We kunnen stellen dat wij in de westerse wereld vrij zijn. Maar wat betekent vrijheid voor ons? Paulo Coelho (1947) schrijft over vrijheid in zijn boek “De Zahir”:
„Vrijheid is niet dat men geen verplichtingen heeft, maar dat men de mogelijkheid heeft te kiezen, en daarop in te gaan, waarvan men denkt dat het het beste is.”
Bij het maken van keuzes gaat het met name om geestelijke vrijheid. De enige die jouw geestelijke vrijheid in de weg staat, ben je vaak zelf omdat je je gebonden ziet aan regels en conventies. Kan je je daarvan bevrijden? Ik denk niet helemaal, maar als je het wilt proberen is het belangrijk inzicht te krijgen welke verplichtingen, regels en conventies je jezelf oplegt en welke door anderen worden bepaald. De keuze wat je wilt volgen, blijft desondanks bij jou.
Emotionele vrijheid is ook belangrijk, maar ook daar is het inzicht in wat je gelukkig en vrij maakt wezenlijk. Voorop staat dat je mag houden van wie je wilt en van zoveel mensen als je wilt. Ik heb een groot hart waarin geen concurrentie bestaat en ik vond het dan ook laatst weer behoorlijk ergerlijk, dat er vraagtekens werden gezet bij de vriendschap tussen mij en een man, omdat men graag invult dat man+vrouw=seks. Een bekrompen opvatting die mij in mijn vrijheid beperkt.
Recentelijk leverde ook vergeving mij emotionele vrijheid. In het boek “Vrijheid is” van Brandon Bays (1953) staat beschreven hoe vergeving tot bevrijding kan leiden. Bays stelt dat je zonder verongelijkt ego geen gevoelens van wrok of boosheid kunt koesteren. Het is dus de vraag welke winst je denkt te kunnen behalen als je ervoor kiest een ander niet te vergeven en of je echt denk dat je met je boosheid die ander op afstand kunt bestraffen of het bewijs kunt leveren dat jij degene bent die in zijn recht staat? En als je zo zeker weet dat je gelijk hebt, waarom kun je de zaak dan niet laten rusten? Zou je onmacht om een ander te vergeven misschien iets met jezelf te maken kunnen hebben? Spelen latente minderwaardigheidsgevoelens, gekrenkte trots of oud zeer daarbij misschien een rol? Door te vergeven bewijs je jezelf dat je hart (de liefde) veel groter is dan je ego én dat je wel degelijk in staat bent op eigen kracht het verleden van je af te schudden. Ik heb dit gedaan en dit inzicht leidde tot een grote bevrijding en veel positieve energie.
Lichamelijke vrijheid betekent voor mij niet zozeer dat ik overal heen kan reizen. Ik heb in mijn leven veel gereisd, maar ben er steeds meer van overtuigd dat het inderdaad zo is dat de dwaas het geluk in de verte zoekt en het bij de wijze onder zijn schoenzolen groeit. Lichamelijke vrijheid uit zich voor mij daarom meer in fit genoeg zijn om je vrij te kunnen bewegen. Ik werd daarmee weer geconfronteerd toen ik tijdens het schrijven van dit boek door een val de banden van mijn rechtervoet scheurde en zes weken gedwongen was zeer weinig te bewegen.
Merendeels voel ik mij in al de bovengenoemde opzichten vrij en het enige wat mij onvrij maakt, is bezit en dan met name materieel bezit. Na het overlijden van mijn zus heb ik van veel onnodig materieel bezit afstand gedaan, omdat ik niet wilde dat mijn nabestaanden dat eens zouden moeten opruimen. Door het overlijden van mijn ouders kwam er echter weer veel, inclusief een huis, bij. En omdat ik niet graag wil dat bezit mij bezit, heb ik besloten het huis te verkopen.
Tot slot heeft ook Jean Pierre Rawie (zie hoofdstuk 6. “Jaargetijden”) treffende woorden over bezit geschreven:
Waar ik mijn hart aan heb verpand
in mijn verspild verleden,
het ging voorbij, het hield geen stand,
het is als zand vergleden.
Ik heb mij steeds het meest gehecht
aan sterfelijke zaken,
aan dingen die ik nimmer echt
tot mijn bezit kon maken.
Maar alles wat zo dierbaar was
dat ik het heb verloren,
is mij sinds ik het kwijt ben pas
voorgoed gaan toebehoren.
