Daar gaan we weer. Niet omdat ik daar zelf zo’n behoefte aan heb, maar doordat het iedere keer weer ter sprake komt. YOLO… ofwel: je leeft maar één keer. En omdat je maar één keer leeft, enzovoorts…
Columns
Guy – dhammazaadjes – Je pense, donc je suis…
Anicca. Alles verandert. Alles vergaat. Je lichaam. Je perceptie. Je gewaarwordingen. Je reacties. Je bewustzijn.
Bodai – ademhaling
Onverwacht beginnen de monniken te zingen, tegelijkertijd wordt buiten de grote bel geluid. Dan loopt met veel gestommel de meditatiehal leeg en blijft Bodai vertwijfeld achter.
B’eter: nogmaals overnight oats (overnacht geweekte havermout)
Op 15 februari 2025 schreef ik al over havermout dat een nachtje in de koelkast heeft overnacht, iedereen noemt het ‘overnight oats’. Overigens sloeg mijn zelf bedachte vertaling bij ons thuis niet aan, dus we noemen het toch maar weer ‘overnight oats’, met excuses aan de taalpuristen. Wie bedenkt een alternatief?
Gesprekjes: Zeuren
“Weet je,” zegt buurman. “Ze zeuren altijd. Dit zijn huurhuizen. Dat betekent dat de huizen niet van de mensen zijn die erin wonen, maar van de verhuurder. Als ie niks doet, beginnen de huurders te zeuren dat ie niks doet en als ie wel wat doet zeuren ze dat ie wat doet. Het is nooit goed of het deugt niet.”
Bodai – een zware last
Het klooster van de Diepe Vrede lag net buiten de stad tegen een berghelling aan. Om half vier liep Bodai de poort binnen. In de tuin voor de tempel was een monnik aan het vegen. Bodai vroeg: ‘Is de lama thuis?’ ‘Kom maar mee’, zei de monnik. Samen liepen ze naar de zijkant van de tempel waar een houten plank aan een touw hing. Onder aan de plank hing een houten hamer. ‘Sla maar drie keer op de plank en dan zal de lama wel komen’, zei de monnik.
Het jaar 2026 – dag 93 – lichaamseigendom
Van wie is mijn lichaam bij leven en dood.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there
Bodai – Een verdwenen hoofd
Bodai richtte zich op het bos en zijn reis en zette flink de pas er in en grinnikte; Ja, ja, vleugelvoeten. Het smalle bospad begon breder te worden en het bos werd minder dicht, in de verte stond een boerderij.
Het jaar 2026 – dag 92 – herinneringen
De herinneringen aan ons leven…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Ik heb Boeddha omgelegd
Waar heb je dat vandaan? Waar heb je dat gehoord? Gelezen? Gezien? Allemaal vragen waarop ik slechts één antwoord heb: “Weet ik niet meer.” Daarop krijg ik vaak commentaar want als ik geen bron kan leveren, is het blijkbaar niet waar, of niet echt, of in ieder geval niet serieus te nemen. Daar denk ik dan het mijne van, en vaak is dat: “Mij een zorg of je het serieus neemt of niet.”
Bodai – De ontdekking
‘Ja, dat kan wel wezen zei Padma, maar ik wil geen leerlingen. Ga maar naar Lama Arala die speelt graag meestertje.’ ‘Ja, maar ik wil niet naar die Lama Arala, ik wil hier blijven.’ ‘Ja, en ik wil dat niet, en het is mijn huis, hier is je eten en nu inpakken en wegwezen.’
Het jaar 2026 – dag 91 – vroom
Sommigen zeggen dat het boeddhisme op de laatste benen staat. Er een nieuwe boeddha komt om de boel op te frissen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Peter – Notitie uit het beschermde huis
Wat is de status quo. Ik leef op Xanax, die de psychiater me voorschreef. Die angstremmer kan ik wel gebruiken. De gemeente hercontroleert m’n uitkering. Ik moet bescheiden van jaren her aanleveren. Dat stresseert me enorm. Ik heb niets te verbergen, maar voel me toch schuldig aan iets. Alsof je als mogelijke fraudeur wordt gezien.
