Door de status van mijn abonnement hoef ik godzijdank -boeddha zij geloofd- nooit naar commerciële reclame op tv te kijken. En ik hoor mensen in mijn omgeving zeggen dat zij dat soms wel doen. Nieuwsgierig geworden bekeek ik deze week dus wel enkele reclameblokken en werd daar niet vrolijk van.
Zo zag ik een man die zich met zijn schoenen op tientallen meters hoogte vasthield aan een glazen pui, een man die scheldend op een strand liep terwijl zijn -echte- dochtertje rustig bleef. Is dat overigens commerciële uitbuiting van een kind? Ik zag mensen zweven boven matrassen, een man in een onderbroek die een gehoorapparaat aanprees, soorten robots die waren aanprezen, een zogenaamde klant in en supermarkt die naar schatting tientallen kilo’s sinaasappelen in een winkelwagen smeet omdat ze zo goedkoop zijn en een man die op een zogenaamd vrolijke wijze klanten naar een supermarktketen lokte waarvan de eigenaar verdacht wordt van witwassen. Ik zag een man die vroeger de representant was van Appie maar nu telefoonabonnementen slijt, maar levenslang die grootgrutter zal vertegenwoordigen.
Er is nog veel meer dat ik zag maar ik mag er van mijn psychiater niet over schrijven of praten omdat hij bang is dat ik gewelddadig word.
Ik mocht van de psych er wel over nadenken: waarom denken de ontwerpers van deze commercials dat wij dit leuk vinden? Zien ze ons als agtelijke gladiolen? Vinden ze het normaal om hebzucht aan te wakkeren, terwijl we allemaal naar de klote gaan omdat Moeder Aarde er genoeg van heeft. Het krankzinnige is dat deze lieden ook nog betaald worden voor het maken van deze bagger.
Gaan ze over straat in geblindeerde auto’s, hebben ze valse namen aangenomen? Die baggerspecialisten.
Geef een reactie