Ruim een week na het openbaar maken van het rapport over het onderzoek dat het Canadese advocatenkantoor Wickwire Holm in opdracht van Shambhala International deed naar beschuldigingen van (oud) studenten en anderen over (seksueel) misbruik binnen Shambhala International publiceerden zes vooraanstaande leiders binnen Shambhala International een open brief aan de Shambhalagemeenschap waarin ze het gedrag van de leider Sakyong Mipham (Mukpo) aan de orde stellen. In dit persoonlijk, door de BD-redactie ingekorte verslag, beschrijft Allya F. Canepa, in februari 2019 de ervaringen met de Sakyong, in dit relaas de heer Mukpo genoemd.

Allya F. Canepa,was een zogenoemde Kusung. De Dorje Kasung is de quasi-militaire groep in Shambhala die tot taak heeft de leer en de gemeenschap te beschermen. De Kusung, wat “lichaamsbeschermers” betekent, zijn een subgroep van de Dorje Kasung die belast zijn met de directe zorg voor het lichaam van de heer Mukpo, op alle niveaus. Dienovereenkomstig zijn de Kusung getuige van het privéleven van de heer Mukpo.

Kusung worden gebeurt alleen op uitnodiging van de heer Mukpo. Hij eist loyaliteit, vertrouwelijkheid en trouw aan zijn visie. Vaker wel dan niet eist hij ook Vajrayana samaya geloften. Binnen de Dorje Kusung zijn er Continuity Kusung die ongeveer een jaar lang met de heer Mukpo reizen en samenwonen en hem 24/7 van dienst zijn. Er zijn maar weinig mensen in Shambhala die zoveel tijd doorbrengen met Mukpo.

Allya F. Canepa, februari 2019.

“Zoals gezegd:   Het lijk van de leeuw wordt niet gegeten door andere wilde dieren, maar door wormen van binnenuit”.

~ Dorje Dradul van Mukpo, The Court Vision & Practice, Hoofdstuk 10 – Corruptie

Ik heb veel verhalen en veel te vertellen, maar ik ben bang om te veel te zeggen. Ik dacht dus dat het het beste is bij mezelf te beginnen.

Hoewel ik sinds 1984 slechts 7 mijl van Karmê Chöling in Vermont woonde en op uitnodiging van een jeugdvriendin de crematie van Trungpa bijwoonde, kwam ik pas in 1992 in Shambhala, toen ik hielp met marketing.            Ik was “ontdekt” als mogelijke verbinding met de lokale gemeenschap. Vermonters staan op zijn best bekend als afstandelijk en Karmê Chöling werd gezien als een bron van groot vermaak. Dus ik begreep het probleem waar Shambhala mee te maken had.

Mijn collega, en een van mijn eerste Shambhala-vrienden, was de toenmalige “vriendin” van de heer Mukpo. Ik herinner me nog hoe ik hun relatie zag, het meerdere malen noteerde en er minstens één keer commentaar op gaf. Ik woonde Pema Chodron’s beroemde “When Things Fall Apart” bij, een maand lang meditatieprogramma in Karmê Chöling in 1993, voltooide het Heilige Pad van de krijgskunst en andere vereiste studies op tijd om deel te nemen aan het 2de 3 maanden durende seminarie van de heer Mukpo, een van de laatste lange zomerprogramma’s in Shambhala Mountain, de zomer van 1994. Ik was onmiddellijk een ware gelovige.

Die herfst werd ik uitgenodigd om mijn eerste KIT (Kusung-in-opleiding) shift te doen. Op een middag kreeg ik een fles lotion en kreeg te horen dat de heer Mukpo zijn voeten en benen wilde masseren. Gemakkelijk genoeg. Ik ging naar zijn kamer waar hij in zijn vleugelstoel zat. Ik weet zeker dat hij alleen zijn badjas droeg omdat het gemakkelijk was om zijn voeten en onderbenen te masseren. Ik weet niet meer precies wat hij me vroeg, iets in de trant van “wat denk je van mijn voeten? Wat ik me wel duidelijk herinner is dat ik naar hem omhoog keek en hem vraag: “is dat ijdelheid, meneer” en hij zei: “Ja, ik ben bang dat dat het is.”  Nadat ik de kamer verliet, zei zijn reizende Kusung: “ah, de geur van het geslacht”.  Ik herinner me nog de geur van de perenlotion die hij jarenlang gebruikte. Ik was teleurgesteld toen hij van merk veranderde.

