Men kan eigenlijk pas aan een meditatiepraktijk beginnen na een uitvoerige voorbereiding die bestaat uit het beoefenen van moreel gedrag en gematigd ascetisme, het bewaken van de poorten der zintuigen en het ontwikkelen van bewuste aandacht bij alle handelingen.
Columns
Guus – Te streng voor mezelf
Al jaren probeer ik te leren in het Hier en Nu te leven. Bij voorkeur doe ik dat via meditatie, zittend op een kussen of liggend. Het lukt mij niet. Ik ben voortdurend bezig met wat me te wachten staat of wat er met mij is gebeurd. Ik leef dus in de toekomst en in het verleden. En te weinig naar mijn zijn in het heden. Ik pieker me rot hoe ik dat kan veranderen, ik probeer het maar weer eens. En weer gaat het mis. Ik probeer te vergeten hoe ik in het hier en nu beland. Maar het lukt me niet. Het zijn van die boeddhistische principes die ik maar niet onder de knie krijg, hoe vaak ik ook mediteer.
Sogenji desu: KAIRO
In Sogenji veranderde iedereen daarom dan ook langzaam maar zeker in een Michelin-mannetje. Want zolang je er maar niks van zag, mocht je net zoveel kleren dragen als dat er onder je samugi (zenpak) paste. En dat was best veel.
Column van Joop – opvoeden
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Ook zonder kinderen kun je klaverjassen.
Moedig voorwaarts!
Guy – dhammazaadjes – Much ado about nothing
Alles (zowel het heilzame als het onheilzame) wat zich in hen bevindt, is ook in ons aanwezig. Niets menselijks is ons vreemd. Het doorvoelde besef van de eigen kwetsbaarheid en intrinsieke vatbaarheid voor verlangens en afkeer zal elke beoordeling zachter maken. En ons geluk en innerlijke vrede groter.
Sogenji desu: ROHATSU
En dat kostte zoveel kracht, dat ik op een gegeven moment de linkerhelft van mijn gezicht niet meer voelde. Ik had toch geen hersenbloeding!? Zou de ene kant van mijn gezicht nu slap naar beneden hangen?
Column van Joop – bode
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
The postman always rings twice.
Moedig voorwaarts!
B’eter: Witte kool uit de oven met knoflook en kruiden
Enkele collega’s maken deel uit van een groep die eten redt van de verspilling en zorgt dat het goed terecht komt. Ze rukken uit met bakken en emmers om na bruiloften en andere feesten, congressen, vergaderlunches en dergelijke op te halen wat anders in de kliko zou verdwijnen. Meestal gaat het geredde voedsel naar mensen die rond moeten komen van een klein inkomen, maar soms is er zo veel dat ik ook een graantje meepik. Zo was er een tijd dat op maandagmorgen een goede bestemming gezocht werd voor oudbakken biologisch brood dat op zaterdag op de markt was overgebleven. Dat kon nog prima gegeten worden: even in het broodrooster en het was weer lekker.
Vacüüm
Oceaan zonder water
Rots zonder steen
Woestijn zonder zand
Vuur zonder hitte
Sogenji desu: TAKUHATSU
Hoewel de meeste Japanners – of ze nu wel of niet iets gaven – buitengewoon vriendelijk waren, was er toch ook wel een aantal die met wilde armgebaren duidelijk maakte dat ze niet gediend was van zo’n schreeuwende monnik op de stoep…
‘Om de andere oever (nibbana) te bereiken dient het najagen van alle geneugten vermeden worden (2)’
Zondagmorgen ging ik al vroeg naar de bakker en zag een jongeman met een zak pistolets uit de bakkerij komen. Hij ging met onzekere stap, zich vasthoudend aan de gevel. Onmiddellijk kwam volgende gedachte bij me op: “Hoe is het toch mogelijk dat een jonge gast zo zijn leven en gezondheid vergooit door heel de nacht op café te zitten zuipen om dan ’s morgens, nog dronken naar de bakker te gaan”. Een gevoel van walging en afkeuring kwam bij me op. Ik had de jonge man al geklasseerd onder de hoofdding ‘losers’. Ondertussen was ik de winkel binnengestapt en hoorde de aanwezige klanten de jonge man prijzen om zijn moed en doorzettingsvermogen en dit omdat hij al zo snel na een hersenbloeding probeerde om zelfstandig te leven. Een gevoel van schaamte overviel mij. Hoe snel was ik niet geweest met (ver)oordelen, zonder niet eens de ware toedracht te kennen. Enkel afgaand op mijn eigen ervaringen, voorkeuren en conditioneringen. Nog steeds, als een ongewone situatie mijn aandacht trekt, probeer ik, met bovengenoemd voorval in het achterhoofd, niet te oordelen.
Vrijdag Zindag – Kerkkrimp 2: nieuw elan
Het spirituele binnenwerk krijgt een radicale update, al geldt tegelijk: koester wie er nog zijn! Maar wie attent blijft, ziet hoe zich nieuwe kansen en visies aandienen. Hernieuwd elan is de motor. De ‘kramp van de krimp’ (Dick Tieleman) maakt plaats voor optimistische beweeglijkheid. Urgentie voedt de noodzaak van een stevig heroverwegen van tradities en gevestigde vormen van kerkzijn, alsof alles opnieuw begint. Wie afhaakt omdat het allemaal te snel gaat, wordt omarmd en er weer bijgehaald. Creativiteit krijgt alle ruimte.
