoveel meer heeft gebracht dan ‘coping’ alleen. We hebben als gezin een modus vivendi gevonden, al is het een wankele balans die altijd aandacht behoeft. Ik realiseer me terdege dat een partner en vader die patiënt is, het leven voor anderen zwaarder maakt.

Moe thuis, moe op vakantie. Het is zoals het is.