Ik zag zoveel versies van die scène gedurende mijn 25 jaar in Mukpo’s entourage. Ik heb er moeite mee om ze te tellen. Deze flits van beginnende toewijding, de manier waarop hij zijn persoonlijke kracht gebruikte, een voorbode van zijn ondergang.

In de loop der jaren heb ik vaak nagedacht over wat ik zou kunnen schrijven. Op een gegeven moment streefde ik er kortstondig naar om de Kalapa Court historicus te worden. Zelfs nu nog is het een veel te groot verhaal om alleen te onthullen en duidelijk te angstaanjagend voor mij persoonlijk. Ik huil, schudt mijn lijf, zoiets als een gedempte schreeuw die naar buiten wil komen. Of ik bevries gewoon. Er wordt me verteld dat dit de aard van het trauma is. Hoewel ik al 2,5 jaar actief bezig ben met het oplossen en integreren van trauma’s (psychiatrie, psychotherapie, AA en Al-Anon, lichaamswerk, creatieve groepstherapie, etc.), geloof ik nog steeds dat als ik het woord trauma hoor, dat over iemand anders moet gaan.In zekere zin denk ik dat het allebei is.

Onlangs werd ik wakker uit een droom waar ik in een veld van dode lichamen sta. De “vergeten krijgers van Shambhala” is hoe we er in onze liturgie naar verwijzen. De onbekende slachtoffers van misbruik binnen de grenzen van een eroderende vesting is hoe ik ze zie. De velen van ons die zich allemaal in dienst hebben gesteld van een visie waarvan we dachten dat die goed was, en die nu aan verwoesting onderhevig is omdat we hebben ondervonden dat onze gave nauwelijks werd gewaardeerd. Een triest besef, nog verergerd door het gevoel dat “wij” degenen zijn die hebben geholpen om van deze gewone persoon een onverzadigbare koning te maken.

Het is voor mij onmogelijk om mijn 25 jaar ervaring en observatie samen te vatten in een kort document. Als de gemeenschap meer wil weten, dan zal er meer van ons allemaal komen. Op basis van mijn verzamelde herinneringen en percepties kan ik zeggen dat ik de overlevenden en degenen die hebben geprobeerd verhalen te vertellen die in strijd zijn met het publieke gezicht van Shambhala en onze wouldbe king, onvoorwaardelijk steun. Misschien krijgen we onze feiten niet allemaal op een rij, het kan gek en rommelig uit de hoek komen, maar wij, de overlevenden, zijn op iets gericht, wat wij als individuen het ook zouden willen noemen. Persoonlijk denk ik graag dat ik getuige ben van de dood van het patriarchale bewind.

Misbruik niet zien

Toen ik 36 jaar oud was, had ik mezelf ervan overtuigd dat ik buiten het bereik van kwaadaardige persoonlijkheden die van slechte seks en laat in de avond drinken lijken te genieten, niet meer te kunnen ontwijken. Omdat beide kanten van mijn familie al generaties lang seksuele, fysieke en drugsmisbruik genormaliseerd en gecodificeerd hadden, was ik een expert in het lezen tussen de regels door. De context, het toestaan van niet zien, de intergenerationele verzorging, het misbruik – het was er allemaal. Ik kwam naar Shambhala om mijn schittering te zien als een geschenk voor anderen en om in een soort blanco, onzelfzuchtige persona te vallen als ik gevraagd werd om te dienen. Het enige waar ik vrij duidelijk over was, is dat ik dacht dat alcohol een probleem was. En ik dacht dat seks een probleem was.

Het volgende wat ik wist dat ik mijn geliefde huis in het noorden van Vermont had verkocht en werkte als ‘bruidegom’ voor Lady Diana’s Windhorse Dressage Academy in Rhode Island. Ik kan me niet herinneren waarom ik dat ooit een goed idee vond. Ik had alles in Vermont waarvan ik kon genieten, een rijk en productief creatief leven. En toen heb ik het verkocht.

Ik vond het onmogelijk om (binnen Shambhala dingen) te begrijpen, behalve wanneer ik gedwongen werd om te kijken, waarom ik me steeds meer voelde en soms handelde als een verwilderd, in het nauw gedreven dier. Ik werd in de loop van mijn 25 dienstjaren steeds weer “behandeld” omdat ik het volgende waarnam, compliant en gevaarlijk, zowel een juweel als een bedreiging. Op het moment dat ik goed was, kreeg ik traktaties. Toen ik volgens hen slecht was, werd ik gestraft.

