Het jaar 2020 – dag 205 – schotland

De foto hierboven is in 1999 genomen in de Schotse Hooglanden. Een herder drijft met zijn honden zijn kudde schapen door een bij eb drooggevallen zeearm om de andere kant te bereiken. Op de plek waar deze foto is gemaakt is alles onderhevig aan de natuur waartoe ook de herder met zijn schapen behoort. De weg langs de zeearm was tijdelijk zolang de oversteek in gang was met een slagboom afgesloten voor het verkeer. Ik zette de motor van de auto uit en opende de ramen om het geblaat van schapen te horen en verder niks. Er was geen geluid van golven, de drijvende honden blaften niet, de herder zweeg stil. Een arend hoog in de lucht ook.

Ik had een oud voormalig schoolgebouwtje gehuurd, vlak aan de kust in de Highlands. Met twee lokalen. Er waren daar geen schoolgaande kinderen meer. In het ene lokaal was de woonkamer, in het andere de slaapruimte. Door het raam kon je over de rotsen heen de zee zien liggen. En ’s avonds was het huisje zelf een baken, met de brandende lampjes in de kamers.

Op weg naar het schoolgebouwtje bracht ik een avond en nacht door in een logement aan een zijweg in een verlaten gebied. Dronk er bier met de Schotten en at haggisch. De eigenaar van het logement leek op Paul McCartney. De volgende morgen stond hij bij mijn vertrek bij de deur. Take care, zei hij. Maar niet.

Rond het voormalige schoolgebouwtje liepen ook schapen. Ze werden gedreven door een vrouw, mrs. McCantyre.  Ze woonde in een klein huisje in de verte. Ik zag haar al van ver aankomen als ze de schapen ging verzorgen, ze droeg een rode hoofddoek. Roodkapje maar dan zonder wolven.

Ik hou van Schotland.

BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak,  woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren.  Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.