Vorige week werd ik door enkele vrienden en familieleden een zalig of goed Pasen toegewenst. Ik was er wat verlegen onder omdat ik niet weet waar Pasen voor staat. Mijn Moleskine agenda vermeldt alleen data, geen feestdagen. Dankzij Google weet ik het nu. Zo reageert eenieder vanuit zijn of haar achtergrond.
In de week voor mijn Pasen sleepte ik zoals elk jaar zakken met chocolade-eitjes naar de Kloosterbunker om mijn bezoek te verrassen. Kocht een nieuwe Alessipot en sorteerde ze daarin. Smaak bij smaak. Zo raakte ik in de mood voor Pasen, voor mij het feest van het ei en lekkere hapjes. Ik wist dat ik alleen zou zijn gedurende de paasdagen door de beperkingen die door het coronavirus aan mensen is opgelegd. De pot is niet geopend, herinnert aan de dingen die voorbijgaan. Ik was dicht bij mijn overleden moeder die met Pasen met haar kinderen het bos introk en tijdens de wandeling ons deed verbazen met alweer een chocolade paasei achter een boom of in een stronk. Onze god was de Paashaas (en mijn moeder). Geven is een mooi ding, mensen gelukkig maken ook. Zij verlangde er niets voor terug. Dana.
De wereld, onze maatschappij, zal nooit meer worden als voor de uitbraak van het coronavirus. In de praktijk niet en ook niet in onze geest. De kwetsbaarheden van onze samenleving zijn geopenbaard door een virus dat je niet kunt zien maar wel mensen doodt. Hele luchtvloten staan aan de grond, de horeca staat op omvallen, bedrijven en scholen gesloten, snelwegen zijn leger, ziekenhuizen voller, het milieu schoner. Mensen zijn anders gaan denken over de zogenaamde verworvenheden. Er was een virus nodig om ons bewuster te maken van ons bestaan. Het besef van goed leven vormgegeven door de dood van velen.
Moedig voorwaarts!
BIJSLUITER: het lezen van deze columns kan leiden tot groot geestelijk ongemak, woedeaanvallen, depressies, onbeheerst gedrag, angstaanvallen, maagzuur, zweten, ongeloof, twijfel aan eenieder, straatvrees, lange tenen en het geloof in het eigen gelijk. Bij de lezers. Scheldpartijen en een onbedwingbare drang om te reageren zijn waargenomen. Sommigen willen mij corrigeren. Of bedanken. Of prijzen. De drang om in verzet te komen is waargenomen, het abonnement op te zeggen. Sommigen besluiten de krant niet meer te lezen, of te boycotten. Er kwaad over te spreken. Te janken of te vloeken. De straat op te gaan om te demonstreren maar niet weten waartegen. Het boeddhisme de rug toe te keren. Of aan de drugs te gaan. En zo gaat het maar door.
Henk van Kalken zegt
Spreek je nou een hoop uit, of een profetie, Eerwaarde Ha Hoek?
Joop Ha Hoek zegt
Ik schrijf als columnist vanuit de losse pols, soms met een knipoog. Hoop of profetie, geef zelf maar het antwoord. Het zijn maar letters die ik neerpen.
In de papieren dagbladwereld geldt dat in de krant van vandaag morgen de vis wordt verpakt.