Ik gedroeg me niet bepaald onderdanig. Ik stelde te veel vragen. Misschien heb ik af en toe zelfs gegromd. Tot eer van de verdraaide intelligentie van de hovelingen, heb ik in verschillende gevallen “het koninkrijk (willen) redden”. Een natuurlijke geboren fixer, ik weet niet hoe snel ik niet naar binnen moet gaan en gewoon beginnen met het repareren van kapotte dingen. Begaafd met een robuuste basis, hoe slecht het ook werd, hoe moe of gebruikt ik me ook voelde, ik kon niet gebroken worden. Ik bleef terugkomen.

Toen ze me uitnodigden om de Dragon Region Kusung Commandant te worden, vroeg ik: “Waarom nu, waarom krijg ik na 25 jaar een commandopost? Ik kreeg te horen: “Je bent de juiste persoon voor deze tijd”. Toen ik vroeg: “en hoe laat is dat? Ik kreeg terug wat ik kenmerkte als nerveus gelach.Dat was in de herfst van 2017. Toen we in aanraking kwamen met de beschuldigingen, was ik met mijn broer en zijn dochters in de Canyonlands. Bij het lezen van de Boeddhistische Sunshine Rapporten kwam ik tot het besef dat ik elke vrouw uit hun verhalen kon identificeren, behalve één. Toen ik thuiskwam, nam ik ontslag. Ik had meer dan tien jaar geleden gehoord over het Chileense incident (een mogelijke verkrachting).

Ik heb flauw geroezemoes gehoord over andere mogelijke verkrachtingsscenario’s. In de verte zag ik verstilde stemmen die erop uit waren om de verhalen te laten verdwijnen. Ik had mijn eigen ervaringen. Ik bleef me een rustige nacht in Prajna herinneren. Misschien had het programma de avond vrijaf, of was er een banket voor alleen de deelnemers. Ik herinner me dat ik rond het kampvuur van het personeel van Prajna zat te praten met 3 of 4 andere Kasung. Ik herinner me de identiteit van de dienstdoende Kusung. Ik geloof dat ik kampcommandant was, want dat zou de enige reden zijn waarom de heer Mukpo mij naar zijn slaapkamer zou uitnodigen. Hij hield ervan om samenvattende verslagen te ontvangen over wat de mensen aan het doen waren. Toch was ik verbaasd omdat hij en ik niet de gewoonte hadden om elkaar op deze manier te ontmoeten. Als Kusung ging ik meteen op de knieën aan zijn zijde van het bed en wachtte op zijn vraag of commando. Ik was verrast toen hij in plaats daarvan zijn hand op mijn overhemd legde en mijn borst streelde en zei, “gelieve, ik wil enkel slapen,” stevig mijn hoofd naar zijn lichaam leidend. Ik schudde de handen weg. Ik begroef en minimaliseerde mijn eigen ervaringen meer dan 20 jaar lang.

Meestal vertelde ik niemand iets. Of ik vatte mijn ervaring samen als zijnde gezegend genoeg om een “kwart kop van bindus” van mijn goeroe te ontvangen. Ik weet niet waarom ik het zo heb beschreven. Het was het beste wat ik kon doen als mijn geest door elkaar werd gegooid om de druk van de melodische dissonantie te verlichten. In de Vajrayana wordt ons geleerd dat alle lichaamsvloeistoffen, of kledingstukken, plukjes haar of voedselresten van het bord van de goeroe’s, zegeningen zijn die rechtstreeks van het lichaam van verlichting komen. Uiteindelijk, hoewel ik die woorden gebruikte om mij te behoeden voor implosie, was ik nooit in staat om mijn basisgevoel dat deze man (Mukpo) geen idee had, noch dat het leek hem te interesseren om een idee te hebben, over hoe een gedeelde ruimte voor intimiteit te creëren. In ieder geval niet bij mij. Kortom, ik dacht bij mezelf: “nou ja, hij is geen goede minnaar, dat doe ik niet meer”.

