Deze week keek ik als Nederlander op tv naar de EK oefenvoetbalwedstrijd Nederland-Schotland. Al snel maakten de Schotten het eerste doelpunt en ik werd niet verdrietig. Nederland revancheerde 1-1. Ik werd niet blij. Schotland knalde er weer eentje in achter keeper Krul. Ik werd blij. Tegen het eind van de wedstrijd maakte Nederland gelijk 2-2. Ik werd niet blij.
Wat is er aan de hand?
Die Schotten lieten echt voetbal zien, zoals vroeger voordat de Nederlanders breed gingen spelen en de spelers elkaar de bal toespeelden in de hoop zo dicht bij het doel van de tegenstander te komen. Het Poldermodelvoetbal. De Schotten hebben niks met polders, ze wonen in de Highlands en elders in Schotland. Het zijn ruige streken met een prachtige natuur en oorverdovende stilte. Schotten zijn doeners.
Ik hou van Schotland en de Schotten, kwam er graag en met bondscoach Frank de Boer heb ik helemaal niks. Er gaat geen gedrevenheid vanuit en dat merk je aan zijn voetballers.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
