Soulmates – Ayse Yazilitas

Zachtheid en kracht zijn geen tegenpolen

De levensweg brengt vreugden, hindernissen en omwegen. Op deze weg kom je zielsverwanten tegen die je helpen drempels over te gaan. Het zijn soulmates die je bemoedigen, aanvuren en je wijze lessen aanreiken. Mensen met wie je een diepe, natuurlijke affiniteit voelt, een sterke, onverklaarbare emotionele band. Je kunt bij hen volledig jezelf zijn. Je voelt je direct begrepen.

In deze serie interviewt Wouter ter Braake soulmates, zielsverwanten. Mensen die hem  hebben verrijkt en wiens levenservaringen en levenswijsheid hij graag deelt. Het eerste soulmate-interview is met Ayse Yazilitas.

Wie is Ayse Yazilitas?

Ik ben Ayse Yazilitas. Moeder, ondernemer, systeem- en trauma-therapeut. Iemand die altijd nieuwsgierig is geweest naar wat er werkelijk onder het zichtbare gedrag van mensen ligt.

In mijn werk begeleid ik mensen bij vraagstukken rondom trauma, relaties, familiepatronen, leiderschap en persoonlijke ontwikkeling. Daarbij kijk ik niet alleen naar gedachten of gedrag, maar naar de hele mens. Naar het lichaam, het familiesysteem, oude ervaringen, loyaliteiten, overtuigingen en vooral naar datgene wat iemand onderweg van zichzelf is kwijtgeraakt.

Sinds mei 2026 ben ik mede-eigenaar van de Balanskliniek. Daar bouw ik samen met anderen aan een plek waarin verschillende vormen van begeleiding en expertise samenkomen. Niet vanuit het idee dat één methode dé oplossing heeft, maar vanuit de overtuiging dat werkelijk herstel ontstaat wanneer we naar de mens als geheel kijken.

Daarnaast ben ik ondernemer en initiatiefnemer van verschillende projecten rondom persoonlijke ontwikkeling, boeken, media en kennisdeling. Die werelden lijken misschien verschillend, maar voor mij komen ze uit dezelfde bron: mensen helpen hun eigen verhaal te begrijpen, hun stem terug te vinden en opnieuw ruimte in te nemen.

Ik ben iemand die graag bouwt. Aan mensen, aan organisaties, aan ideeën en aan beweging. Maar altijd met dezelfde vraag: klopt wat we aan de buitenkant creëren ook met wat er vanbinnen werkelijk nodig is?

Wat is jouw levensdoel? Waar ga je ten diepste voor?

Mijn levensdoel is mensen terugbrengen naar hun eigen kern. We leren al heel jong hoe we ons moeten aanpassen. Aan onze ouders, familie, school, cultuur, relaties, organisaties en uiteindelijk aan de maatschappij. Aanpassen is soms noodzakelijk. Het helpt ons ergens bij te horen en te overleven. Maar onderweg kunnen we ook zo goed worden in aanpassen dat we vergeten wie we zelf zijn.

Ik wil mensen helpen om opnieuw onderscheid te leren maken tussen: wat is werkelijk van mij en wat heb ik overgenomen? Welke keuzes maak ik vanuit vrijheid en welke vanuit angst, loyaliteit of oude pijn? Daarvoor moet je soms verder gaan dan praten en begrijpen. Je kunt cognitief precies weten waarom je iets doet en toch iedere keer opnieuw in hetzelfde patroon terechtkomen. Omdat veel van wat ons stuurt dieper ligt. In het lichaam, in ons zenuwstelsel, in oude ervaringen en in het familiesysteem waaruit we voortkomen. Daar ligt voor mij het echte werk.

Niet mensen vertellen wie ze moeten worden, maar omstandigheden creëren waarin ze opnieuw kunnen voelen wie ze altijd al waren. Ik geloof sterk in autonomie. In zelfstandig denken en voelen. Ook in mijn eigen gezin vind ik het belangrijk dat kinderen hun authenticiteit niet verliezen doordat ze alleen leren voldoen aan wat systemen van hen verwachten.

Ten diepste gaat mijn werk daarom over vrijheid: de innerlijke vrijheid om jezelf te mogen zijn en vanuit die plek je eigen leven vorm te geven.

Raak jezelf niet kwijt
terwijl je probeert ergens bij te horen

Wat wil je bijdragen aan het grote geheel?

Ik wil bijdragen aan een andere manier van kijken naar psychisch welzijn, persoonlijke ontwikkeling en leiderschap. We zijn gewend geraakt problemen op te delen. Voor het lichaam ga je naar de ene professional, voor je gedachten naar een andere, voor relaties naar weer iemand anders. Maar een mens bestaat niet uit losse onderdelen. Alles beïnvloedt elkaar. Daarom geloof ik in een integrale manier van werken waarin hoofd, hart, lichaam, relaties en systeem met elkaar verbonden worden.

