Het maakte niet uit of ik werkelijk van ver kwam of van dichtbij, maar het eerste wat mijn vader aan mij vroeg als ik bij mijn ouders was, was: ‘Was het druk op de weg?’ Ogenschijnlijk maakte dat hem niet uit, hij had geen auto en geen rijbewijs en voor een Solexrijder is het toch maar doortuffen, maar ik vatte dat op als een wijze van verwelkomen. Het antwoord was ook niet belangrijk voor ons.
Veel ouders van de oude garde gebruikten/gebruiken codes om te laten weten dat je welkom bent. Rotterdammers zijn daar helemaal goed in, ook als niet-ouder. Als ze elkaar 86 jaar niet gezien en gesproken hebben en elkaar weer voor het eerst ontmoeten, zeggen ze: Hé, hallo. Effe een bakkie doen?
Mijn vader was de zoon van een talentvolle dahliakweker die leefde bij de tijd, seizoenen en weersgesteldheid. Zonsopgang, zonsondergang, mist, droogte, regen. Als de winter inviel en de heerlijke duisternis mensen omarmde en de nootjes 4 in de Becker kolenhaard voor genoegen en warmte zorgden en de kerst en jaarwisseling voorbij waren, zei mijn vader vaak tegen zijn kinderen: ‘Elke dag wordt het twee minuten langer licht.’ Daaruit sprak een soort verlangen van de kwekerszoon. Dat mensen elkaar weer konden zien ook al zeiden ze na 86 jaar hé hallo.
Vorige week verliet ik even de Kloosterbunker om boodschappen te doen in een supermarkt. Het was eind van de middag en een paar weken geleden was het dan al donker. Nu niet. Elke dag wordt het twee minuten langer licht. Ik hoorde het mijn vader zeggen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
G.J. Smeets zegt
Dezelfde ‘nootjes 4’ in jullie Becker kolenhaard gingen bij ons in twee Etna kachels, een in de keuken de andere in de woonkamer. Het was mijn taak in het gezin om die twee kachels aan de praat te houden. Ik heb er een voorliefde voor vuurtje stoken aan overgehouden. Pa werkte in en later op een mijnschacht en kreeg de kolen tegen kostprijs thuis geleverd. Vandaar de luxe van twee kachels. En altijd zat er bij de levering een zak of wat ‘nootjes 5’ bij, net wat pa had kunnen ritselen. Nootjes 5 was het kolensummum en voorbehouden aan de NL electriciteit centrales destijds. Andere tijden zonder drukopdeweg.