We hebben er lang op moeten wachten, maar ook hier is nu eindelijk het regenseizoen begonnen. En dat gaat dan ook meteen van dik hout. Er komt een inktzwarte lucht opzetten, aan alle kanten flitst en rommelt het in de verte, dan steekt de wind op, flitst en knalt het vlakbij en ineens gaat de kraan vol open. Met bakken komt het water naar beneden. De wind is soms zo sterk dat de regen horizontaal onder het dak doorgeblazen wordt.

De dagen ervoor kenden ook al de donkere lucht, de flitsen en het gerommel. Alleen kwam het nog niet tot regen. Vandaar dat de eerste bui toch nog wat onverwacht kwam. De regen sloeg al over de veranda toen de ramen nog dicht moesten en er nog allerlei losstaande spullen een veilige plek moesten krijgen. Gelukkig is de regen aangenaam van temperatuur, dus het is niet erg om doorweekt te raken.

Eenmaal binnen bleek dat ook de stormvloedkering gesloten moest worden. Boven de ramen zitten grote ventilatieopeningen, die eigenlijk altijd open staan. Alleen als de wind zo hard is dat de regen zelfs door die openingen naar binnen komt, maken we ze dicht door houten panelen te laten zakken. Gelukkig hoefden we daar niet voor naar buiten; het onweer zat nu vlakbij en de wind was inmiddels zo sterk dat we omvergeblazen zouden worden.

De stormen treden meestal op aan het begin en het eind van het regenseizoen, waarbij ze aan het begin het sterkste zijn. Het was dus de eerste krachtproef voor Baan Din sinds we er wonen. Het huisje zelf heeft alles prima doorstaan.

De ochtend na de storm bleken we er toch niet helemaal ongeschonden vanaf te zijn gekomen. De grote boom, die we met zoveel zorg en liefde in leven proberen te houden en die net begonnen was om voorzichtig aan nieuw blad te maken, was omgewaaid, evenals de hydrocultuur-tafels. Gelukkig stond er geen sla in; het zaad wilde niet kiemen in de hitte. Verder nog twee grote planten van een kast gewaaid en een glas weggeblazen. Dat viel allemaal dus wel mee.

Buurman Ien liep naarstig te zoeken waar het dakje van zijn sala gebleven was. Het bleek in onze vijver te zijn gewaaid. Met zijn tweeën hebben we de dakplaten eruit weten te vissen en naar Ien’s land gedragen. Vervelender voor hem was dat er ook dakplaten van zijn varkensschuur waren weggewaaid. Een deel daarvan lag achter in onze tuin, helaas gebroken en dus niet meer bruikbaar. De schuur heeft maanden leeg gestaan, maar sinds kort huizen er weer varkens in. Ien heeft daarom de hele dag op het dak gestaan om alles weer te repareren. Maar of dat de volgende storm overleeft moeten we nog afwachten.

Met hulp van vrienden Primo en Somjip hebben we de hydrocultuurtafels weer overeind gekregen. De mensen waar we de boom gekocht hadden kwamen met een kraanwagen om hem weer overeind te zetten en te stutten.

De regen was hard nodig. Niet alleen is het ruim 5 maanden droog geweest, maar 3 daarvan waren ook nog ongekend warm. Temperaturen rond de 40 graden zijn hier niet ongewoon, maar 3 maanden lang 38 graden of meer is zelfs hier uitzonderlijk. De temperatuur daalt nu langzaam. Tegelijkertijd stijgt de luchtvochtigheid, waardoor het soms juist nog warmer lijkt. We zweten wat af. Voordeel van de regen, naast de lekkere afkoeling, is dat we de tuin geen water hoeven te geven. De vrijgekomen tijd zal ik echter al gauw aan het maaien moeten gaan besteden. Met de droogte bleven gras en onkruid mooi kort; nu zien we het al de grond uit schieten.

Grappig idee eigenlijk dat de droge tijd meestal net zo abrupt begint als de regentijd, alleen zijn we ons daar op het moment suprême niet van bewust. Het stopt met regenen, zoals het iedere keer weer ophoudt met regenen. Maar het duurt nog een paar weken voor we met terugwerkende kracht kunnen vaststellen dat dat de laatste regen was. Wat dat betreft komt de regentijd, letterlijk, veel harder binnen.

Regentijd betekent overigens niet dat het constant regent. Meestal begint het in de loop van de middag te betrekken en valt er dan een flinke bui. Een gemiddelde Thaise bui zouden we in Nederland als een onvoorstelbare hoosbui beschouwen. Je kunt hem vergelijken met de enorme buien die we de laatste jaren ook in Nederland zien. Met een zware bui gaat het allemaal nog een tandje hoger: meer wind, meer water. Helaas gaat het meestal ook gepaard met onweer, anders konden we prima douchen in zo’n bui.

Mieke Kupers en haar echtgenoot François la Poutré wonen sinds januari 2017 in Thailand. Ze schrijven over zaken die hen aan het hart gaan en of op hun pad komen. Het paar woont in een klein, zelf van bamboe, klei, leem en zand gebouwd huisje in Noord Thailand.

 

Categorieën: Columns
Tags: , , , , ,

Lees ook:

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

Reageren is niet meer mogelijk