Loei de sirenes…
Genocide-kijken: een luguber ‘vermaak’
Mijn God, we zijn getuige van de uitroeiing van een heel volk.
Oorlogszucht en haat in Den Haag…
…
Wapenboycot tegen Israël?
Elk land, ook Israël heeft uiteraard recht op verdediging van haar burgers. Maar geen recht op het uitmoorden van Palestijnen en het vermorzelen van hun recht op zelfbeschikking, noch het recht om een ander soeverein land aan te vallen met vele tientallen bommenwerpers, noch het recht om al het Palestijnse gebied te bezetten en in te lijven. Israëls militaire macht is niet opgebouwd voor verdediging, maar voor agressie in het kwadraat.
De Rode Lijn – de stem van menselijkheid
Wouter: ‘Ik verwacht niet direct verandering in politieke zin door dit massale stemgeluid. De betekenis van deze collectieve manifestatie valt te vinden in de invloed ervan op de collectieve menselijk geest. Het geeft expressie aan én voedt de diepe stem van de menselijke ziel, een stem die hunkert naar liefde, mededogen en vrede.’
Verweesd, verdwaald, verloren
Op mijn laatste avond in Vancouver ontstond de volgende bespiegeling. Ik heb uiteraard geen foto’s van deze triestheid, dit lijden. Ik besef als Boeddhistisch geïnspireerd wezen dat lijden inherent is aan ons tijdelijke bestaan. Maar datzelfde Boeddhistische hart vertelt me ook dat er vermijdbaar lijden is. Het vrije-markt-denken en de daarmee gepaard gaande verleidingen en verslavingen brengen onnodig leed en lijden voort.
Bespiegelingen in Canada
In het huis van Moeder Aarde aanschouw ik vol ontzag torenhoge bomen, Red Cedars en Douglas sparren. Zij lijken voor eeuwig geworteld. Zo hoog als de bomen reiken, zo hoog wil mijn ziel zich verheffen. Zo robuust als de woudreuzen ogen, zo robuust wil mijn ziel zichzelf ervaren.
Waarom ik niet twee minuten stil ben
De westerse herdenkingscultuur focust zich op dichtbij én op het schuldgevoel over het wegvagen van miljoenen joodse mensen via de industriële vernietigingsindustrie die de westerse ‘beschaving’ voortbracht. Het is een herdenkingscultuur geworden van selectieve empathie. Het dit-nooit-meer-parool lijkt enkel van toepassing op Europese landen. Het westerse bewustzijn herhaalt daarom dezelfde patronen die hebben geleid tot de gruwelen van de tweede wereldoorlog. Patronen die nu opduiken in genocides die worden voltrokken door ondemocratische en agressieve landen als Israël, Soedan, China (om enkele in het oog springende te noemen). Genocides die plaatsvinden met stilzwijgen of met steun van westerse regeringen, met voorop de Verenigde Staten.
Een picknickbank aan het woord
Ik ben dus blijkbaar sociale cohesie in het gewone leven en geen abstract politiek begrip. Nou, dat maakt mij gelukkig. Ik ben een gelukkige picknickbank, en ik maak mensen gelukkig omdat ze op en om mij heen gezelligheid, contact en verbinding vinden.
Het open boek – première
Welkom bij het eerste Open boek. Met blogs, persoonlijke verhalen over zingeving, toelichting van thema’s uit mijn romans en informatie over lezingen.
Wouter – Spiritueel trillende klei
Ik heb me gelaafd aan de liefdevolle wijsheid die de kloostergemeenschap draagt en die zij uitdraagt. Teksten van Rumi, Henri Nouwen, Huub Oosterhuis waren enkele van de diverse inspiratieteksten. De kloostergemeenschap reikt in haar programma Tai Chi aan, evenals meditatiesessies en stilte- en bezinningswandelingen door de wijdse omgeving.
Wouter ter Braake – smachtende zielen
‘Ik las over en zag volgelingen die smachten naar ‘vervulling’. Als ik hoor of lees waarom zij achter een profeet of een goeroe aanlopen en deze blindelings gaan gehoorzamen, word ik geconfronteerd met hun pijn van existentiële leegte, met hun levenspijn.’
