Stel je voor dat je met je kleinkind praat en dat het in een andere taal antwoordt.
Stel je voor dat je dat kind bent: gescheiden van je familie, soms honderden mijlen van huis, en leskrijgend in een taal die niet de jouwe is. Dit is de realiteit voor de één miljoen Tibetaanse kinderen die gevangen zitten in het koloniale kostschoolsysteem van China. Minstens 100.000 van hen zijn tussen de drie en zes jaar oud.
Het kostschoolstelsel vormt niet alleen een bedreiging voor het welzijn van individuele kinderen, maar brengt ook de Tibetaanse taal, cultuur en de toekomst van Tibet in gevaar. Dit is zo bedoeld. Het doel? De volgende generatie laten opgroeien als loyale aanhangers van de CCP en als vreemden ten opzichte van Tibet.
Eerst nemen ze de kinderen mee
In de afgelopen twee decennia zijn de meeste door Tibetanen geleide scholen door de Chinese autoriteiten gedwongen gesloten. Hierdoor hebben ouders weinig andere keuze dan hun kinderen naar kostscholen te sturen die door de CCP worden beheerd. Een gedwongen scheiding op zo’n jonge leeftijd is verwoestend. Een in het buitenland wonende Tibetaan vertelde de BBC over een familielid dat zijn vijfjarige zoon op een kleuterschool met internaat moest achterlaten:
‘[Hij] vertelde me dat hij zijn zoon wild kon horen huilen. [Zijn zoon] probeerde uit het raam te klimmen, maar mijn familielid moest hem daar achterlaten, zomaar.’
In 2021 legde uitgelekte bewakingsbeelden vast hoe een leraar in Kham een klein kind in het bijzijn van de hele klas gewelddadig sloeg. Uit een onderzoek van de overheid, dat pas na publieke protesten werd ingesteld, bleek dat het kind een drie inch lange wond op het voorhoofd had opgelopen. Veel onderzoeken onder leerlingen van door de CCP gerunde kostscholen hebben emotionele problemen, ontwikkelingsachterstanden en uitdagingen in hun dagelijks leven gedocumenteerd.
Vervolgens ontnemen ze hen hun cultuur
Tibetaanse kinderen krijgen al vanaf de kleuterschool uitsluitend onderwijs in het Chinees. Het doel hiervan is om ‘de geest van Xi Jinpings instructie “begin bij de allerkleinsten” in praktijk te brengen’.
Als gevolg hiervan stoppen kinderen van amper drie jaar al snel met het spreken van het Tibetaans. De communicatie tussen familieleden verzwakt, culturele kennis is moeilijker door te geven en bij kinderen groeit het gevoel dat de Tibetaanse identiteit minderwaardig is. Dit culturele verlies wordt vervangen door nationalistische propaganda, aangezien ouders nu wettelijk verplicht zijn om ‘minderjarigen op te voeden en te begeleiden zodat zij van de CCP gaan houden’.
Als onderdeel van deze indoctrinatie hebben sommige kleuterscholen Tibetaanse kinderen verkleed als soldaten met namaakgeweren om gevechtsoefeningen en grenspatrouilles na te bootsen, en zelfs het doden van vijandelijke soldaten uit te beelden. De militaire oefeningen zijn bedoeld om ‘zaadjes van patriottische verdediging’ in jonge geesten te planten.
Geef een reactie