Ik las het artikel over de vorderingen van de stoepa van het Maitreya Instituut in Loenen. Nou zeg, daar gaat veel vakmanschap inzitten.
Bij ons aan de IJssel is er ook een stoepa, gemaakt door onervaren ondeskundigen. Onlangs nog maar weer eens opgelapt met nieuwe vlaggetjes en een lik verf van de bouwmarkt; maar toch…
De mensen komen er graag. Wat boeit het wat erin wordt gelegd. Beschilderde stenen, waxinelichtjes of iemand die zijn beer aan de boom hangt. Het voelt goed. De rust van het gebied, de brede rivier, de wind, regen, zon, de vogels, de bomen. 
Zonder kennis van de geschriften van de Boeddha voelen veel mensen zich op deze plek een met de natuur, maken onderdeel uit van de aarde, het water en alles wat leeft. Op een bordje staat dat je een rondje erom kan lopen.
Mensen doen dat en wensen de aarde iets goeds toe (of zichzelf wat toe). Verlichting zonder beperkende geschriften. Samenkomen om in stilte te genieten of wat te bepraten. Tenslotte; voor de viervoeters is de stoepa soms iets om ervoor te staan en de poot op te tillen…dat wast het water wel weer weg, Boeddha vindt dat niet erg. Het was vanochtend weer genieten voor mij en mijn viervoeters.
De stoepa staat in Zutphen in de wijk De Hoven (was het vroegere tuindorp van de stad). Als je zoekt op IJsselstroom Zutphen dan staat de stoepa daar zo’n 500 meter vanaf. Volgens mij zit er geen organisatie achter. Het is een stel (zij ontwerpt tuinen en hij kan goed bouwen, lassen enzo) die het heeft gemaakt. Ik zie ze redelijk vaak en zal ze eens vragen of er ook nog een organisatie achter zit. Vooralsnog denk ik van niet; het zijn ‘gewoon mensen’ uit De Hoven, Zutphen. Soms genieten mensen gewoon, soms mediteren ze, zie er ook weleens iemand yoga doen…alles is okay.
Er zijn ook foto’s op internet dat het bouwwerk bijna helemaal onder water staat (dat is wel uitzonderlijk). De stoepa valt helemaal niet op vanaf de weg die over de dijk loopt, maar is heel goed te bereiken via een goed te bewandelen pad in de uiterwaarden.
Udo Teunis zegt
Waarschijnlijk de enige Stoepa ter wereld die periodiek geheel onder water verdwijnt, als de IJssel hoog staat en de uiterwaarden onderlopen. Ik kijk er vaak naar vanaf de overkant van de rivier. Vanaf die kant gezien een helder baken in het landschap. Bijzonder dat deze plek er al jaren is en wordt gerespecteerd, ook al staat er geen enkele bescherming omheen en claimt niemand zichtbaar het eigenaarschap. Een devotie-plek, zoals de wegkruisen in Limburg.