Na twee weken totale blokkade op verbinding met familie en vrienden in Iran, komt geleidelijk aan het contact weer op gang. Er werd snel duidelijk dat er een groot bloedbad in Iran heeft plaatsgehad. In contacten met familie en vrienden merkte ik dat iedereen nog in een shocktoestand verkeerde. Ze zeiden letterlijk “het is niet te bevatten wat er gebeurd is”. Duizenden demonstranten zijn gedood, gewond geraakt en opgepakt, vooral veel jonge mensen. Er heerste in eerste instantie een collectief gevoel van diep verdriet en rouw. Dat is nu weer aan het veranderen. Mensen laten hun steun zien aan nabestaanden. De studenten laten hun stem horen. Ondanks grote risico’s voor hun leven gaan de protesten door.
Afgelopen maanden heb ik de situatie in Iran als een grote uitdaging ervaren om gelijkmoedig te blijven. Ik zie beelden en hoor verhalen die mij diep raken. Soms wil ik letterlijk de ogen sluiten, niet kijken, niet horen. Het te pijnlijk om de donkere kant van mensen en systemen te zien. Het is hartverscheurend om te zien dat de onheilzame wortels van hebzucht, afkeer en onwetendheid zoveel schade kunnen veroorzaken, zoveel kapot kunnen maken. Ik heb er soms slapelozen nachten van en ook schuldgevoelens omdat ik daar niet ben. Ik zie bij mezelf de gevoelens, verschillende gemoedstoestanden en neigingen. Maar hoe kun je in zo’n situatie gelijkmoedig blijven. In dit geval niet meegesleept worden in boosheid en afkeer of wanhoop.
Er zijn natuurlijk nog meer situaties waarin je gelijkmoedigheid op de proef wordt gesteld zoals persoonlijke tegenslag, verlies, ziekte en ongewenste veranderingen in je leefomstandigheden.
In het Boeddhisme wordt besproken over de acht wereldse winden; de vier paren van levenservaringen die gelijkmoedigheid op de proef kunnen stellen, namelijk: plezier en pijn (lichamelijk of mentaal), winst en verlies (materieel of immaterieel), lof en kritiek en tenslotte roem en schande.
Wanneer we meegenomen worden door een van deze de winden, of anders gezegd deze toestanden, raken we uit balans. De geest wil de positieve vasthouden en de negatieve vermijden, maar dat is niet mogelijk omdat we daar geen controle over hebben. Waar we wel invloed op kunnen hebben, is hoe we daarop reageren, hoe we daarmee omgaan, hoe we ons ertoe verhouden.
Gelijkmoedigheid betekent in dit geval voor mij evenwichtig betrokken blijven. Het collectief pijn en verdriet onder ogen zien en ook zorgen dat het niet leidt tot afkeer, haat en wanhoop. Gelijkmoedigheid betekent weer in contact kunnen komen met vertrouwen. Vertrouwen in de heilzame krachten, vertrouwen in compassie en wijsheid.
Er zijn weer de momenten van stilte en opmerkzaamheid die mij helpen om het lichaam en het hart tot rust te laten komen en ook de tranen te laten komen. En dan ontstaat het besef van vergankelijkheid, dit is ook een proces. Moge er vrede komen. Mogen alle mensen vrij zijn van lijden en de oorzaken van lijden.
Ook het delen van je ervaring vind ik heel behulpzaam. Ik waardeer de betrokkenheid van vrienden die mij laten weten dat ze geraakt zijn door wat ze in het nieuws horen en zien. Ik zie hoe belangrijk en verbindend vriendschap in moeilijke momenten is.
Meer dan ooit ben ik dankbaar voor de Dhamma en meditatie. Ik ervaar dat als een ware toevlucht voor moeilijke momenten, toevlucht om weer een evenwicht te kunnen vinden in een stormachtige situatie. Meer dan ooit realiseer ik mij hoe kostbaar het leven van alle wezens is en waarom de Boeddha respect voor het leven als eerste ethische richtlijn heeft voorgesteld, namelijk: Ik neem mij voor om geen enkel levend wezen te doden of te kwetsen.
Mogen we respect hebben voor het leven en alle levende wezens.
Moge er vrede zijn!
Mogen we deel van vrede zijn
Geef een reactie