Het jaar 2022 – dag 220 – zaag

De sfeer in de verpleegafdeling/tehuis van het ziekenhuis waar de 100-jarige neef/oom van mijn vriendin, de kleindochter van zeevisser Thijmen, is opgenomen na een val in zijn woning waar hij tot nu toe zelfstandig woonde, is aan het verharden.

Ik schreef vorige week in mijn column over de opname, zijn familie en het personeel. Het feit wil dat de dochter van de gevallene elke dag bij haar vader is, zijn suf makende en overbodige medicijnen in beslag heeft genomen, het personeel controleert op doen en laten- hetgeen niet in dank wordt afgenomen. Zij trekt zich daar niets van aan en handelt als een gestaalde bodhisattva. Haar doel is om haar vader mee naar huis te nemen en hem daar met hulp van thuiszorg te verzorgen.

In het tehuis wordt door iedereen geklaagd over het eten, meldt de dochter. Het eten is niet gaar. De patiënten en dus ook haar vader eten nog heel weinig, alleen de toetjes. ‘Omdat ik elke dag kom werd er door de tafelgenoten van mijn vader aan mij gevraagd of ik een zaag wilde meenemen. Om het vlees, de aardappels en groente door te zagen.’

Moedig voorwaarts!

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.