Vanmorgen, ik zat in Schaap aan de koffie, zag ik naast mijn werktafel iets op de grond liggen, ik dacht vellen wit papier. Toen ik anders keek zag ik dat het de vogel uit Japan was die gisteravond, toen ik naar de mand ging nog aan een vrijwel onzichtbare draad aan het plafond hing.
De vogel uit Japan kon echt vliegen middels een klein motortje dat in de buik zat, aangedreven door een batterij. Als je op een knopje drukte begonnen de vleugels te bewegen en maakte de vogel, wit met een gele snavel, een rondje aan het dunne draadje.
Ik raapte de vogel geëmotioneerd van de vloer, was er zo aan gehecht, en zette de motor aan. Ik moest denken aan het liedje van Simone Kleinsma en Robert Long ‘vanmorgen vloog ze nog’ over een vogel die door jagers werd neergeschoten. Want mijn vogel zou nooit meer kunnen vliegen, een spijl in een van de vleugels was gebroken, het dier was vleugellam. En rust nu in een ronde, rode metalen bak, temidden van vellen papier als een grafzerk
Hoe kan het nou dat de vogel is gevallen, vroeg ik me de hele dag af. Ramen en deuren zijn gesloten, geen kat in huis. Is het een voorteken van ramzalige gebeurtenissen die plaats gaan vinden in de Kloosterbunker?
De gevallen vogel doet me denken aan dingen die voorbij gaan, mijn leven, het werk dat ik deed, mijn professionele aanraking met shit en andermans pijn. Nare dingen waarmee ik persoonlijk in aanraking kwam maar ze ook helend achter me heb gelaten. Omkijken heeft geen zin als je er niet van leert. Daders zijn ook slachtoffers. Het leven is lijden maar ook verrukkelijk.
Zeuren verziekt het plezier in het leven.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Wouter ter Braake zegt
‘Zeuren verziekt het plezier in het leven’. En rouw, verdriet, ook vanwege deze gevallen vogel, maakt zacht en opent het hart voor oneindige goedheid.
Wat een lief stuk, deze column.
Joost zegt
Ja helemaal mee eens, daders zijn ook slachtoffers.