Het lijden van konijnen in de vleesindustrie: Opgetild aan oren en vacht, gegooid, gevallen en doodgeslagen
Tussen begin november 2025 en eind februari 2026 filmde Animal Rights 26 keer het laden van konijnen op konijnenfokkerijen voor transport naar de twee Vlaamse konijnenslachthuizen Lonki en Van Assche.
Nederland kent geen konijnenslachthuis. Het transport van konijnen voor Lonki wordt gedaan met vrachtwagens van ADL Transport, net als Lonki gevestigd in Temse. Van Assche heeft een kleinere eigen truck, maar maakt vooral gebruik van de vrachtwagens van pluimveevervoerder Kruiskip uit Zulte.
Het betreft 16 verschillende konijnenhouderijen in Nederland, één in Vlaanderen (Meerle) en één in Wallonië (Frasnes-lez-Anvaing). In Nederland gaat het om een bedrijf in Utrecht (Leerbroek), drie in Gelderland (Delwijnen, Leur en Beltrum), vijf in Overijssel (Wijhe, Notter, Bentelo, Raalte en Diepenheim) en zeven in Noord-Brabant (Vlierden, Elsendorp, Vinkel, Mariahout, Alphen, Ulicoten en Someren). Op enkele bedrijven werd meerdere keren gefilmd.
19 maal ging het transport naar konijnenslachter Lonki in Temse, 7 maal naar konijnenslachter Van Assche in Deinze. Animal Rights volgde de transporten van de slachthuizen naar de konijnenfokkerijen en weer terug en filmde het laden van konijnen met een drone vanuit de lucht en met telelens vanaf de grond.
Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) waren er in 2025 in Nederland nog 30 bedrijven met (260.100) konijnen. [1] Animal Rights filmde het laden van konijnen dus bij meer dan de helft van de Nederlandse bedrijven. In Vlaanderen en Wallonië gaat het om nog slechts een handvol konijnenkwekerijen. [2] De beelden zijn daarmee representatief voor de gehele sector. Het mishandelen van konijnen bij het laden gebeurt structureel. Wat in de beelden is te zien, is de normale gang van zaken.
Welzijnsaantastingen
Konijnen zijn prooidieren. Opgepakt worden is voor hen een inherent stressvolle ervaring. De konijnenhouder en zijn of haar medewerkers zijn voor de konijnen roofdieren. Vluchten is onmogelijk, terugvechten zinloos. Deze vorm van stress is een welzijnsaantasting die inherent is aan de industrie die konijnen fokt en vetmest voor de slacht.
De ruwe behandeling van konijnen bij het vangen, verplaatsen en in kratten doen voor transport zorgt naast stress voor angst en pijn.
Een derde welzijnsaantasting is de sensorische overstimulatie van licht, geluid en geur; van de heftruck, het stapelen en oppakken van de kratten, medewerkers en uitlaatgassen.
Bij het laden van konijnen in Delwijnen danst zelfs een grote, loslopende rottweiler gedurende het hele laadproces rondom de karren en kratten met konijnen.
Wettelijk kader
Volgens de Europese Transportverordening is het, onder andere, verboden dieren bij de oren, vacht en poten “op te tillen of voort te trekken, of ze zodanig te behandelen dat het hun onnodige pijn of onnodig lijden berokkent”. [3]
Volgens de Nederlandse Wet dieren [4] is het verboden “om zonder redelijk doel of met overschrijding van hetgeen ter bereiking van zodanig doel toelaatbaar is, bij een dier pijn of letsel te veroorzaken dan wel de gezondheid of het welzijn van het dier te benadelen” (Dierenmishandeling).
En is “een ieder die weet of redelijkerwijs kan vermoeden dat door zijn handelen of nalaten nadelige gevolgen voor dieren worden veroorzaakt, verplicht […] dergelijk handelen achterwege te laten” (Zorgplicht).
Volgens de Belgische Codex Dierenwelzijn mag niemand, uitgezonderd bij overmacht, handelingen plegen “waardoor een dier zonder noodzaak omkomt of zonder noodzaak het welzijn van het dier op een andere manier op fysiologisch en/of ethologisch vlak wordt geschaad.” [5]
Volgens het ‘Besluit van de Vlaamse Regering betreffende het welzijn van konijnen in fokkerijen’ wordt bij de omgang met de konijnen “onnodig lijden of stress vermeden. Ze worden nooit opgetild aan de oren of de ledematen.” [6]
Het recentste wetenschappelijke advies vanuit de EU schrijft voor dat konijnen buiten de kooi of krat altijd ondersteund dienen te worden. [7]
De beelden
In de beelden is te zien dat konijnen, zonder uitzondering, aan de oren, of één enkel oor, en vacht worden opgetild. Ze wegen voor de slacht zo’n twee-en-een-halve kilo, maar nergens worden de konijnen ondersteund. Ál het hanteren van de konijnen in de beelden is daarmee illegaal en strafbaar.
Ongewenste konijnen – ziek, halfdood, groeiachterstand – worden aan hun achterpoten vastgehouden, doodgeslagen tegen de grond (Raalte).
