Mensen met dementie schamen zich voor hun hersenziekte. En naasten weten vaak niet hoe ze ermee moeten omgaan. Alarmbellen genoeg voor zorgmedewerker en cabaretière Manon Kroezen om er een theatervoorstelling over te maken.
Drie dagen per week begeleidt Manon Kroezen mensen met dementie op een dagopvang. Ze raakte daar drie jaar geleden verzeild in een emotionele achtbaan met Rudy, een heer op leeftijd die de weg helemaal kwijt was. En dat veranderde haar kijk op deze hersenziekte voorgoed.
Belevingswereld
Tijdens de voorstelling Rudy hoort er ook nog bij laat Manon Kroezen op een liefdevolle, humoristische maar ook confronterende manier zien wat er zich afspeelt in de belevingswereld van iemand die lijdt aan dementie en hoe naasten er mee omgaan. “Rudy schaamde zich dood voor zijn ziekte”, zegt Manon. “Ik zag dat al terug in kleine dingen die hij vermeed uit angst om te falen, zoals een appeltje schillen of de tafel dekken.”
Onbegrip
Het grote publiek weet te weinig over dementie volgens Kroezen. “Rudy’s vrouw ging kapot van verdriet door onbegrip van de buitenwereld. Ze kreeg bijvoorbeeld kerstkaarten zonder Rudy’s naam erop, terwijl hij nog gewoon leefde. Zelfs direct na zijn begrafenis begrepen mensen niets van haar rouw, want ze was hem toch al jaren kwijt?” Speciaal voor haar maakte Manon het lied Ik kan zo nog wel door waarin ze beschrijft hoe het voelt om een partner te hebben met dementie.
Manon Kroezen (1992) is een jonge cabaretière die voorstellingen maakt over maatschappelijke thema’s, waaronder over dementie. In 2018 bereikte ze de halve finale van het Leids Cabaret Festival. Naast haar optredens werkt ze als muzikaal begeleider bij een kleinschalige dagbesteding voor mensen met dementie.
Op 24 september begint Kroezen in Arnhem haar theatertour door in Nederland. De première vindt plaats op 2 december 2020.
