Minister-president Mark Rutte overweegt een avondklok in te stellen in Rotterdam waarin ook de Kloosterbunker is gevestigd. Door het inperken van de vrijheid van zijn burgers, bijvoorbeeld van 22.00 tot 04.00 uur, niemand die dat niet hoeft mag dan op straat zijn, hoopt hij de verspreiding van het coronavirus nog meer tegen te gaan. Nee, dan mag je ook je hond niet uitlaten, sprak hij streng. Ik heb geen hond, dus dat is weer een zorg minder.
Rotterdam, mijn geliefde Bunkerstad, telt ongeveer 4000 daklozen, zo blijkt uit cijfers van het CBS uit 2018. Dat is toch een klein dorp vol. Door de oplopende werkloosheid en toenemende armoede zullen het er al snel meer worden.
Ik vermoed dat al die daklozen niet onder de vele bruggen in de Maasstad slapen, of in portieken en plantsoenen, maar de nacht doorbrengen in de nachtopvang van maatschappelijke instanties. Maar er zijn mogelijk wel honderden daklozen die buiten slapen. Dat is met de avondklok van Rutte een probleem, die mensen mogen helemaal niet buiten zijn tussen tien en vier. Ik heb nog geen enkele politicus horen praten over deze mensen in combinatie met de avondklok. Wel over honden die niet uitgelaten mogen worden. Sommige daklozen hebben een hond. Niet alle daklozen zijn werkloos.
Overigens kan je beter in Rotterdam dakloos zijn dan elders. Rotterdammers zijn sterk begaan met dak- en thuislozen, zo bewijst onderzoek van opiniepeiler Maurice de Hond in opdracht van de Pauluskerk, die opvang biedt aan deze groep. Van de 600 ondervraagden wil 51 procent best financieel inleveren om de gemeente meer armslag te geven om daklozen te helpen. Van de mensen onder de 30 jaar is zelfs 71 procent bereid wijkinitiatieven te ondersteunen om samen met buurtgenoten daklozen te helpen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.