Heel veel mensen kiezen voor zelfdoding, zo lijkt het meer en meer.
Daaronder ook veel jonge mensen, nietwaar?
Het leven mag geen lijden inhouden. Maar je dient succesvol te zijn enzomeer.
Je dient bovenal gratis en voor niets geluk te ervaren, hier en nu en niet ergens in de toekomst, lijkt het motto van velen onder ons.
Ik lijd, dat is een feit. Het leven betekent lijden.
Jij en ik lijden door verlies van hen waarvan we houden. We lijden door ziekte en hongersnood. Je hebt mensen die vanwege hun grote mond wegkwijnen in een of ander hol.
Het leven is slecht, voor heel veel mensen.
Vijfentwintighonderd jaar geleden had je echt een mens van zelfkennis. Hij had zijn ouderlijk huis en gezin achter zich gelaten, ter wille van de waarheid betreffende dat lijden.
Hij ontkende niet het lijden, hij keek het in de ogen. En zei: Het leven is lijden.
Had je maar tegenwoordig meer mensen, die dat begrepen. Ja, het leven is lijden.
‘Ja, ik ben alcoholist.’ Dat dien je als eerste toe te geven, als je van die verslaving dient verlost te worden, nietwaar?
Maar als je als mens meteen begint met zelfmedelijden en met de eis: Mijn leven mag geen lijden inhouden. Sluit je juist je eigen verlossing uit.
Accepteer leven en dood. Accepteer leven en lijden. Accepteer door onderzoek en niet vanwege een of ander geloof.
Boeddha begon met zijn boodschap juist met die eerste stap: Het leven betekent lijden.
Tegenwoordig zegt men: Het leven is plezier maken. Het leven is plezier ervaren.
Gelukkig had hij ook het antwoord voor zichzelf gevonden, op dat lijden. Je kunt innerlijk het ervaren van lijden beëindigen. Als je iemand verliest die je zeer aan het hart ligt, hoef je niet innerlijk steeds weer door een hel te gaan. Je mag en kan innerlijke vrede ervaren, ondanks dat smartelijk verlies.
Vaak komen er ook schuldgevoelens om de hoek kijken, wanneer iemand in je omgeving zijn of haar leven beëindigt. Of je bent juist boos, omdat de ander opgeeft zogezegd. Of je haat jezelf omdat je zo makkelijk bent geweest naar deze persoon toe, die er nu wil uitstappen.
Wrok, schuld en zelfhaat zijn sterke emoties.
Waarvan ik denk dat zelfhaat het grootste probleem is.
Zelfdestructie heeft zoveel ingangen: alcoholmisbruik, overeten en snoepen, veel te weinig beweging, liegen over je ware gevoelens, over je heen laten lopen, enzomeer.
Bij wrok kun je nog een vinger wijzen naar een ander, bijvoorbeeld als je misbruikt bent als kind bijvoorbeeld door een opvoeder of zogenaamde hulpverlener.
Bij schuld, kom je uit bij jezelf maar vaak gebruik je dan het excuus: Zij deden mij dat aan. Daarom deed ik hen dat aan. Maar…
Wrok naar anderen kan leiden tot passief-agressief gedrag en dat weer tot schuldgevoelens. Je kunt bewust nalatig zijn ergens in, met alle mogelijke gevolgen van dien. Zonder dat dat echt de bedoeling was.
Goed, leven is lijden. Sta het jezelf toe dat echt te ervaren en te begrijpen en dan kun je diep ademhalen en je wentelen in gelukzaligheid, zogezegd.
Begrijp dat alle levende wezens lijden en dat mogelijk de eerste opdracht van Boeddha was: liefdevolle vriendelijkheid naar alle levende wezens.
Voor mezelf ontdekte ik op 5 januari 2026 de Driehoek van Vergeven: 1. Vergeef anderen. 2. Vergeef jezelf naar anderen. 3. Vergeef jezelf naar jezelf.
Ervaar totale innerlijke vergeving en daarbij ongekende innerlijke vrolijkheid.
Ja, ik weet het. Het onderwerp vergeven is al heel oud. Ook de diverse richtingen van vergeven. Maar… de DVV gebruikt direct en zonder enige uitzondering alle drie de pijlers. Keer op keer als je vergeving toelaat. Doorloop alle drie de hoeken. Voorkom op deze manier energetische lekken.
Het gaat hier niet om iets goed te praten. Sommige zaken zijn nu eenmaal verschrikkelijk. Maar het gaat om onze emotionele band met anderen en onszelf.
Je kunt hier en nu wrok, schuld en zelfhaat bij jezelf eindigen, simpelweg door de Driehoek van Vergeven. Je bent minder slachtoffer dan je denkt.
Geef een reactie