Deze week was ik bij een vriend met hondje op visite. Hij communiceert via een apparaatje met het dier. Het apparaat heeft knoppen – met 30 mogelijkheden- waarmee het dier vragen van mijn vriend en vriendin kan beantwoorden. Het drukt dan met een pootje op een knop en geeft antwoord op een vraag. Bijvoorbeeld: Heb je dorst, wil je uit, ben je gelukkig. Hoe beoordeel je mij? Volgens mijn vriend, die dat hond heeft aangeleerd, zijn de antwoorden van hond altijd correct.
Het dier is momenteel 3,5 jaar oud maar het kan met gemak achttien jaar worden. Dus mijn vriend wilde weten hoe het hondje dacht over zijn relatie met zijn bazen, of er iets aan mankeerde of wat er aan verbeterd kon worden. Ingrijpende vragen waarop het apparaat geen antwoord kon geven. Dus maakten mijn vriend en zijn vriendin en hond een afspraak met een hondenfluisteraar. Die ging in gesprek met de hond en daar kwam kort samengevat het volgende uit.
Hond heeft verlatingsangst nadat een vriendin hem zonder afscheid te nemen heeft verlaten en naar een ander adres is verhuisd. Hond heeft er een hekel aan dat mijn vriend zijn vacht reinigt met water waarin een klein klontje groene zeep. Hond vindt dat mijn vriend zich steviger op moet stellen als leider van de roedel, met andere woorden: hij vindt hem een watje. En hond wil garanties dat hij voor altijd bij mijn vriend en diens vriendin kan blijven. De gevoelens van hond werden door de fluisteraar gebundeld in een rapport.
Mijn vriend begon gelijk de verlatingsangst van hond te behandelen en maakte een afspraak met de plotsklaps vertrokken vriendin opdat hond daar enkele keren per jaar terecht kan zodat de relatie met die vrouw intact blijft en hond rustig. Ik vind dat een prima idee. Mijn buurvrouw, een jonge vrouw met kinderen die prachtig piano kon spelen en met wie ik een leuk burencontact had, verhuisde ook plotseling zonder afscheid van mij te nemen. Dat hakte er behoorlijk in en vergrootte mijn verlatingsangst, die ik ervoor nooit voelde. Ik weet haar nieuwe adres niet, anders zou ik haar zeker opzoeken. Let ook op de overeenkomst: toetsen van de piano en knoppen van het hond-apparaat,
Ik keer terug naar hond. Zelf heb ik ook enkele honden in mijn leven verwelkomd. De laatste was Quintus, een lieve Rottweiler. We gingen vaak samen op stap in polder, bos en hei en ik zag aan de tint in zijn ogen en zijn houding hoe hij zich voelde. Zo was zijn houding schuldbewust toen hij in zijn eentje in mijn auto de gekochte lekkernijen -in de boodschappentas- had opgevreten nadat ik de wagen even had verlaten. En hij hield er niet van als ik hem in de badkuip zette om de vacht te wassen en een anti-vlooienbehandeling gaf. Dan keek hij mij verwijtend aan. De drogende handdoek maakte weer veel goed.
Zijn ogen werden groen als mijn vrouw-partner hem wilde corrigeren en ik hem bij zijn nekvel krachtig door mekaar schudde. Dan keerde het oogbruin terug. Op een dag was hij een hele nacht weg op jacht naar vrouwtjes -wij dodelijk ongerust ‘maar we gaan hem niet zoeken’ – en keerde de ochtend erna zeer schuldbewust terug. Ik zag dat aan zijn houding. Hij liet de kop hangen. Het kan ook zijn dat hij moe was van de jacht. De mand lonkte.
Eigenlijk was ik mijn eigen hondenfluisteraar, ik sprak altijd zacht tegen Quintus.
Ik weet niet of hij verlatingsangst had, Quintus stierf eerder dan ik. We hadden een leuke tijd samen.
Geef een reactie