Olijf, meditator

Je zou het niet zeggen maar de olijf is geen boom maar een wilde struik. Ik zal het uitleggen met waarschuwing vooraf: elke vergelijking tussen olijf en meditator berust niet op louter toeval.

Links op de foto staat een rij oudjes nadat ze drastisch gesnoeid zijn. Rechts op de foto staat een rij jonkies te wachten op wat hun te wachten staat. Wat op de foto niet te zien is dat zowel de jonge als de oude planten ieder jaar ook aan de voet en aan de stam scheuten maken. Dus niet alleen in de kroon. Daar wordt scherp op gelet en al die scheuten worden gesnoeid om de natuurlijke struikvorming in toom te houden. Zodat de sapstroom gereserveerd wordt voor wat de bedoeling is: productie want ja, de schoorsteen moet roken.

Het snoeien gaat in afgemeten stappen. Elk jaar worden de jonge scheuten verwijderd. Elke twee jaar worden dunne takken uitgedund. Elke vijf jaar wordt een aantal dikke takken verwijderd of gekortwiekt. Om de vijftien/twintig jaar wordt alles afgezaagd dat te hoog reikt voor de ladder waarmee de plant beklommen wordt. En dat is gelijk het moment voor groot onderhoud, zie de oudjes links.

Olijven worden gesnoeid als de oogst achter de rug is. Wie tien planten op zijn lapje grond heeft staan kan dat karwei zelf klaren. Commerciële telers besteden het uit aan een gespecialiseerde werkploeg. Hoe dan ook, iedereen hanteert dezelfde vuistregel/leidraad dat een duif midden in de kroon moet kunnen landen en eruit opstijgen. Want dan kan het zonlicht overal bij de bladeren komen. En bij het oogsten is de kroon ook van binnenuit toegankelijk, niet alleen van de buitenkant.

Op de kleine foto rechts liggen pakken samengeperst snoeisel tussen de planten. Je kunt er geschept papier van laten maken om op te schrijven of kalligraferen. Je kunt ze ook bewaren voor in de kachel volgende winter.