Ook maatschappelijk vind ik dat belangrijk. Veel problemen die we individueel proberen op te lossen, hebben ook een systemische kant. Mensen functioneren binnen gezinnen, organisaties, culturen en maatschappelijke systemen. Wanneer iemand voortdurend moet functioneren binnen een omgeving die niet gezond is, kunnen we niet uitsluitend naar het individu blijven kijken.

Ik wil mensen én organisaties bewuster maken van wat er onder de oppervlakte meespeelt. Met de Balanskliniek wil ik bouwen aan een beweging waarin verschillende professionals vanuit hun eigen expertise samenwerken, maar wel vanuit een gedeelde visie op de mens. Een plek waar we niet alleen symptomen proberen weg te krijgen, maar onderzoeken waar iets is ontstaan.

Daarnaast wil ik kennis toegankelijk maken. Via opleidingen, boeken, gesprekken, media en ontmoetingen. Want ontwikkeling hoeft niet alleen in een behandelkamer plaats te vinden. Soms begint verandering doordat iemand één zin leest, één vraag krijgt, één ontmoeting heeft of voor het eerst voelt: er bestaat ook een andere manier.

Waar en waarin komen jouw levensdoelen vooral tot hun recht?

Mijn levensdoelen komen het sterkst tot hun recht op plekken waar mensen werkelijk bereid zijn om te kijken. Dat kan één-op-één in een therapeutische setting zijn, maar net zo goed binnen een groep, een opleiding, een organisatie of een team. Ik werk graag op het snijvlak van persoonlijke ontwikkeling en systeemontwikkeling. Want wat bij één persoon zichtbaar wordt, vertelt vaak ook iets over het grotere geheel waarin die persoon functioneert.

Binnen de Balanskliniek kan ik veel van die werelden samenbrengen. Therapie en begeleiding, professionals, opleidingen en zakelijke trajecten hoeven voor mij geen losse eilanden te zijn. Ze kunnen elkaar juist versterken. Ook in organisaties werk ik graag met leiderschap, intervisie en systemische vraagstukken. Leiders beïnvloeden namelijk veel meer dan alleen processen en resultaten. Hun bewustzijn, gedrag en onbewuste patronen werken door in een hele organisatie.

Daarnaast krijg ik veel energie van het bouwen van nieuwe concepten. Wanneer ik zie dat iets ontbreekt, ontstaat er bij mij bijna automatisch de vraag: hoe kunnen we dit anders organiseren? Ik houd ervan mensen bij elkaar te brengen die ieder iets bijzonders kunnen bijdragen en daar vervolgens een groter geheel van te maken. Daar voel ik dat mijn ondernemerschap en mijn therapeutische achtergrond elkaar ontmoeten.

De therapeut in mij kijkt naar wat nodig is. De ondernemer in mij vraagt vervolgens: hoe kunnen we daar iets duurzaams van bouwen?

Bij welke activiteiten voel je je heerlijk en vervuld?

Ik voel me het meest vervuld wanneer er werkelijk iets in beweging komt. Dat kan tijdens een gesprek zijn waarin iemand ineens begrijpt waar een patroon vandaan komt. Je ziet soms letterlijk iets veranderen in iemands gezicht of lichaam. Niet omdat ik het antwoord geef, maar omdat iemand zelf iets ziet wat daarvoor verborgen was. Dat zijn voor mij bijzondere momenten.

Ik houd ook enorm van systemisch werk. Een systeem laat vaak iets zien waarvoor woorden tekortschieten. Wat jarenlang ingewikkeld voelde, kan ineens begrijpelijk worden wanneer zichtbaar wordt welke plek iemand inneemt en welke loyaliteiten of patronen daaronder liggen.

Daarnaast word ik heel blij van creëren en bouwen. Een nieuw programma ontwikkelen. Een team samenstellen. Mensen verbinden. Een opleiding vormgeven. Een idee dat eerst alleen in mijn hoofd bestaat langzaam werkelijkheid zien worden. Ik houd ook van gesprekken met mensen die anders durven denken. Mensen die niet meteen zeggen: “zo doen we het nu eenmaal”, maar bereid zijn te onderzoeken: klopt dit eigenlijk nog? En ik geniet van schrijven, kennis delen, boeken en ontmoetingen. Daarom passen initiatieven rondom auteurs, uitgeverij en media ook bij mij.

Uiteindelijk zit voor mij in al die activiteiten hetzelfde element: iets wat eerst verborgen of alleen als mogelijkheid aanwezig was, krijgt vorm. Bij een mens kan dat bewustzijn zijn. Bij een organisatie een nieuwe richting. En bij een idee uiteindelijk een complete beweging.

Wie of wat heeft je op het pad gezet dat je nu gaat?

Ik denk niet dat één persoon mij op dit pad heeft gezet. Het is eerder een optelsom van mijn eigen leven, de mensen die ik heb ontmoet, mijn werk en de vragen die onderweg steeds terugkwamen.

Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in waarom mensen doen wat ze doen. Waarom de één na een moeilijke ervaring verder kan en een ander vastloopt. Waarom bepaalde patronen generaties lang terugkomen. Waarom mensen soms precies weten wat goed voor hen is en toch iets anders doen.

Door mijn werk ben ik steeds dieper gaan kijken. Eerst kijk je naar gedrag. Daarna naar gedachten en emoties. Vervolgens ontdek je het lichaam en trauma. En daarna zie je dat niemand losstaat van zijn familiesysteem, relaties, cultuur en geschiedenis. Elke laag bracht mij dichter bij de manier waarop ik nu werk. Maar mijn eigen leven is minstens zo belangrijk geweest. Ook daarin heb ik moeten leren luisteren naar wat klopt voor mij, in plaats van alleen naar wat van mij verwacht werd.

Sommige mensen die ik onderweg heb ontmoet, waren leraren zonder dat ze zichzelf zo noemden. Sommigen doordat ze mij steunden. Anderen juist doordat ze mij confronteerden. Ik geloof daarom sterk dat mensen op verschillende momenten in ons leven een bepaalde betekenis kunnen hebben. Soms loopt iemand jarenlang met je mee. Soms maar heel kort. Maar één ontmoeting kan genoeg zijn om je richting voorgoed te veranderen.

Welke hindernissen heb je moeten nemen, welke drempels moest je over om op jouw huidige pad te komen? Wie of wat heeft je daarbij geholpen?

Een van mijn belangrijkste drempels was leren vertrouwen op mijn eigen waarneming. Wanneer je veel verantwoordelijkheid draagt en gewend bent voor anderen te zorgen, kun je heel lang doorgaan. Je lost dingen op, past je aan, werkt harder en probeert het geheel bij elkaar te houden. Dat is een kracht, maar het heeft ook een keerzijde. Ik heb moeten leren dat verantwoordelijkheid nemen iets anders is dan alles dragen. Dat je niet altijd harder hoeft te werken wanneer iets niet stroomt. Soms vraagt een situatie niet om méér inzet, maar om eerlijk kijken: klopt deze plek, deze samenwerking, deze verhouding of deze richting nog voor mij? Ook ondernemen heeft mij daarin veel geleerd. Een organisatie bouwen betekent voortdurend keuzes maken, risico nemen en soms beslissingen nemen terwijl je nog niet alle antwoorden hebt. Daarbij heb ik moeten leren mijn intuïtie serieus te nemen, zonder mijn ratio uit te schakelen.

Mensen hebben mij onderweg geholpen, maar ook kennis, opleidingen, systemisch werk en mijn eigen persoonlijke ontwikkeling. En soms waren juist moeilijke ontmoetingen mijn grootste leraren. Ze dwongen mij om grenzen te onderzoeken, mijn eigen plek in te nemen en mezelf niet kleiner te maken om een ander comfortabel te houden.

Ik denk inmiddels dat hindernissen niet altijd betekenen dat je op de verkeerde weg zit. Sommige drempels verschijnen juist omdat je klaar bent om een oude versie van jezelf achter te laten.

Welke levenslessen, inzichten of wijsheid zou je anderen mee willen geven?

De belangrijkste les die ik wil meegeven is: raak jezelf niet kwijt terwijl je probeert ergens bij te horen. Wij mensen verlangen naar verbinding. Daardoor passen we ons aan. Aan onze familie, partner, vrienden, werk en omgeving. Maar verbinding waarvoor je jezelf voortdurend moet verlaten, heeft uiteindelijk een hoge prijs. Leer daarom luisteren naar je lichaam. Je lichaam vertelt vaak eerder dan je hoofd dat iets niet klopt. Durf ook te onderzoeken welke verhalen werkelijk van jou zijn. Niet iedere overtuiging die je hebt, is door jou gekozen. Sommige draag je al sinds je jeugd mee. Andere komen uit je familie of uit de maatschappij. En wees nieuwsgierig naar je patronen in plaats van jezelf ervoor te veroordelen. Gedrag dat je nu belemmert, heeft je ooit misschien beschermd.

Ik geloof ook dat vrijheid verantwoordelijkheid vraagt. Werkelijk vrij zijn betekent niet dat je kunt doen wat je wilt. Het betekent dat je bewust kunt kiezen en bereid bent verantwoordelijkheid te dragen voor die keuze.

Een andere belangrijke les is dat zachtheid en kracht geen tegenpolen zijn. Je kunt liefdevol zijn en begrenzen, kwetsbaar en krachtig, verbonden en autonoom. En misschien wel de belangrijkste: Je hoeft niet iemand anders te worden om een betekenisvol leven te leiden. Veel ontwikkeling gaat juist over afleren wat je bent gaan geloven dat je moest zijn. Soms is groei niet méér toevoegen. Soms is groei laag voor laag terugkeren naar degene die je in wezen altijd al was.

Website: www.ayseyazilitas.nl