‘Waarom is de burger boos?’ is volgens de geschiedkundige Maarten van Rossem gemakkelijk en ook wetenschappelijk verantwoord te beantwoorden, schrijft hij in zijn boek Waarom is de burger boos? De burger is boos, omdat hij bezorgd is over de omvangrijke immigratie en de veronderstelde negatieve effecten op onze samenleving. Dit artikel geeft een indruk van zijn boek, met aanvullingen van de socioloog Anton Zijderveld.
Onmacht begrijpen, zonder klakkeloos goed te praten
In de ogen van de nieuwrechtse populisten is de gewone man de dupe van de globalisering en de immigratie, die hem dreigen weg te vagen. Deze taal verstaan de progressieven niet en ze staan met een mond vol tanden. Dit populisme gaat over identiteit en gemeenschap en dit bezorgt weldenkenden koude rillingen, aldus de auteur. Ook hierdoor werden de uitwassen van de globalisering en de immigratie niet ingezien. Deze populisten richten hun pijlen dan ook op de ‘de zelfgenoegzame, progressieve elite’, die een betere wereld had willen bewerkstelligen, maar ‘intussen de gewone man doodgemoedereerd aan zijn lot overliet.’
Sporen van het boeddhisme in Centraal-Azië
De bekendste vorm van het vroeg boeddhisme is die van de śramaṇas, in het Griekse verslag van Megasthenes. ‘Megastenes stresses that the Śramaṇas were divided into two basic forms of practice: the “rural” Śramaṇas, who lived out in the open, and whom he calls the Hylobioi ‘Forest Dwellers”, and the “urban” Śramaṇas, whom he calls the Iatrikoi, ‘physicians, healers’,’ bladzijde 68. Op bladzijde 94 schrijft Beckwith: [het begrip] ‘śramaṇa’ was helder en duidelijk en onbetwist in elk geval buiten India. Het betekende ‘boeddhistische beoefenaar’ en later ‘boeddhistische monnik’.’
De spiegel van Menno Ter Braak
Het Humanistisch Canon noemt de schrijver en cultuur- en literatuurcriticus Menno ter Braak (1902 – 1940) ‘één van de scherpzinnigste, anti-autoritaire intellectuelen van de twintigste eeuw in Nederland. Ook toen het politieke risico’s met zich meebracht, stond hij pal voor de Europese, humanistische waarden.’
Boeddhisme in Iran: wat overbleef
Twee aspecten van de boeddhistische cultuur die intact bleven tijdens de islamisering en die herinneren aan de boeddhisten van Iran, zijn de in steen gekerfde voetafdrukken en de verlaten grotten. Er bestaat een groot aantal heilige voetafdrukken in Iran, die nog steeds objecten van aanbidding zijn.
Portret van een moordenaar
Terrorisme is de enige gewelddadige tactiek die overblijft voor anderszins machtelozen en achter de schermen zijn er krachten die ervan profiteren voor eigen gewin. Het met geweld uitroeien van terrorisme is geen remedie, omdat het terroristen in de kaart speelt.
Singapore – hoe maak je ideale burgers?
De meeste Singaporezen steunen weliswaar het multi-etnische regeringsbeleid, maar denken dat racisme nog steeds een belangrijk punt is, vooral als het gaat om bevoordeling op grond van etnische afkomst. Sinds jaar en dag is de politieke en economische elite minder multi-etnisch dan de bevolking.
Maakbaarheid en boeddhisme in Singapore
Religieuze leiders en de staat zijn het erover eens dat de sleutel tot vreedzame etnische relaties in de stadstaat en in de regio een politiek van niet-bekering is en van het respectvol omgaan met elkaars overtuigingen.
Dharma en democratie
De sociologieprofessor Richard Madsen onderzocht voor zijn boek Democracy’s Dharma de heropleving en vernieuwing van het boeddhisme en het daoïsme in Taiwan.
‘Eenvoudige, ronde taal en geen onzin’ deel 2
In deze aflevering doet de grote Barribal zijn intrede. Aan het begin van het verhaal De grote Barribal maken Bommel en Poes in de Zwarte Bergen kennis met de angst voor de reus Barribal.
‘Eenvoudige, ronde taal en geen onzin’ deel 1
Het gaat niet goed met Rommeldam. Het regent er al tijden pijpenstelen en veel bewoners liggen ziek te bed door een niet-kwaadaardige griepepidemie. De straten zijn leeg op huisarts Galpiepers autootje na. Als Poes heer Bommel (OBB) op Bommelstein aantreft, heeft deze last van griepverschijnselen en is geprikkeld over de gerezen situatie.
Politiek is niet hetzelfde als een kast in elkaar zetten
‘Mensen leiden hun leven in verschillende domeinen, die eigen regels hebben. Hannah Arendt vindt dat al deze domeinen niet op een grote hoop moeten worden gegooid. Het persoonlijke leven wordt bijvoorbeeld steeds meer publiek. Politiek is bovendien niet hetzelfde als een kast in elkaar zetten. Een kast in elkaar zetten is echt een andere ervaring. Zij pleit voor meer aandacht voor de ervaringen van mensen. Het actieve leven en het contemplatieve leven sluiten hierbij mooi op elkaar aan en zijn de twee kanten van een en dezelfde medaille van het mens-zijn.’