Het was laat toen ik over het lichaam van de slapende dienstdoende Kusung stapte. De volgende ochtend vroeg ik hem: “Dus heb je geen eindcontrole gedaan? Om te zien of meneer Mukpo of ik water nodig had? Hij antwoordde: “Nee, in die omstandigheden ga ik niet meer naar binnen. Die omstandigheden. Als Kusung tijdens de vrijgezellendagen van Mukpo ging ik naar binnen om ervoor te zorgen dat de vrouwelijke gast water had. Ongeacht wat er verder nog aan de hand was, voelde ik dat het gebruikelijk was om water aan te bieden. Een vreemde mistige manier van het niet willen ervaren of meemaken dat mijn eigen leven zich in mijn wezen heeft gevestigd. Periodiek zou ik iemand vinden die bereid was om een praatje te maken over het bizarre sprookje dat we aan het co-creëren waren.

Eindelijk zei ik: “genoeg”.

Shambhala is het hele volwassen leven van mij geweest. Mijn zogenaamde productieve jaren.              De jaren waarin ik een carrière had moeten opbouwen en levenslange vriendschappen had moeten ontwikkelen, waarvan ik nu de vruchten zou plukken. Ik heb bijna elke beschikbare servicepost in Shambhala bekleed. Ik heb de hoogste praktijken bereikt die voor mij beschikbaar zijn. Als ik nog steeds in de formele praktijk geloofde, zou ik me voorbereiden op Scorpion Seal 6 en me mengen in sessies van de vereerde Six Yogas of Naropa praktijken. Ik ging op lange retraites. Soms was ik binnen. Soms buiten. Altijd had ik te maken met een fenomeen waar ik me zowel tot aangetrokken als afgestoten voelde. Ik had vrienden zolang ik goed was. Ze verdwenen toen ik “slecht” was. Af en toe mocht ik niet dienen. Ik was bang voor wat ik zou kunnen zien. Tegelijkertijd had ik een duidelijk gevoel dat de koning en zijn hovelingen even bang waren voor wat ik zou kunnen zien. Verschillende machtige mannen namen me de maat, of ze me onder hun duim konden houden. Ik werd vaak gestraft voor mijn goede daden.

Aan het einde van mijn tijd als de persoonlijke financiële manager van de koning (2006-2010), in wat ik alleen maar kan omschrijven als een daad van wreedheid, stuurde de heer Mukpo een van de weinige mensen van wie hij wist dat ik naar hem zou luisteren als de boodschapper om mij te weg te werken. Ik was het fel oneens met de keuzes die werden gemaakt. Ik vertrouwde geen van de geldschieters die zich aan de koning hadden verbonden en zijn grootse magische denkwijze hadden gevoed en zijn gunst met vleierij hadden gekocht. Ik had geleerd wat de heer Mukpo had gewild dat ik zou leren – hoe de financiële structuur zo winstgevend te modelleren als het oude systeem dat nog steeds wordt toegepast in bestaande kloosters. Ik had een succesvolle beta-test uitgevoerd en genoeg geld ingezameld om het grootste deel van de Rinchen Terdzo, de eerste grote retraite in Orissa, te betalen. Ik had een systeem ontworpen om het reizende huishoudpersoneel te helpen bij het bijhouden van de geldstroom. Gedurende de vrijgezellenperiode tot aan het tijdperk van onze getrouwde koning, werkte ik 24/7 om zijn activiteiten bij te houden. Ik beschermde de heer Mukpo tegen de associatie met een dubieuze financier. En toen werd ik op staande voet ontslagen. Ik werd ervan beschuldigd de koning bestolen te hebben. Ik was delirant met paranoia, woede en uitputting. Ik was maandenlang woedend.

Misbruik erkennen

De incidenten dwongen me om het geïnstitutionaliseerde misbruik van mensen die werken voor het welzijn van Shambhala te erkennen. Tegen beter weten in keerde ik in februari 2018 terug naar Chili als een campagne Kusung, maar om onze toekomstige koning op de troon die we hadden gebouwd te zien hoe de mooie Chileense vrouwen naar hem kijken en een gewenst object binnen zijn bereik.

(…) Mukpo vroeg de een na de ander van zijn trouwe dienaren om te worden ingevlogen op dure last minute vluchten als een barricade voor wat er zou kunnen opborrelen en behandeld moet worden. , en keek toe hoe we hem tegen hoge kosten buiten het programma kregen en naar een lokale AirBnB zochten zodat hij kon drinken zonder gezien te worden.

(…)Toen de beschuldigingen in het nieuws kwamen, hoorde ik dat de heer Mukpo vroeg hoe het met mij ging. Mijn woede regeert. Ik vertelde mijn superieur dat als de heer Mukpo wil weten hoe ik het doe, dan is hij welkom om me te bellen nadat hij met succes is behandeld voor zowel alcoholmisbruik en seksuele predatie.