Konijnen worden vanuit hun kooien in overvolle winkelwagens (of variaties daarop) gestopt, op elkaar gepropt, de onderste dieren geplet onder het gewicht van de dieren boven hen.
Veel laders pakken meerdere konijnen per hand aan de oren of vacht, als was uit een wasmand, waardoor er regelmatig een konijn op de grond of terug in de winkelwagen valt.
Konijnen worden met grote regelmaat vanuit de hoogte in lage kratten en lades gegooid. Omdat werknemers zichzelf en de winkelwagens slecht positioneren, wordt er vaak over afstand met konijnen gegooid.
Regelmatig wordt er met konijnen in de hand, aan oren of vacht, niet ondersteund, over grotere afstand gelopen. Door de kleine openingen in de kratten van slachthuis Lonki en het grove werk van de laders raken de konijnen vaak de plastic randen.
Bij het stalen-container-met-laden-systeem, dat wordt gebruikt door slachthuis Van Assche / transporteur Kruiskip, wordt vaak de bovenliggende lade gebruikt als een backboard bij basketbal om konijnen in de lade te mikken. Ook raken de konijnen hier regelmatig het stalen frame. Konijnen die later in een krat/lade worden gegooid, landen vaak op de konijnen die er al in zitten.
De ene werknemer werkt grover dan de ander, maar, opvallend (of misschien juist niet in deze industrie) is dat we nergens hebben waargenomen dat werknemers elkaar corrigeren. Op alle locaties kijkt de chauffeur, en daarmee de vertegenwoordiger, van het transportbedrijf en het slachthuis toe, zowel te voet als vanuit zijn heftruck. Nergens zien we een chauffeur ingrijpen.
Animal Rights legde vast hoe een winkelwagen vol konijnen omging (Diepenheim) en hoe een stapel kratten vol konijnen omviel (Bentelo). Het zou wel heel toevallig zijn dat dit zich enkel maar voordeed de twee keer dat Animal Rights dit op beeld vastlegde.
Eerdere misstanden
Animal Rights onderzocht in 2019 een jaar lang de commerciële konijnenhouderij in Nederland. De aangetroffen omstandigheden waren ronduit schokkend. [8]
“We worden steeds vaker geconfronteerd met beelden van dierenleed in de Nederlandse veehouderij. Dat raakt mij en ik begrijp dat mensen hierdoor geschokt, verdrietig en verontwaardigd zijn,” zei toenmalig landbouwminister Schouten destijds over die beelden. [9]
Vier jaar later, inspecteerde Animal Rights een van de slechtste bedrijven van destijds opnieuw. [10] Toenmalig landbouwminister Adema zei daarover: “De beelden vind ik uiteraard verschrikkelijk om te zien en dat doet mij ook wat.” [11]
Toch traden deze ministers niet op. Men laat het, nog altijd, aan de sector zelf over. In Vlaanderen waar Animal Rights ongeveer gelijktijdig filmde werden wél duizenden euro’s aan boetes opgelegd. [12]
Inspecties
Animal Rights vraagt via de Wet open overheid (Woo) de inspectierapporten over de konijnenhouderij al op sinds 2017 en is nog nooit een controle op het laden voor transport tegengekomen. De Nederlandse voedsel- en warenautoriteit (NVWA) kan geen direct toezicht houden op de slachthuizen, want die staan in Vlaanderen, maar dan zou je van de toezichthouder verwachten dat men in ieder geval controleert op het laden voor de slacht bij een sector die meermaals negatief in het nieuws is geweest vanwege misstanden met betrekking tot dierenwelzijn.
Ondanks de gruwelijke beelden uit de Nederlandse konijnenindustrie die Animal Rights in 2019 en 2023 publiceerde en het vreselijke beeld van deze sector dat naar voren komt uit eerdere inspectierapporten, vonden er in 2024 en 2025 geen NVWA-controles plaats bij konijnenhouderijen. [13]
Beëindig de konijnenhouderij
Konijnen brengen de 11 weken tussen hun geboorte en de gang naar het slachthuis door in kooisystemen zonder de mogelijkheid om natuurlijk gedrag te vertonen. Er is niet of nauwelijks ruimte om te huppelen en rennen, geen mogelijkheid tot graven. Deze konijnen komen nooit buiten en zien nooit direct daglicht. Ze leven niet in natuurlijke groepssamenstellingen, lopen over een ondergrond met spleten, bevinden zich continu boven hun eigen uitwerpselen en ademen de ammoniaklucht daarvan in. Daarnaast is er de continue herrie van de mechanische ventilatie en muziekinstallaties.
Na de 11 weken gevangenschap in kooien worden de konijnen in overvolle winkelwagens gepropt, opgetild aan hun oren of vacht en in kratten gesmeten. Uit de inspectierapporten opgesteld bij de slachthuizen blijkt dat er ook daar misstanden zijn.
Het is, volgens Animal Rights, tijd om te concluderen dat de konijnenhouderij op geen enkele wijze in staat is om te voldoen aan de behoeftes van konijnen en dat konijnen volstrekt ongeschikt zijn voor de vee-industrie. We moeten daarom stoppen met de zoektocht naar steeds weer kleine, vaak denkbeeldige, verbeteringen in de houderij-omstandigheden en deze sector opdoeken.
Geef een reactie