Het was een paar weken geleden. Koningin Kaag (D’66) leek op televisie aangeslagen door de gebeurtenissen in Afghanistan. De snelle opkomst van de Taliban, het vliegveld in Kabul waar mensen vochten om aan boord van een vliegtuig te komen en uit handen van de Taliban te blijven, mensen aan wielen van vliegtuigen hingen, wie kan deze beelden vergeten.
Het is vreselijk, verschrikkelijk, wat daar gebeurt, het ging ook zo snel, we hadden dit niet verwacht, sprak Kaag samengevat. Ik dacht aan Pontius Pilatus die het ook niet wist.
‘Het ging ook zo snel’, het bleef maar doorzeuren in mijn hoofd. Hoe kan het dat zij niet op de hoogte was van het drama in Afghanistan? Kaag is een zeer ervaren voormalig diplomaat en huidig minister van Buitenlandse Zaken. Over de hele wereld heeft zij diplomaten en spionnen die haar ministerie vrijwel dagelijks op de hoogte houden van de gebeurtenissen in de landen. Lijdt zij nou ook al aan een slecht geheugen net als de Haagse historicus die zich ook sommige zaken niet (goed) kan herinneren. En van wie de Koningin in het voorjaar ook op televisie afscheid nam. De historicus moest wat haar betreft eieren voor zijn geld kiezen. Nou, de man zit er nog steeds, scoort onbegrijpelijk hoog in de peilingen.
De kwestie is of mevrouw Kaag had moeten weten wat er in Afghanistan gaande was. Ik vind van wel. Zij natuurlijk ook, maar dat slechte geheugen, hè. Gisteren kreeg ik bijval voor mijn standpunt toen ik een artikel in Nieuw Wij las van geestelijk verzorger bij defensie Henk Fonteijn. Hij bracht ongeveer een jaar van zijn leven door in Afghanistan. Hij schrijft in zijn artikel:
‘Mijn grootste verbazing is dat er in Den Haag mensen rondlopen die met droge ogen beweren dat alles voor hen als een complete verrassing kwam. Wat ik ook niet kan begrijpen, lees niet kan geloven, is dat hierover geen communicatie is geweest tussen inlichtingendiensten en overheden van de diverse landen, op z’n minst de Europese, die al die jaren in Afghanistan met elkaar gewerkt hebben. In Kandahar, in Mazar-e-Sharif, in Kabul, overal werd internationaal geopereerd. Hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat de Fransen en de Britten hun zaken allang op orde hadden en hun mensen eruit, terwijl ‘wij’ alle evacuatie nog moesten optuigen.’
De historicus en Koningin Kaag sluiten politieke partijen uit bij het formeren van een nieuw kabinet. Zij wil geen zaken doen met de christen democraten (CDA) en beiden willen niet met links regeren. Hun probleem is dat ze nog in partijpolitiek geloven. Maar achter de uitsluitingen van politieke partijen zitten gewone burgers, ik geloof wel 60.000 per Kamerzetel. In dit geval zo’n 25- de christenen van andere partijen niet meegeteld. Meer dan een miljoen mensen worden zo buitenspel gezet omdat Kaag en de historicus dat willen omdat het niet bij hun partijprogramma past.
De problemen in Nederland zijn zo enorm – corona aanpak, milieu, verloedering van het onderwijs, armoedebestrijding, onbetaalbare huren en huizenprijzen, weglopend medisch personeel, huisvesting, anarchie, geweld, verder leven, het is maar een greep, dat er geen plaats is voor falende politici. Of partijpolitiek. Het bij voorbaat uitsluiten. Durven en doen moet het zijn. Durvers en doeners. Kennis.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
