Vaak voel ik mij schuldig. Over gedachten, gevoelens, over dingen die ik doe of gedaan heb. Zoals: laatst liep ik naar een plaatselijke supermarkt, toen een jonge vrouw in een volstrekt doorzichtige lange jurk die ze tegen de hitte van de laatste tijd aangetrokken had, de weg overstak. Wat ze daaronder aanhad weet ik niet, want dat lag vermoedelijk thuis. De zon bescheen alles nadrukkelijk, dus ook die doorzichtigheid. De innerlijke restanten van mijn snel verouderende mannelijkheid meldden zich snuffelend en ik voelde Begeerte.
schuldgevoel
Het jaar 2025 – dag 338 – grote schoonmaak
Zerken op de schouder…
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
Take care out-there.
‘Geef ons heden ons dagelijks brood’
Het totale aantal mensen dat in armoede leeft, is door de crisis in de wereld gestegen tot 1,7 miljard. Dat is ruim een vijfde van de totale wereldbevolking. In het Gebed voor alle Noden dat we iedere morgen reciteren brengen we de wens tot uitdrukking dat het onmogelijke mogelijk mag worden.
Boeddha in de bajes – ‘gedetineerden hebben hier geen echte vrienden’
Cuong Lu: De gevangenis is een zeer uitdagende omgeving. Je eigen beoefening wordt continu enorm op de proef gesteld. Om als boeddhistisch geestelijk verzorger te werken moet je echt een goede, gevorderde beoefenaar zijn. Je moet echt zonder oordeel kunnen zijn. Je hoort en ziet de verschrikkelijkste dingen die door mensen zijn gedaan.
Een nieuwe auto
Waar zal ik dan de non-dualiteit ontmoeten, de ‘oerstaat’ waarin alles is en niet is en naast elkaar bestaat en in elkaar? En er niets is en alles?