(…) Mijn vraag is uiteindelijk waar ik trouw aan wil zijn.  Wat mij niet interesseert is een onvolwassen jongen-koning met drugsproblemen die wegloopt van alle kwaad dat hij heeft aangericht, achter de traditionele rokken van zijn vrouw, en op de rug stapt van aanstaande lichamelijk fitte en mentaal onvoorbereide meestal jonge mannelijke Kusung die getraind zijn om niet te zien en niet te vertellen. Ik heb bijna elke Continuïteit Kusung zien doorkomen, de meesten van hen blijven evangelisch ondanks het bijna constante misbruik van hun persoon. Toegegeven, het misbruik was niet altijd direct merkbaar. Naar mijn mening was er echter altijd een combinatie van het behandelen van zijn Kusung als speciaal, of als een van de uitverkorenen, tegelijkertijd spelen met een zwakheid, het ontbranden van concurrentie en onzekerheid, terwijl ze allemaal hun schittering in dienst van de zijne stelden.

Ook ben ik niet geïnteresseerd in de mantra van goedheid en vriendelijkheid die gebruikt wordt om me te verleiden tot een al te bekende stommiteit. Er is hier geen goedheid of vriendelijkheid beschikbaar zonder verantwoording en rechtvaardigheid. Geen. Helaas kijken ikzelf en mijn paar echte vrienden naar het huidige debacle, schudden ons hoofd, bedroefd door het gevoel dat er altijd wel eens nieuwe acolieten bereid kunnen zijn om alles wat ze hebben aan te bieden tot het onvermijdelijke punt van uitputting, om vervolgens te worden weggegooid en toegevoegd aan de hoop lijken.

Ik ben 60 jaar oud. Er is nog maar één fix-it over en dat ben ik. Ik heb weinig idee waar ik moet beginnen. Ik heb mijn leven lang geprobeerd om voor anderen te zorgen, zoals mijn familie en mijn goeroe mij hebben opgedragen. Ik heb honderden vrouwen in en uit de slaapkamer van de heer Mukpo zien gaan en komen. Ik hield de handen van velen vast. Bewoog met hen mee toen ze snikten. Ben bij hen gebleven toen ze gewoon niet wisten wat er gebeurde. Probeerde hen te waarschuwen voor hoe het voelt om een dag lang koningin te zijn. Ik zag er één te veel losbandige nachten en verzorgde er één te veel van de katertjes van de koning. Ik vreesde voor de vrouwen.Ik walgde van wat ik zag. En toch bleef ik. Ik keek hulpeloos toe hoe de donaties als snoepjes werden uitgegeven. Ondertussen vraag ik me af of ik in staat zal zijn om wat ik nog over heb te houden.

(…) Ondanks de proclamatie dat ik mijn enige overgebleven fix-it ben, heb ik nog een vreemde en belachelijke taak over en dat is om erachter te komen wat ik kan doen om de feisty, ouder wordende, gehandicapte moeder en haar familie te helpen die geen plaats hebben om te leven. Het huis is verkocht. In plaats van zowel courts als vrijwilligers af te stoten om geld terug te storten in de Shambhala-kas, of op zijn minst de uitstroom te stoppen, heeft de heer Mukpo ingestemd met de verkoop van een woning die onderdak biedt aan 30 mensen en zijn eigen familie.

(…) Ik geloof niet dat hij (Mukpo) oprechte wroeging voelt. Ik geloof dat hij zal zeggen wat hij voelt dat hij dat doet om het geld binnen te houden.     Ik geloof niet dat hij zich echt zorgen maakt over het al dan niet afbrokkelen van Shambhala. De jongeman, de man die ik ooit kende en waar ik liefde voor voelde, was verder geperverteerd door precies datgene waarvan we allemaal dachten dat het goed en waar was. Als hij alleen maar leed aan een slecht oordeel en een slechte smaak, zou ik genieten van het zien van zijn zweterige gezicht terwijl hij zijn eigen verdomde koffers op het asfalt smijt. Maar de beschermende cirkel heeft zich om hem heen gesloten. Zijn rijke klanten zullen zijn portemonnee blijven vullen. Ze zullen hem beschermen tegen zijn eigen wake-up call. Ze zullen hem beschermen tegen ons, degenen die bereid zijn om de ziekte te benoemen. Zij zullen hun eigen privé bron van gemeenplaatsen hebben om hun inzicht te helpen sussen. Ik benijd hen niet langer, ook al vraag ik me af hoe ik mijn weg zal vinden in deze chaotische, al te heldere wereld buiten het fort.

