In de winkelstraat van Thimphu, de hoofdstad van Bhutan, verkoopt Tshering juwelen, tapijten en thankha’s (boeddhistische schilderijen op een rol). Tshering is Tibetaanse en runt de winkel samen met haar broer, die tegelijkertijd ook lijfwacht is. Ooit vluchtten ze uit Tibet. Haar spullen zijn mooi, vaak antiek en kostbaar.
Ik zag er een fantastisch tapijt van 3 x 4 meter. Zwaar, bijna niet te tillen en onweerstaanbaar. De prijs was te hoog voor mij. Ik wist dat ik geduld moest hebben. Het tapijt zou niet snel verkocht worden.
Dus liep ik geregeld bij Tshering naar binnen om wat te kletsen en terloops te informeren naar het tapijt. Langzaamaan kwam het tapijt binnen mijn budget en ik zou het binnenkort op de vloer van mijn Bhutanese woning kunnen leggen. Tot, opeens het tapijt was verdwenen, het was weg! Ik schrok.
‘Het zou toch niet verkocht zijn?’, dacht ik. ‘Nee hoor’, zei Tshering, ‘ik heb het in mijn woonkamer gelegd, het wordt snel winter en het tapijt is lekker warm. Kom maar kijken’.
Inderdaad, het tapijt lag er, maar was vuil. Er werd duidelijk eten op klaar gemaakt en op geslapen. Midden op het tapijt zat een muis aan de wol te knabbelen.
‘Maar Tshering’, riep ik uit, ‘ dat tapijt! Die muis vreet je tapijt op!’. ‘Dat weet ik’, zei ze, ‘ dat muisje hoort hier in ons huis en is een beetje ziek, dus zorgen we goed voor haar’.
Ik realiseerde me dat welzijn voor alle levende wezens (een kernprincipe van Mahayana boeddhisme) verder gaat dan alleen goede bedoelingen of gebeden.
‘Weer iets bijgeleerd’, wist ik.


Geef een reactie