Het jaar 2025 – dag 127 – gezicht

De namen en gezichten van slachtoffers van het bombardement in Rotterdam zijn vanaf dinsdag op verschillende plekken in de stad te zien. Zo wil de stad de slachtoffers van het bombardement, dat op 14 mei precies 85 jaar geleden is, letterlijk een gezicht geven.

Op de desbetreffende dag in 1940 verwoestten Duitse bommenwerpers een groot deel van de binnenstad van Rotterdam. Naar schatting kwamen daarbij tussen de zeven- en negenhonderd mensen om het leven. Omdat niet alle doden direct zijn gevonden en geïdentificeerd, blijft het bij een schatting. Zo’n 80.000 Rotterdammers raakten hun huis kwijt.

Tot nu toe ging de herdenking van het bombardement vooral over de vernietiging van de stad en te weinig over de slachtoffers, vinden de leden van het Comité Herdenking 14 mei. “Het ging nooit over de verwoeste mensenlevens”, schrijven de initiatiefnemers van het project. Volgens hen heeft het bombardement nog altijd veel impact op de nabestaanden.

Daarom worden de namen van 711 slachtoffers en de gezichten van een aantal van hen geprojecteerd op gebouwen en schermen door de hele stad. Die namen en foto’s zijn bij een grootschalig onderzoek van Stadsarchief Rotterdam en Stichting Voorouder aan het licht gekomen.

Onder meer in de hal van Rotterdam Centraal, op evenementenhal Ahoy en op het KPN-gebouw in Rotterdam-Zuid zijn namen en gezichten te zien. Ook een boom in het centrum van de stad, die het bombardement heeft overleefd, is het toneel van de herdenking.

De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten heeft het project dinsdagochtend in gang gezet in de stationshal van Rotterdam Centraal. De projecties zijn te zien tot en met 14 mei.

-Zolang je naam genoemd wordt ben je niet echt dood, zeggen ze. Tot nu toe werden mijn familieleden die bij het bombardement zijn omgekomen alleen in onze eigen familie genoemd. Alie de Wal, haar echtgenoot Antoon Coerver, hun zwangere dochter en echtgenoot en andere familieleden kwamen om. Mijn opa Johannes sprak nooit over de dood van zijn zus Alie, nooit.

Laten we altijd de namen van slachtoffers van oorlog en geweld en aanslagen blijven noemen. Opschrijven ook. In ons hart sluiten. De Gazanen, de Westoever, de Israëlische burgers, mensen in Syrië, andere landen en gebieden. Elk slachtoffer heeft een naam, een geschiedenis. Dood hoeft dan niet het definitieve einde te zijn.

Moge iedereen gelukkig zijn, met name jij.
Vrede en alle goeds, zeggen de Franciscanen.
Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren.  Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.