Bodai – De grote slagerij
Je kunt niet leven zonder iets dood te maken of iets pijn te doen. Bodai begon te huilen, er kwam zo’n overweldigend verdriet in hem op, het leven was een grote cirkel van pijn en verdriet. Het hele leven zag er uit als een grote slagerij.
Het jaar 2026 – dag 90 – status
Facebook is de glazen bol van de waarzegger.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Wanneer er vanbinnen weer ruimte ontstaat (3)
In de vorige column schreven we over de overlever: het deel in ons dat bescherming organiseert zodra het leven te spannend, te pijnlijk of te onveilig voelt. Die overlever is niet onze vijand. Meestal is hij ontstaan uit noodzaak. Hij probeerde ons overeind te houden op momenten waarop we niet beschermd werden en we als […]
Goff – fabels voor fabeldieren (48) dolfijn
In elk verhaaltje spreekt een bepaald dier (das, orka, vlo etc.) zijn soortgenoten toe. Daarbij blijft het in het midden wat precies de rol van de spreker is ten opzichte van zijn gehoor.
Bodai – in training
En zo gebeurt het. Bodai rent samen met de monniken naar het dorp. ‘Waar kom je vandaan’, vraagt een monnik tijdens het hollen. ‘Ik kom van de Boeddhaland-tempel,’ zegt Bodai. ‘Ah, de tempel van meester Bibashi. Hoe oud is hij eigenlijk?’
Het jaar 2026 – dag 89 – open ramen
Neem gerust alles mee, we hebben niets te verbergen.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
Leven in Thailand – Gênant
Hoewel onze tank nog bijna vol zit, beseffen we goed dat die snel leeg kan zijn als we in ons normale ritme doorrijden. Er staan op korte termijn twee afspraken in Chiang Mai in de agenda, waarmee we de helft van de tankinhoud er al doorheen zouden jagen. En hoe lang het duren gaat durft niemand te voorspellen. Dus rantsoeneren we onszelf maar op maximaal één ritje naar Lampang per week, waar we dan vrienden ontmoeten combineren met het inslaan van boodschappen voor een week. Daarmee zouden we het een maand of 5 moeten redden en daarna is de temperatuur normaal gesproken wat meer fietsvriendelijk. Maar ook dat is tegenwoordig allerminst zeker meer.
Over Antropologie 22 – Geld
In vooroorlogs Duitsland kon je met bankbiljetten je gat afvegen, doordat de op die biljetten afgedrukte waarden gewoon nergens meer voor stonden. Anders gezegd: gewoon toiletpapier was ‘duurder’. Kan zoiets ook in Nederland gebeuren. Ja. Dat kan. Maar wees niet bang: waarschijnlijk ga je het niet meemaken. Maar zeg nooit ‘nooit’.
Bodai – Bodai is jarig
Schaterend van de lach zei de meester: ‘Een klap met de stok en je slaat een levensgroot gat in de fantasie en door dat gat sijpelt de werkelijkheid binnen.’
Guy – dhammazaadjes – Upekkha
Upekkha is datgene wat de dhammanuvatti ervaart wanneer hij/zij niet reageert op gewaarwordingen of gevoelens (P. vedana): geen sankhara’s van verlangen bij aangename gevoelens en gewaarwordingen; geen sankhara’s van aversie bij onaangename gewaarwordingen of gevoelens.
Bodai – zwerver tussen lichaam en geest
Ik woon nu alweer vijf jaar hier. Ik heb lang nagedacht over waarom mijn stiefvader mij altijd sloeg. Ik denk dat het was omdat hij anderen altijd de baas over hem liet spelen en eigenlijk bang voor ze was. En dan sloeg hij mij omdat ik niet van hem kon winnen. Ik heb geleerd om daarvan weg te lopen en me niet te laten slaan.
