Volgende week moeten we naar het immigratiekantoor, om onze verblijfsperiode weer met een jaar te verlengen. Dat is een jaarlijks terugkerend ritueel. We moeten dan met blauwe pen een formulier invullen dat we al 9 keer eerder hebben ingevuld. Ook moeten we van allerlei documenten en paspoortpagina’s kopieën inleveren die we allemaal van een handtekening moeten voorzien en die we bovendien ook al 9 keer eerder hebben ingeleverd en getekend. De immigratie-beambte gaat het ingevulde formulier overtypen op de computer, waarna daar dus 10 kopieën van hetzelfde formulier inzitten. Dan wordt het geprint en moeten we het ondertekenen. Vervolgens vindt er een onnavolgbaar proces van stempelen plaats, eindigend met de stempels in onze paspoorten die aangeven tot wanneer we mogen blijven. Tussendoor hebben we nog wat moeten betalen en daarvoor een (handgeschreven) reçuutje gehad.
Columns
Een samenleving die de verbinding verliest
Rijd na schooltijd eens langs een bushalte. Jongeren staan naast elkaar, wachtend op dezelfde bus. Velen kijken naar hun telefoon. Via hun scherm zijn ze met anderen verbonden, terwijl degene die naast hen staat nauwelijks wordt opgemerkt.
Sogenji Desu: MU
In de zes maanden die ik met MU heb kunnen oefenen heb ik maar één keer een écht goede MU gegeven. ‘Now THAT’s a real MU,’ riep de Roshi enthousiast uit.
Henk de Jong – Mahayana boeddhisme Bhutan
In de winkelstraat van Thimphu, de hoofdstad van Bhutan, verkoopt Tshering juwelen, tapijten en thankha’s (boeddhistische schilderijen op een rol). Tshering is Tibetaanse en runt de winkel samen met haar broer, die tegelijkertijd ook lijfwacht is. Ooit vluchtten ze uit Tibet. Haar spullen zijn mooi, vaak antiek en kostbaar.
Guus – Vriendelijk zijn voor elkaar
Elke keer dat ik vriendelijkheid ontmoet, doet het me goed. Zoals de mensen me benaderen met vriendelijkheid, me gedag zeggen, me niet afwijzen zoals ik vooraf gedacht heb doet het mijn negatieve inborst goed. Het valt me op hoe mijn verwachtingen anders zijn, zodra ik de vriendelijkheid voel. Vooral in het Boeddhistisch Centrum, hoewel ik zou moeten weten na zoveel jaar ervaring van bezoeken dat ze je daar met open armen ontvangen en me niet ontstemmen door afwijzende houdingen.
Sogenji desu: Hiroshima
In de vuurbal die op de explosie volgde werden mensen levend verbrand. Hun huid werd eerst plakkerig, dan vloeibaar en liet tenslotte los.
Column van Joop – bagger
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Bagger en helder water.
Moedig voorwaarts!
Guy – dhammazaadjes – Een voortschrijdend proces
Zolang we onze vergankelijkheid (P. anicca) en instabiliteit (P. anatta) niet duidelijk inzien, noch gelijkmoedig aanvaarden, is er geen bevrijding uit onze ellende (P. dukkha) mogelijk.
Sogenji Desu: OFURO
De irritatie die ik toen voelde. Toegesproken worden alsof ik een kleine jongen was! En dat natuurlijk alleen maar omdat Keisan, die als koban voorop liep, zélf als eerste het bad in wilde!
Column van Joop – 2027
Moge iedereen een lang, gezond en gelukkig leven hebben, niemand uitgezonderd.
Vrede en alle goeds.
Een agenda van dood en leven.
Moedig voorwaarts!
Sogenji desu: KOMAKU (slot)
Nadat ik de oorarts in m’n beste Japans bedankt had voor z’n goede zorgen liep ik terug naar Sogenji. Onderweg glipte ik stiekem even de Hallows in en trakteerde mezelf op een stuk cheesecake. Om het te vieren, zeg maar. OK, ik geef toe dat ik me een klein beetje schuldig voelde toen ik het – zittend op de trap van een klein buurttempeltje – opat. Maar ik liet het me er niet minder door smaken.
Als individu ben je nooit alleen…
Als individu ben je nooit alleen; er moet altijd op de één of andere manier rekening gehouden worden met anderen. Doe je dit niet, hou je geen rekening met anderen, dan plaatst de Boeddha die persoon onder type twee: “zij die anderen kwetsen, kwaad doen”.









