Tweeëntwintig ooggetuigenverslagen van een goede dood.
Na de euthanasie van mijn moeder vroeg ik de aanwezigen onder vier ogen of ze wisten waarom de dokter huilde toen hij het euthanaticum inspoot. Ze zeiden:
‘Omdat hij voor zijn gevoel in strijd met zijn eed van Hippocrates handelde.’
‘Omdat moeder hem herinnerde aan alle doden in zijn eigen leven.’
‘Omdat moeder hem herinnerde aan alle doden in zijn praktijk.’
‘Omdat moeder hem herinnerde aan zijn eigen dood.’
‘Omdat moeder hem herinnerde aan een geliefde.’
‘Omdat dit werk hem erg zwaar valt.’
‘Omdat hij geen goede arts is.’
‘Omdat hij zo’n goede arts is.’
‘Omdat hij zijn dag niet had.’
‘Omdat hij zelf dood wil.’
‘Omdat hij allergisch is.’
‘Omdat ze wat hadden.’
‘Omdat hij speciaal is.’
‘Omdat zij speciaal is.’
‘Omdat wij huilden.’
‘Omdat zij huilde.’
‘Uit mededogen.’
‘Van opluchting.’
‘Uit wroeging.’
‘Uit weerzin.’
‘Geen idee.’
‘Niks van gemerkt.’
Lezer, wat denk jij allemaal als je iemand ziet huilen? Vind je dat je altijd moet vragen waarom iemand huilt? Denk je dat mensen altijd weten waarom ze huilen? Als je iemand vraagt waarom hij huilt, denk je dat je dan altijd een oprecht antwoord krijgt? Huil je zelf weleens? Wat denk je dat mensen denken als ze jou zien huilen? Wou je dat mensen je eens vroegen waarom je huilt? Weet je altijd precies waarom je huilt? Als iemand jou zou vragen waarom je huilt, zou je dan altijd oprecht antwoorden?
Mijn moeder is trouwens gestorven aan een maagbloeding toen ze al dement was, niet aan euthanasie.
