De buitendeur van de centrale hal van de Kloosterbunker wordt voor mij geopend door Anton. Hij staat te wachten op de lift naar boven.
Anton is altijd vriendelijk voor mij, dat is niet vanzelfsprekend, hij had mij ook kunnen haten. Dat zit zo.
Anton heeft een hond, een terriër, laag op de poten, bejaard en ziek. Het dier wordt in leven gehouden met prednison. Anton houdt heel veel van de hond. Achterop zijn fiets heeft hij zelfs een mandje gemonteerd waarin hij het dier vervoert. Ze fietsen door de prachtige en natuurlijke omgeving van de Ommelanden.
Als ik met beiden in de lift sta, informeer ik altijd naar de gezondheid van de hond. Niet die van Anton. In 30 seconden word ik bijgepraat.
Vorig jaar werd de hond van Anton bijna onthoofd door een handeling van mijn vriendin, de kleindochter van zeevisser Thijmen. Dat komt zo. Anton staat in de lift, klaar om op te stijgen. Mijn vriendin stapt ook in de lift, om naar de Kloosterbunker te gaan. Het hondje van Anton staat aangelijnd aan Anton nog in de hal. Anton houdt de lijn stevig vast. De kleindochter van de zeevisser drukt op een knop die haar en Anton naar de gewenste etage moet brengen en drukt op de knop ‘sluit de deuren’. De hond is in de hal, Anton in de lift, de deuren sluiten zich.
Slechts door de noodknop in te drukken is het leven van de terriër gered en het contact tussen de kleindochter en Anton goed verziekt. De kleindochter is soms gehaast en haastige spoed is zelden goed.
Op feestjes en verjaardagen, als er loze kletspraat valt te horen, als ik geen zin heb om te vragen ‘nemen jullie nog een kerstboom dit jaar’, vertel ik het droeve verhaal van de kleindochter, Anton en de hond. De vertelling leidt altijd tot grote hilariteit, mensen doen dan een hond na, aan een lijn tegen het plafond geplakt. Of gaan op denkbeeldige knoppen drukken. Of blaffen. Anton moest eens weten.
Allemachtig.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Ruud van Bokhoven zegt
Dat was natuurlijk niet echt handig om op een knop te drukken als een hond nog niet binnen is, maar een hondenbezitter moet zowel in als uit de lift stappend samen overstappen met een korte lijn, dan kunnen er nooit ongelukken gebeuren in het nadeel van hoofdzakelijk de hond.
Hopelijk een goede leer geweest voor Anton.
Joop Ha Hoek zegt
En voor de kleindochter! Als ik met haar in een lift stap zorg ik dat ik de eerste ben, kan dan niet tussen de deuren terechtkomen.