Mijn geest is onrustig geworden door het ophangen van de Japanse sekteleider Shoko Asahara (63) een paar dagen geleden in een Japanse gevangenis. Hij stierf niet in zijn eentje, zes volgelingen werden op vrijwel hetzelfde tijdstip ook ter dood gebracht. De bizarre sekteleider had de dood van tientallen mensen op zijn geweten en was ook verantwoordelijk voor duizenden gewonden. Het dieptepunt en voor de sekteleden mogelijk het hoogtepunt in haar bestaan was een aanval met gifgas op de metro in Tokio. De leer van de sekte was gebaseerd op een mix van hindoeïsme, boeddhisme en christendom.
Wat maar door mijn hoofd spookt is de vraag hoe je als overheid mensen kunt ophangen. Dat je als ambtenaar of cipier ’s avonds thuis komt en je partner aan je vraagt: Hoe was je dag? En dat je dan antwoordt: We hebben er zeven opgeknoopt, wat eten we vandaag?
De aanslag in de metro was het werk van gestoorde geesten die dachten dat het einde van de wereld nabij was. Rechtdoen en straf bestaan niet uit wraak maar uit gerechtigheid. Het ter dood brengen van veroordeelden- executie wordt dat genoemd, is wraak. Niemand heeft het recht een ander van het leven te beroven. Ook en juist een staat niet. Die moet het leven van burgers- ook veroordeelde criminelen beschermen.
Bij het ophangen waren mensen betrokken. De beul, gevangenispersoneel, artsen en anderen. Ik neem aan dat het ophangen niet geautomatiseerd is, dat iemand op een knop drukte of een hendel overhaalde waardoor het luik zich opende. Kwam de dood snel? Spartelde het slachtoffer? Stikte hij na enkele minuten? Toen de doodstraf in het Verenigd Koninkrijk nog bestond kwam de beul een paar dagen voor het hangen in de cel van de veroordeelde om zijn gewicht en lengte te meten. In de strop werd een speciale knoop gelegd waardoor de nek van de veroordeelde zou breken, het sterven in ieder geval niet lang zou duren. Toen de Amerikanen Irak binnen vielen hingen ze daar ook Saddam Hussein en medeplichtigen op. Soldaten filmden daar hoe het hoofd van een van de veroordeelden werd afgerukt toen het lichaam door het geopende luik viel.
Hoe ga je als betrokkene, als cipier, beul, arts om met dat verschrikkelijke moment. Kan je dat ooit vergeten? Wat voor iemand moet je zijn om namens een overheid iemand het leven te ontnemen. In een land met tienduizenden boeddhistische tempels. Dat hield me deze week bezig.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, heimwee naar Chef, de Kloosterbunker, Bunkerstad, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen, het abonnement op te zeggen- wat niet kan. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren. De politiek de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. Kwaad spreken over Feyenoord. Breken met de familie. Het haten van planten en groenten. Aantijgen of beschuldigen. Het stopzetten van gedachten. Sprookjes verwerpen. Houden van Donald Trump. Sommigen voederen geen vogels meer.
Henk Hooghuis zegt
Hoe diep kun je zinken : het vergelden van een barbaarse gruweldaad met een andere barbaarse daad in een beschaafd land als Japan. Deze sekteleider had ooit tienduizenden volgelingen. Hij is zelfs door de Dalai Lama ontvangen aan wie hij $ 1 mln heeft gedoneerd.
Daishin zegt
En heeft Dalai Lama dat aangenomen?