Ik word elke dag moe en gebroken wakker, ondanks al mijn ondersteunende systemen. Ondanks mijn gepercipieerde intelligentie en mijn brede waaier aan vaardigheden, kan ik niet begrijpen dat ik aan het werk ga. Ik breng dagenlang door in mijn pyjama’s. Ik ben nog niet in staat om mensen te vertrouwen, behalve af en toe, zelfs degenen die duidelijk van mij houden. Ja, ik kwam binnen met mijn eigen geschiedenis van familietrauma’s, waardoor ik gemakkelijk prooi kon worden. Op geen enkele manier is het ooit goed voor een mens, of een menselijke samenleving, om iemands pleidooi voor vrijheid en geestelijk ontwaken te gebruiken als basis voor systemische manipulatie over machtsverschillen heen, die wrede, vernederende interpersoonlijke relaties uitleven. En noem het dan devotie. En gebruik en gebruik en gebruik en gebruik totdat alles op is.

En toch zijn we hier. Ik geloof echt dat we allemaal iets gezien of gehoord hebben. Ik geloof dat we allemaal vragen hebben. Wat overblijft is voor ons om de puzzel samen te stellen, ons eigen verhaal tot in detail te volgen en onze eigen stem te vinden. Ik geloof dat het verhaal belangrijk is. Maar alleen omdat ik zonder het verhaal in het donker zou blijven staan met mijn mond open en geen geluid zou maken.

Daarom is corruptie een gevaarlijke ziekte, een ziekte die moet worden gediagnosticeerd en vernietigd zodra er in het Koninkrijk een symptoom ervan optreedt.’

Categorieën: Nieuws, Mensenrechten, Achtergronden, Boeddhisme, Milieu, Geluk
Tags: , , , , , ,

Ochtend- of avondeditie

We hebben een gratis mailinglijst.
Abonneer je op onze ochtend- of avondeditie

4 reacties op Onderzoek naar wangedrag binnen Shambhala International Shambhala – getuige Allya F. Canepa

  1. G.J. Smeets schreef:

    Effe tussen de bedrijven door van de ex-Shambala getuigen een opmerking. Het echte wangedrag is m.i. het ellendige Tibetaanse tribalisme waar het Shambala project op is gestoeld. Wikipedia geeft onder het lemma ‘Sakyong Mipham’ een uitgebreid overzicht van de clan waartoe de man behoort. Het is een middeleeuws consortium van lama’s, rinpochesen sawamgs die vanouds achterlijke (merendeels ook analfabetische) Tibetanen onder de spirituele knoet hielden. En die nu vooral in USA achterlijke (en toch ge-alfabetiseerde) Amerikanen een seksueel en financieel rad voor de ogen draaien.

    • kees moerbeek schreef:

      Mogelijk heb je gelijk G.J., maar alle tribalisme, clans, analfabetisme e.d. ten spijt gaat het over mensen, boeddhisten nota bene, die een bepaald besef hebben over wat juist of onjuist is. Zelfs als ze dat individueel niet hebben kunnen zij zich m.i. niet verschuilen achter tradities, structuren enzovoorts. Oeps, ben ik misschien lichtgelovig?

      Net katholieken die Shambala’s, of vergis ik me? https://www.rkkerk.nl/dossiers/dossier-misbruik/

      • G.J. Smeets schreef:

        Kees
        ach, er is van alles over te zeggen. Wat mij opvalt is dat het doorgaans volgzame mensen zijn die zich door een contactbehoeftige priester / monnik in het pak laten naaien: kinderen en al te devote volwassenen. Het is de schaduwzijde van wat in het boeddhisme ‘goede vriendschap’ wordt genoemd. Ik heb er -tig keer in BD op gewezen: de relatie leraar / leerling behoort anno 2019 een werkrelatie te zijn met afspraken die controleerbaar zijn en die gecontroleerd worden.

  2. Hilla van Onzen schreef:

    Geen dader, geen slachtoffer.
    De zwijgcultuur binnen de ‘Sektes’ is het kwalijkste.
    Wie zwijgt, stemt toe.
    Wie is nou dader, wie is slachtoffer?.
    22 februari 2019

Menu